اخبار ، مقالات و دانستی های نجوم و فضا

شروع موضوع توسط vahidrk ‏18 فوریه 2006 در انجمن علم و دانش

  1. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    شکل گیری منظومه شمسی حدود 5 میلیارد سال پیش، از ابری متشکل از گاز و غبار بین ستاره ای، آغاز گردید. جاذبه باعث انقباض ابر شده و کره متراکمی از گاز در مرکز ابر بوجود آورد.
    جاذبه همچنین باعث دوران هر چه سریعتر ابر شد. هنگام دوران، مواد موجود در ابر، پهن شده و حلقه ای به وجود آمد که نواحی متراکم مرکزی را در بر می گرفت. سرانجام در این ناحیه متراکم، گرمای لازم برای وقوع واکنشهای هسته ای فراهم گشت و بدین ترتیب، ستاره خورشید به وجود آمد.
    اعضای کوچکتر منظومه شمسی از مواد موجود در این حلقه بوجود آمدند . این اعضا عبارتند از سیارات، سیارکها، و ستاره دنباله دار.


    [​IMG]
     
    YANMAR و hadi.pro از این نوشته تشکر کرده اند.
  2. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    12
    محل سکونت:
    Philadelphia
    به به :) آقا وحید
    فکر توپیه ... فقط اگه میشه به جای اخبار جدید اول یکم اطلاعات بده یه سری که تو باع نیستن (مثل من ) بیا تو بعد خبر بده که بفهمیم
    براش شروع اگه یکم مطلب راجع به این سیاه چاله ها داری بنویسی خیلی خوب میشود ! [​IMG]
     
  3. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    کهکشان به مجموعه ستارگان ، گاز و غبار گفته می شود که با نیروی جاذبه کنار هم نگاه داشته شده‌اند. کوچکترین کهکشانها دارای عرضی برابر با چند صد سال نوری ، شامل حدود 100000 میلیارد سال ستاره هستند. بزرگترین کهکشانها تا 3 میلیون سال نوری عرض دارند و شامل بیش از 1000 میلیارد ستاره هستند.

    اشکال کهکشانها بر اساس شیوه‌ای طبقه بندی می‌شود که طبق شیوه طبقه بندی ستاره شناس آمریکایی ، ادوین هابل (1953- 1986) ، شکل یافته است. در مورد تکامل کهکشانها اطلاعات قطعی کمی در دست است. تنها مطلب مورد اطمینان این است که کهکشانها میلیاردها سال پیش به شکل توده‌ای از ابرهای گازی و غباری بوجود آمدند.

    کهکشان بیضوی
    کهکشانهای نامنظم هیچ شکل یا ساختار منظمی ندارند، آنها دارای جرم بیشتری از کهکشانهای دیگر هستند و بیشتر ستاره‌های موجود در آنها دارای طول عمر کم و درخشان می‌باشند. با وجود اینکه بسیاری از کهکشانهای نا منظم در بر گیرنده نواحی تابان گازی هستند که ستاره‌ها در آنها شکل می‌گیرند، بیشتر گاز میان ستاره ای کهکشانها بایستی متراکم شوند تا ستاره‌های جدیدی بوجود آورند. حدود 5% از هزار کهکشان درخشان را کهکشانهای نا منظم تشکیل می‌دهند. این در حالی است که یک چهارم کهکشانهای شناخته شده نیز کهکشانهای نامنظم هستند.

    کهکشانهای مار پیچی
    کهکشانهای مارپیچی دارای بازوهایی هستند که شکلی مارپیچی در اطراف بر آمدگی مرکزی یا هسته ، قرصی ایجاد می‌کنند که چرخش هسته با چرخش بازوهای آن همراه می‌شود. جوانترین ستاره‌های کهکشانهای مارپیچی در بازوهای کم توده یافت می‌شوند و ستاره‌های کهن اکثرا در هسته متراکم قرار دارند. کهنترین ستاره‌ها در هاله‌های کروی پراکنده قرار دارند و اطراف قرص کهکشانی را فرا گرفته‌اند. بازوهای مذکور همچنین دارای غبار و گاز فراوانی هستند که منجر به تشکیل ستاره‌های جدید می‌شود.

    کهکشان مارپیچی میله ای
    یک کهکشان مارپیچی میله‌ای دارای یک هسته برآمدگی مرکزی کشیده شده و میله‌ای شکل است. همزمان با چرخش هسته اینطور به نظر می‌رسد که در هر سوی هسته یک بازو نیز می‌چرخد. برخی ستاره شناسان عقیده دارند کهکشان راه شیری نیز یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است. شکل کهکشانهای مارپیچی و کهکشانهای مارپیچی میله‌ای متغیر است.

    از کهکشانهای با برآمدگیهای مرکزی بزرگ با بازوهای نه چندان بهم پیوسته تا کهکشانهای با برآمدگیهای مرکزی کوچک و بازوهای آزاد. گر چه کهکشانهای مارپیچی و مارپیچی میله‌ای پیش از این به عنوان دو نوع کهکشان متفاوت طبقه بندی می‌شدند، ولی امروزه ستاره شناسان آنها را مشابه می‌دانند.

    کهکشانهای بیضوی
    کهکشانهای بیضوی از نظر شکل ، از شکل بیضی‌گون (شبیه توپ فوتبال امریکایی) تا شکل کروی متغیر هستند و اشکالی ما بین این دو نیز یافت می‌شوند. بر خلاف کهکشانهای دیگر که نوری آبی از ستاره‌های فروزان و کم عمر منعکس می‌کنند، کهکشانهای بیضوی زرد رنگ بنظر می‌رسند. علت این امر توقف شکل گیری ستارگان در این کهکشانها می‌باشد که در نتیجه تقریبا تمام نور آنها از ستاره‌های غول سرخ که دارای طول عمر زیادی هستند تأمین می‌شود.

    کهکشانهای فعال و غیر عادی
    از تمام کهکشانها میزان معینی تشعشع الکترومغناطیسی ساطع می‌شود. برخی کهکشانها ، به طرز غیر عادی ، مقادیر زیادی تشعشع تابش می‌کنند. این کهکشانها ، کهکشانهای فعال نامیده می‌شوند. انرزی آنها از منبعی با جرم بسیار زیاد اما به هم فشرده که در مرکز کهکشان فعال قرار دارد تأمین می‌شود.

    انرژی اغلب بصورت اشعه ایکس ، موج رادیویی و همچنین نور است و میزان انرژی آزاد شده به قدری زیاد است که نمی‌توان تصور کرد ستاره‌ها آنرا بوجود آورده باشند. ستاره شناسان بر این عقیده اند که تنها جسمی که قادر است این مقدار انرژی را ازاد کند یک حفره سیاه فوق العاده پر جرم است. بنابر این، علت اینکه برخی کهکشانها از جمله کهکشان خودمان انرژی نسبتا کمی آزاد می‌کنند این است که حفره سیاه مرکزی کوچکی را در میان گرفته‌اند.

    کوازارها
    بنظر می‌رسد که کوازارها (شبه ستاره‌ها) هسته فعال کهکشانهای دور دست باشند. آنها درخشانترین ، سریعترین و دورترین اجرام شناخته شده در جهان هستند. کوازارها همانند ستارگان از سطح زمین به مثابه یک نقطه نورانی خیلی ریز دیده می‌شوند. اگر چه کوازارها فقط به اندازه منظومه شمسی هستند، نور برخی از آنها مسافتی در حدود 10 میلیارد سال نوری را طی می کند تا به ما برسد. ما برای اینکه بتوانیم چنین اجرام دوری را شناسایی کنیم نیاز به تابش زیاد نور آنها داریم. تشعشع انرژی بعضی از کوازارها حدود 100 برابر تشعشع کهکشانهای عظیم است.

    با گسترش جهان کوازارها که در لبه خارجی آن قرار دارند بسرعت از زمین فاصله می‌گیرند. دورترین کوازارهایی که قابل رویت حدود 12 میلیارد سال نوری در جهت انتهای قابل مشاهده جهان قرار دارند. بخاطر زمان زیادی که طول می‌کشد تا نور کوازارها به زمین برسد، این کهکشانها ستاره شناسان را قادر می‌سازند تا جهان را در اولین مراحل شکل گیری ، مورد مطالعه قرار دهند. کوازارها فوق العاده درخشان و در عین حال بسیار مهم فشرده می‌باشند. در مقایسه با گستره کهکشان راه شیری که 100000 سال نوری می‌باشد، کوازارها قطری معادل چند روز یا هفته نوری را تشکیل می‌دهند.

    کهکشانهای رادیویی
    تمامی کهکشانها ، موج رادیویی ، نور قابل رویت و انواع تشعشع از خودشان تولید می‌نمایند. انرژی رادیویی یک کهکشان رادیویی خیلی متراکمتر از انرژی کهکشانهای معمولی است. این انرژی از دو قطعه خیلی بزرگ ، یا ابرهای عظیم الجثه متشکل از ذرات در حال دور روشن از کهکشانها تشتشع می‌یابند.

    این ابرهای عظیم از فورانهای گازی که از مرکز کهکشان با سرعتی معادل یک پنجم سرعت نور خارج می‌شوند، در آسمان شکل می‌گیرند. به نظر می‌رسد که فوران این انرژی عظیم توسط یک حلقه پیوستگی صورت می‌گیرد که یک حفره سیاه خیلی متراکم را در بر می‌گیرد و در مرکز کهکشان واقع است. از هر یک میلیون کهکشان فقط یکی از آنها یک کهکشان رادیویی است.

    تصادم کهکشانها
    بیشتر کهکشانها از کهکشانهای همسایه خود صد هزار سال نوری فاصله دارند. به هر حال، بعضی از کهکشانها تا اندازه‌ای به یکدیگر نزدیک می‌شوند که نیروی جاذبه دو طرفه آنها اشیاء موجود در کهکشانها دیگر را به اطراف خود می‌کشد و این امر باعث بوجود آمدن توده‌هایی به نام دنباله‌های کشندی می‌گردد، که این دنباله‌ها مانند پلی کهکشانها را به یکدیگر وصل می‌نمایند. نزدیکی بیش از حد کهکشانها ممکن است، توأم با تصادم آنها گردیده و به دنبال این عمل یک تغییر شکل بنیادی در شکل ظاهری آنها صورت پذیرد.
     
    hadi.pro از این نوشته تشکر کرده است.
  4. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    [​IMG]

    منظومه کهکشانی بزرگ
    اندازه ابر ماژلانی بزرگ ، تقریبا یک چهارم اندازه
    کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان آنرا قمر
    کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان
    آنرا قمر کهکشان راه شیری به حساب آورد.

    [​IMG]

    چرخش در فضا
    چنانچه در کهکشان ام100 مشاهده می‌شود، ستاره‌ها
    و ابرهای گازی بطور مارپیچ از بازویی به بازوی دیگر در
    حرکت هستند. این عامل سبب تشکیل ستاره‌های
    جدید در ابرهای گازی آبی رنگ می‌شود.

    [​IMG]

    ستاره‌ها در قسمت میله‌ای
    برخی کهکشانهای مارپیچی دارای چندین بازو
    هستند، ولی یک کهکشان مارپیچی میله‌ای مانند
    این که در تصویر می‌بینید (ان.جی.سی 1313) ، فقط دو بازو دارد.

    [​IMG]

    بازماندگان گذشته‌ها
    تقریبآ تمام ستاره‌های کهکشانهای بیضوی
    مانند ان.جی.سی 1399 که در تصویر می بینید
    دارای طول عمری بیش از 10 میلیارد سال هستند.

    [​IMG]

    آشوب کیهانی
    این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده
    نمایانگر ناحیه مرکزی کهکشان فعال ان.جی.سی
    1069 می‌باشد.

    [​IMG]

    جفت کهکشانی آی.جی 29 و آی.جی 30
    در این تصویر که رنگهایش ساختگی هستند، یک
    دنباله کشندی دو کهکشان را به هم وصل کرده
    شکل یک قارچ چتری را بوجود می‌آورد.
     
    hadi.pro از این نوشته تشکر کرده است.
  5. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    سياه چاله ها:
    يك حفره سياه فضايي، جسمي است كه سرعت گريز آن بيشتر از سرعت نور باشد. سرعت گريز، به حداقل سرعتي گفته ميشود كه يك جسم بايد دارا باشد تا بتواند از جاذبه جسم ديگري بگريزد.
    براي گريز از نيروي جاذبه زمين، سرعت يك جسم بايد به بيش از 40،000 كيلومتر در ساعت برسد. اما براي گريز از حفرة سياه، سرعت جسم بايد به بيش از سرعت نور كه حدود 300،000 كيلومتر در ثانيه است برسد، يعني سرعت آن، بيش از يك ميليارد و هشتاد ميليون كيلومتر در ساعت باشد.
    براي رسيدن به چنين سرعتي، بطور طبيعي، يك مشكل وجود دارد، و آن اين است كه فقط نور چنين سرعتي دارد. چيزهايي كه مثل انسان و سفينة فضائي از ماده ساخته شده اند، حتي نمي توانند حدود آن سرعت را داشته باشند. به همين دليل، هيچ چيزي نمي تواند از حفره سياه بگريزد. اگر نور نتواند از حفره سياه بگريزد، اين بدين معني است كه ما قادر به ديدن آن نخواهيم بود و در نتيجه، نمي توانيم بفهميم كه چه چيزي در حفره سياه اتفاق ميافتد. در حقيقت عقايد ما در مورد حفرههاي سياه از تئوري كلي نسبيت آلبرت انيشتين منشاء ميگيرد. براي دانشمندان مسلم است كه داخل يك حفره سياه فعل و انفعالات فيزيكي ناشناخته زيادي انجام ميگيرد.

    سياه چاله ها چگونه به وجود آمده اند؟
    حفره هاي سياه بازمانده از ستارگان عظيمي هستند كه سوختشان به اتمام رسيده و به اصطلاح مرده اند. البته، فقط ستارگاني كه حجم آنها بيش از سه برابر خورشيد خودمان است، حفرههاي سياه بوجود ميآورند. بعضي از اين ستارگان عظيم، منفجر شده و بصورت يك "سوپر نوا"ي درخشان در ميآيند.
     
    hadi.pro از این نوشته تشکر کرده است.
  6. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    12
    محل سکونت:
    Philadelphia
    ایول وحید دستت درد نکنه ... اینجوری بهتر شد ... همیشه دنبال خوندن این مطالب بودم ولی لازمش خوندن یک سری کتاب و مقالان طولانیه ... این پستها کوتاه و مفیده ایشالا بازم ادامه پیدا کنه :blush:
     
  7. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    منجمان براي نخستين بار موفق شده‌اند پاره‌اي از مشخصه‌هاي فيزيكي ماده تاريك را در قالب اعداد و ارقام ملموس بيان كنند

    ماده تاريك كه كيهان را پر كرده اما با تكنولوژي هاي فعلي قابل رؤيت نيست، يكي از معماهاي بزرگ علم نوين به حساب مي آيد. البته پژوهشگران نسبت به يك چيز اطمينان دارند: اينكه ماده تاريك وجود دارد .
    دانشمندان اطلاعات زيادي درباره آنچه ماده «باريوني» مي نامند - ماده «عادي» كه ستارگان، سيارات و موجودات زنده از آن تشكيل شده اند - دارند، اما آنها براي درك ماده اصلي سازنده كيهان در تقلا بوده اند .
    اخترشناسان نمي توانند ماده تاريك را مستقيما رديابي كنند زيرا هيچ‌گونه نور يا تشعشعي ساطع نمي كند .
    با اين حال حضور آن را مي توان از چرخش محوري كهكشان‌ها استنتاج كرد: ستارگان كهكشان‌ها با چنان سرعتي در حركت هستند كه اگر به خاطر قوه جاذبه يك نوع ماده نامرئي نبود، در اثر قوه گريز از مركز فرار مي كردند و كهكشان ها متلاشي مي شدند يا اصلا از ابتدا شكل نمي گرفتند .
    مطالعات نشان مي دهد كه اين ماده تاريك تقريبا 80 تا 85 درصد ماده موجود در جهان را تشكيل مي دهد .
    آنها با استفاده از بزرگترين تلسكوپ هاي موجود جهان، از جمله رصدخانه عظيم «وي ال تي» در شيلي (وابسته به رصدخانه جنوبي اروپايي) نقشه هاي سه بعدي كهكشان ها را تهيه كرده و از حركات ستارگان آنها براي «رديابي» تاثير ماده تاريك موجود در ميان آنها و اندازه گيري دقيق وزن آن استفاده كرده اند .
    آنها با انجام 7000 محاسبه جداگانه به اين نتيجه رسيدند كه ميزان ماده تاريك موجود در كهكشان ها تقريبا 400 برابر ماده عادي آنهاست .
    محتمل ترين نامزد براي ماده تاريي همان «ذرات سنگين با تعامل ضعيف» يا به اصطلاح Wimp است .
    دانشمندان معتقدند كه اين ذرات كهن از انفجار بزرگ به جا مانده اند .
    برخي تعميم هاي نظريه «مدل استاندارد ذرات بنيادي» داير بر توضيح پذيرفته شده ماده و نيرو، وجود اين ذرات را پيش بيني مي كند. اما وجود آنها همچنين به توضيح ساختمان و هندسه جهان قابل مشاهده كمي زيادي خواهد كرد .
    « اكنون به نظر مي رسد كه راه شيري بزرگترين كهكشان موجود در جهان محلي است و حتي از «آندرومدا» هم بزرگتر است . تا همين چند ماه قبل پنداشته مي شد كه جاي آنها برعكس است . »
     
  8. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    ستاره‌شناسان اعلام كردند كه دهمين سياره منظومه شمسي كه اخيرا كشف شده است، بزرگتر از سياره كوچك «پلوتو» است

    اين مشاهدات جديد به وسيله يك حسگر بسيار حساس موجود بر روي تلسكوپ IRAM ثبت شده است كه گرماي ايجاد شده از سوي اين سياره جديد را اندازه‌گيري كرده است.
    اين مشاهدات هم‌چنين نشان دادند كه اين سياره تازه كشف شده داراي ويژگي «بازتاب‌پذيري» مشابه با سياره «پلوتو» است.
    اين اطلاعات ارزشمند به دانشمندان و ستاره‌شناسان اين امكان را داده است تا به اندازه‌گيري ابعاد اين سياره جديد بپردازند.
    گفتني است كه اين شيء ابتدا در سال 2003 كشف شده بود اما سياره بودن آن اخيرا تاييد شد.
    فاصله اين شيء از خورشيد بيش از دو برابر فاصله پلوتو از خورشيد است. پيش از اين تصور مي‌شد پلوتو دورافتاده‌ترين سياره منظومه شمسي است.
    به گزارش ايسنا، اين بزرگترين جرم آسماني است كه از زمان اكتشاف نپتون در سال 1846 در مدار خورشيد كشف مي‌شود.
    هنوز جزييات كاملي در مورد اين جرم آسماني در دست نيست اما مشخص شده است كه در مداري نامتعارف گردش مي‌كند و فاصله آن با خورشيد هرگز كمتر از فاصله نپتون با مركز منظومه شمسي نيست و بخش اعظم مدار آن در فاصله‌اي دورتر از سياره پلوتون قرار دارد.
    به گفته اخترشناسان كمابيش مشخص است كه اين سياره از يخ و توده هاي سنگ تشكيل يافته است.
    به دليل خاصيت اين جرم در انعكاس نور، اندازه گيري آن با حاشيه خطاي قابل توجهي همراه بوده و هنوز ابعاد واقعي آن مشخص نشده است.


    [​IMG]
     
  9. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    به گفته دانشمندان ماه عامل حركت قاره‌ها به سمت غرب است، به طوري كه در آينده‌اي نه چندان نزديك احتمال دارد «واشنگتن دي. سي.» در جايي كه هم اكنون «سان فرانسيسكو» است، قرار بگيرد.
    به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، طبق مطالعات اخير، سطح زمين به واسطه نيروي تاخيري قادر است به تدريج به سمت غرب حركت كند. اين نيروي تاخيري همان نيروي ماه است كه باعث جزر و مد مي شود.
    پوسته زمين به صفحات وسيعي تقسيم شده كه به تدريج جابه‌جايي و حركت اين صفحات باعث زلزله، ايجاد كوه‌ها و ريفت‌ها شده كه اين عوامل ناشي از برخورد و يا جداشدن صفحات از همديگر مي باشد.
    به عقيده بيشتر دانشمندان علوم زمين اين حركت و جابجايي در نتيجه فوران و سقوط جريان هاي ماگمايي عميق در سطوح زيرين مي باشد.
    مطالعات گروهي از زمين شناسان آمريكايي و يك تيم ايتاليايي حاكي از حركت قاره‌ها به سمت غرب مي باشد.
    به گزارش ايسنا از پايگاه ملي داده‌هاي علوم زمين، دانشمندان مي‌گويند چرخش زمين به سمت شرق در زير ماه صورت مي گيرد و به دنبال آن نيروي ماه خيلي كم لايه‌هاي سطحي زمين را به عقب نگه داشته و اين كشش - همانند رها كردن دستگيره در فرمان دوچرخه - به تدريج باعث لغزش پوسته به سمت عقب شده است.


    [​IMG]
     
  10. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    ستاره‌شناسان آمريكايي مجموعه‌اي از ستارگان را در جايي از فضا كشف كرده‌اند كه طبق نظريه‌هاي علمي اساسا نبايد وجود داشته باشند !

    ستاره شناسان اعلام كردند كه اين ستارگان در بقاياي NGC 2782 واقع شده‌اند كه نتيجه ادغام صورت گرفته ميان يك كهكشان در ابعاد كهكشان راه شيري و يك كهكشان كوچكتر است.
    ستاره‌شناسان مي‌گويند كه چنين ادغام‌هايي نقش مهمي در ساخت كهكشان‌هاي غول پيكر در دوران‌هاي نخست پيدايش عالم داشته‌اند.
    در صورت تاييد اين يافته‌ نجومي، اين خوشه‌هاي ستارگان جوان و محيط اطرافشان كمك‌هاي شاياني به درك روشن از فرايند تشكيل ستارگان خواهد كرد.
    به گزارش ايسنا، ستاره‌شناسان آمريكايي اين خوشه‌هاي ستاره‌يي را به وسيله تصاوير دريافتي از دوربين تلسكوپ 8/1 متري فن‌آوري پيشرفته واتيكان در رصدخانه بين‌الملل مونت گراهام آريزونا در آمريكا رصد كردند.


    [​IMG]


    اين نوع از ادغام‌ها در عالم فضا بسيار عادي هستند اگر چه معمولا در پشت بقاياي خرده سنگ‌هاي آسماني واقع مي‌شوند كه حاوي عناصر لازم براي تشكيل ستارگان كه شامل گاز هيدروژن طبيعي و گاز مولكولي است، نمي‌باشند.
     
  11. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    چين درصدد پرتاب يك ماهواره برنامه‌هاي راديويي و تلويزيوني براي فرانسه است .
    به گزارش روز شنبه خبرگزاري شين هوا ، قراردادي در اين خصوص ميان شركت صنايع ديوار بزرگ چين و "چاينا ست كام" هفته گذشته در پكن به امضا رسيد .
    بر اساس اين قرارداد ، چين اين ماهواره را سال آينده ميلادي با يك فروند راكت " لانگ مارچ - ‪ ۳‬بي" ساخت اين كشور به فضا پرتاب خواهد كرد .
    ماهواره ي ‌فرانسوي كه ‌با پرتاب آن ‪۳۰۰‬برنامه تلويزيوني به شبكه‌هاي تلويزيوني در چين، اقيانوس آرام و اقيانوسيه افزوده خواهدشد، از مركز پرتاب ماهواره " شي چانگ " در استان " سي چوان " در جنوب غرب چين به‌فضا پرتاب خواهدشد .
    "لانگ مارچ " راكت حامل چين مي‌باشد كه از اكتبر سال ‪ ۱۹۹۶‬ميلادي تاكنون چين ‪ ۴۶‬پرتاب موفق با آن انجام داده است .
    "چاينا ست كام" ، شركت ارتباطات ماهواره‌اي چين و يكي از شش شركت بزرگ مخابراتي اين كشور محسوب مي‌شود كه قصد دارد با همكاري شركت ديوار بزرگ چين ماهواره فرانسوي شركت "آلكاتل آلينا" فرانسه را به فضا پرتاب كند .


    [​IMG]
     
  12. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    وزش باد و وضعيت ناآرام جوي روز گذشته سازمان هوانوردي و فضايي آمريكا "ناسا" را مجبور كرد كه زمان پرواز كاوشگر هسته‌اي سياره "پلوتو" را به تعويق بيندازد .
    سازمان "ناسا" قرار بود كه روز گذشته و راس ساعت ‪ ۶:۲۴‬بعدازظهر به وقت گرينويچ، سريعترين سفينه ساخت دست بشر را از پايگاه فضايي "كيپ كاناورال" در فلوريداي آمريكا توسط يك موشك "اطلس ‪ "۵‬به سوي دورترين سياره منظومه شمسي، سياره "پلوتو"، ارسال خواهد كرد .
    سفينه ‪ ۷۰۰‬ميليون دلاري "نيو هورايزنز" (‪ (New Horizons‬به زودي سفر ‪۹‬ ساله خود را به سوي آخرين سياره اكتشاف نشده منظومه شمسي آغاز خواهد كرد و پس از مطالعه "پلوتو" و اقمار اين سياره، مسير خود را به سوي بيروني‌ترين منطقه منظومه شمسي موسوم به كمربند "كوييپر" ادامه داده تا بتواند اجرام آسماني يخي موجود در آن نقاط را نيز بررسي كند .
    سياره "پلوتو" در سال ‪ ۱۹۳۰‬و توسط ستاره‌شناس آمريكايي "كلايد تامباگ" و در رصدخانه "لوول" در آريزونا كشف شده‌است .


    [​IMG]
     
  13. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    اين يكي ديگر از شاهكار هاي تلسكوپ فضايي هابل است . تلسكوپ فضايي هابل اين بار چشمان تيز بين خود را روي سحابي جبار ( شكارچي ) كه ٬ در فاصله اي حدود ۱۵۰۰ سال نوري از ما قرار دارد ٫ متمركز كرد و توانست يكي از با شكوه ترين تصاوير گرفته شده را از این سحابی تهیه بکند .


    [​IMG]
     
    hadi.pro از این نوشته تشکر کرده است.
  14. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,986
    تشکر شده:
    216
    محل سکونت:
    Tehran
    مطالب بسيار مفيد و جالبي را در اين زمينه ارايه مي دهيد . بهتر است به همين شيوه ادامه دهيد .
     
  15. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    تلسکوپ فضايي اسپيتزر به تازگي منظومه هاي ستاره اي غول پيکر به دور دو ستاره ي بسيار پر جرم يافته است.جرم اين دو ستاره ۳۰ و ۷۰ برابر جرم خورشيد است.اين ستارگان بادهاي ستاره اي شديدي در اطراف خود ايجاد مي کنند و در نتيجه باقي ماندن مواد در نزديکي اين ستاره ها بسيار عجيب به نظر مي رسد.اخترشناسان معتقدند که اين منظومه ها از مواد يخي که شباهت زيادي به مواد موجود در کمربند کويي پر منظومه شمسي دارند تشکيل شده اند و فاصله ي آنها از ستاره ي مرکزي به ۶۰ برابر شعاع مدار پلوتو مي رسد.


    [​IMG]

    تصويري از ستاره اي غول پيکر و حلقه ي غبار به دور آن در مقايسه با منظومه ي شمسي​
     
  16. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    گروهی از اخترسناسان به رهبری ویلیام ریچ (مرکز علمی اسپیتزر) و مرک کوچنر (مرکز پرواز های گادارد ناسا) با استفاده از تلسکوپ فضایی فرو سرخ اسپیتزر به بررسی فضای اطراف کوتوله ی سفید G۲۹-۳۸ در صورت فلکی حوت پرداختند . طی این رصد غباری از جنس سیلیکات در اطراف این کوتوله سفید دیده شد که می تواند بقایای بجا مانده از منظومه ی سیاره ای ستاره ی اولیه باشد . احتمالا آینده منظومه شمسی ما نیز این گونه رقم خواهد خورد.



    توضيحات جنبي مرتبط:

    وقتی ستاره ای شبیه به خورشید ما سال های پایانی عمر خود را سپری می کند به غول سرخی تبدیل می شود . طی این مرحله ستاره لایه های بیرونی و گرمای خود را از دست می دهد و در خود می رمبد . حاصل کره ای است با چگالی بالا ، سرد و بی فروغ که کوتوله سفید نامیده می شود.اما اگر این ستاره سیاره ، سیارک و دنباله دار (احتمالی) داشته یاشد چه بر سر آنها می آید ؟

    اکثر سیارک ها و دنباله دار ها به فضای میان ستاره ای رانده می شوند و تعداد کمی از آنها در منظومه باقی می مانند . به دلیل موج انفجاری ستاره ، سیارک ها و دنباله دارهای بجا مانده تغییر مدار داده و به ذرات کوچکتری خورد می شوند . بر اساس مدل های ارائه شده اگر دنباله داری به ذرات غبار تبدیل شود می توان بقایای آن را به صورت ابر های سیلیکات جستجو کرد.

    در منظومه شمسی ما دنباله دار هایی وجود دارند که مدارشان از نزدیکی خورشید عبور می کند و این امر باعث تکه تکه شدن آنها می شود . فضاپیما SOHO تصاویر زیادی از این دنباله دارها ارائه کرده است ، این مطلب درستی تکه تکه شدن دنباله دارهای اطراف کوتوله G۲۹-۳۸ را تائید می کند . دنباله دار مشهور شومیکر-لوی ۹ که در تیر ماه ۱۳۷۲ با سیاره مشتری برخورد کرد در اثر عبور از نزدیکی سیاره مشتری به بیش از ۱۲ قطعه بزرگ تقسیم شد.

    اگر مدل ها درشت باشند ، غباری که اختر شناسان در اطراف این کوتوله دیده اند تنها چند سال دوام می آورند . غبار اطراف کوتوله به صورت مارپیچی بلعیده میشود نور تابش شده از کوتوله را جذب میکند ، دمایش بالاتر می رود و گرمای تابش شده از این غبار توسط اسپیتزر آشکار می شود .

    به نظر می رسد که توده ی عظیمی از سیارک ها و دنباله دارها فضای اطراف G۲۹-۳۸ را احاطه کرده باشد چون غبار اطراف این کوتوله سفید به سرعت در حال جایگزینی است.

    این تیم هنوز اطلاعی در مورد سرنوشت سیارات ندارد . اگر بقایایی از سیارات بجا مانده باشد سرد تر از آن هستند که اسپیتزر قادر به آشکار سازی آنها باشد . وجود این بقایا هنوز به صورت یک معما است. با این حال با بررسی سرگذشت دنباله دارها ، اخترشناسان یک قدم به پیش بینی آینده منظومه شمسی نزدیک تر شدند .

    (این کشف در ۲۱ |آذز ۸۴ در مجله Astrophysical ارائه شد.)
     
    hadi.pro از این نوشته تشکر کرده است.
  17. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    نواختر RS - مارافسای پس از 21 سال بار دیگر درخشيدن گرفته است و در حد دید چشم غیر مسلح است.


    توضيحات جنبي مرتبط:

    صورت فلکی مارافسای جولانگاه یک ستاره متغییر نامتعارف به نام RS-مارافسای است. این ستاره یک سیستم دوتایی است و از دو عضو که یکی از آنها یک غول سرخ از رده طیفی M۲ و دیگری هم یک ستاره کوچک بسیار چگال است، تشکیل شده است. بدین ترتیب ستاره کوچکتر جرم ستاره بزرگتر را جذب می کند و در نتیجه هنگامی که جرم جذب شده به حد مشخصی (۱.۴ جرم خورشید) می رسد، نواختر پدید می آید.
    هنگامی که یک نواختر پدید می آید قدر ستاره مزبور ناگهان کاهش می یابد و ما ستاره را بسیار پرنورتر می بینیم همچنین در اکثر مواقع پس از مدت کوتاهی قدر آن به سرعت افزایش می یابد و از این رو نواختر ها مدت زیادی مهمان آسمان نیستند.


    [​IMG]

    نقشه محل قرار گيري نواختر جديد
    برگرفته از Sky and Telescope.Com​


    اما ستاره RS-مارافسای ستاره ای است که در طول قرن گذشته بارها نواختر شده است. به طور مثال می توان به درخشش های این ستاره در سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۵۸ و ۱۹۸۵ میلادی اشاره کرد که در همه این سالها قدر آن به حدود قدر ۵+ رسیده است. اما این بار پس از گذشت بیست و یک سال از سال ۱۹۸۵ میلادی(آخرین باری که ستاره مزبور نواختر شد.) این ستاره با دیگر نواختر شده است. این بار در صبحگاه ۲۴ بهمن ماه ۱۳۸۴ دو رصدگر ژاپنی این رویداد را مشاهده و ثبت کردند. قدر این ستاره معمولا در حدود ۱۱+ است( گاهی اوقات نوسانات کوچکی دارد) اما در حال حاضر قدر آن در حدود ۴.۸+ است.

    -وضعیت رصدی:
    RS-مارافسای در قسمت شرقی صورت فلکی مار افسای واقع شده است. بنا براین با توجه به مکان خورشید در دایرةالبروج مارافسای از وضعیت چندان مناسبی برخوردار نیست. اما با این حال اگر سحر خیز باشید می توانید حدود یک ساعت قبل از روشنایی افق این ستاره را رصد کنید. نقشه زیر موقعیت این ستاره را در صورت فلکی مارافسای مشخص می کند. یر اساس داده های رصدی این ستاره تا ۳۸ روز آینده هر شب ۰.۱ قدر کم نور تر می شود اما دست کم تا یک سال و نیم همچنان پرنور تر از وضعیت عادی خود است. RS-مارافسای هم اکنون با چشم غیر مسلح در آسمانی نه چندان تاریک و حتی در شهر های بزرگ با یک دوربین دوچشمی بسیار ساده قابل رویت است. پس فرصت را از دست ندهید و این ستاره را شکار کنید

    این نواختر فرصت بسیارخوبی برای انجام پروژه های رصدی متعددی است که علاقمندان مي توانند آنها را پيگيري کنند

    منبع :‌SKY AND TELESCOPE
     
  18. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    فضانوردان در ايستگاه فضايي بين المللي ، دستگاه راديويي مخصوصي را درون يک لباس فضايي قديمي جاسازي کرده و در فضا رها کردند.اين دستگاه راديويي ،پيام هاي از پيش ضبط شده را به زبان هاي انگليسي ،روسي ،اسپانيايي ،ژاپني ،آلماني و فرانسوي به همراه تصاوير تلويزيوني و اطلاعاتي مانند دما و ذخيره ي باتري اين لباس به سمت زمين ارسال مي کند.اين عمليات بخشي از يک پروژه ي تحقيقاتي است و هم اکنون امواج ضعيف ارسالي اين دستگاه توسط گيرنده هاي زميني دريافت مي شود.



    توضيحات جنبي مرتبط:

    فرمانده ي ايستگاه فضايي بين المللي ، "بيل مک آرتور" و مهندس پرواز "والري توکارف" ، دستگاه راديويي را در لباس فضايي قديمي جاسازي کرده و در فضا رها کردند.اين لباس پس از چند هفته گردش به دور زمين در نهايت به جو زمين برخورد کرده و خواهد سوخت.


    [​IMG]

    لباس فضايي رها شده از ايستگاه فضايي بين المللي​



    بلافاصله پس از پرتاب اين لباس ،گزارش هايي مبني بر دريافت امواج ارسالي اين لباس در ژاپن و چند مکان ديگر داده شد.اما شدت اين امواج بسيار ضعيف بود.در عرض دو ساعت ، مسئولين اعلام کردند که ارسال امواج به کلي متوقف شده و علت آن به احتمال زياد سرد شدن باتري ها و در نتيجه خاموش شدن دستگاه فرستنده بوده است.

    با اين وجود ، در روز بعد نيز تلاش ها براي دريافت امواجي در فرکانس ۹۹/۱۴۵ مگا هرتز از اين لباس فضايي ادامه يافت.نتيجه ي اين تلاش ها دريافت امواج ضعيف و متناوب از لباس فضايي بود که در هنگام عبور آن از بالاي سر گيرنده ، شدت مي يافت.

    اين پروژه که با نام SUITSAT-۱ شناخته مي شود ، توسط "فرانک باور" ، رئيس برنامه ي راديويي آماتوري در ايستگاه فضايي بين المللي رهبري مي شود. او مي گويد:"تا کنون ۲۴ ساعت از رها شدن SUITSAT-۱ مي گذرد و در اين ۲۴ ساعت ، افت و خيز هاي فراواني داشته ايم.ابتدا مردمي که به دنبال دريافت امواج بودند گزارش مي کردند که امواج ارسالي قطع شده اند و اين پروژه به پايان رسيده و حالا با خبرهاي جديدي که از امواج دريافتي از لباس فضايي داريم ، کمي خوش بين تر هستيم.کاملا مشخص است که SUITSAT-۱ هنوز به کار خود ادامه مي دهد.ولي هنوز مشکل اصلي ، ضعيف بودن امواج است."

    "امروز ، ما چندين بار صداي از پيش ضبط شده را دريافت کرديم.هنگامي که شدت اين امواج از شدت نويز بيشتر مي شود ، شما به وضوح صداي مربوط به دستگاه داخل لباس را مي شنويد.يکي از مشکلات اساسي ما هنگامي رخ مي دهد که به علت چرخش لباس به دور خود ، شدت امواج کم مي شود.ما اين مشکل را با آنتن و منبع برق فرستنده و يا ارتباط بين اين اجزا مرتبط مي دانيم.به هر حال اگر فرستنده با تمام توان در حال کار کردن باشد ،ما انتظار داريم که SUITSAT-۱ حداکثر تا چند روز الي يک هفته به کار خود ادامه دهد.در غير اين صورت ، ارسال امواج ،مدت زمان بيشتري به طول خواهد انجاميد.

    "از آنجا که ما دقيقا نمي دانيم که اين پروژه تا چه زماني ادامه خواهد يافت ،از کساني که ايستگاه هاي دريافت کننده در اختيار دارند تقاضا داريم تا به امواج SUITSAT گوش دهند.مخصوصا هنگامي که درست از بالاي سر آنها عبور مي کند.اگر شما بتوانيد اين امواج را ضبط و براي ما ارسال کنيد ،کمک بزرگي براي ما خواهد بود.ما همچنان نسبت به ادامه ي اين پروژه خوش بين هستيم."

    مسئولين اين پروژه به کساني که در تلاشند تا اين امواج را دريافت کنند ، سه نکته ي زير را گوشزد مي کنند:۱)شما ابتدا به يک آنتن بسيار بلند که بر روي دکل سوار شده نياز داريد. ۲)هنگامي که ارتفاع SUITSAT در آسمان شما کمتر از ۴۰ درجه است ، شما نمي توانيد امواج آن را دريافت کنيد چون فاصله لباس فضايي از شما بيش از حدي است که شما بتوانيد اين امواج را تشخيص دهيد. ۳)مهم ترين نکته که در حال حاضر براي مسئولين پروژه اهميت دارد ، دريافت اطلاعاتي در مورد خود لباس و مدت زمان عملکرد دستگاه درون آن است.



    "SUITSAT-۱ يکي از آزمايش هاي فضايي پيشرو در نوع خود است.اين نوع عمليات که براي اولين بار بدين شکل انجام مي شود ، جذابيت خاص خود را دارد.همان طور که واضح است ، ما توجه بسياري از مردم را به اين آزمايش جلب کرده ايم و تا اين لحظه از انجام اين آزمايش ، نکات فراواني را آموخته ايم.ما با همکاري شما به اين پروژه ادامه داده و کماکان به صداي اين لباس فضايي سرگردان گوش مي دهيم."



    [​IMG]

    لباس فضايي لحظاتي پس از رها شدن از ايستگاه​
     
    hadi.pro از این نوشته تشکر کرده است.
  19. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    پس از بررسي هاي انجام شده بر روي ۲۲ ستاره ي نزديک ، تلسکوپ فضايي هابل موفق به کشف دو حلقه از غبار و ذرات شده است که شباهت زيادي به کمربند کوييپر در منظومه شمسي ما دارند.کمربند کوييپر حلقه اي از سنگ ها و صخره هاي يخي در خارج از مدار نپتون است.اين حلقه ها به دور ستارگاني تشکيل مي شوند که به احتمال زياد داراي سيارات قابل سکونت هستند و به دو دسته تقسيم مي شوند: کمربند هاي عريض و باريک.اين دو ستاره در حدود ۶۰ سال نوري از ما فاصله دارند و به شکل قابل توجهي به منظومه ي شمسي اوليه ي ما شباهت دارند.
    سهند پيرباديان
    تلسکوپ فضايي هابل ، وجود حلقه هايي از مواد را که شبيه به کمربند کوييپر در منظومه ي شمسي مي باشند در اطراف دو ستاره نشان داده است.کمربند کوييپر از مواد يخي تشکيل شده و منشا اصلي دنباله دارها با دوره تناوب کوتاه به شمار مي رود.اين نوع حلقه ها تا به حال در اطراف ۹ ستاره تشخيص داده شده اند و به دو دسته تقسيم مي شوند: عريض و باريک.وجود اين حلقه ها ارتباط مستقيمي با تشکيل سيارات در يک منظومه ي ستاره اي دارد.وجود لبه هاي تيز بيروني در يک کمربند باريک (مانند کمربند کوييپر) نشان دهنده ي وجود همدمي ستاره مانند براي ستاره ي اصلي است که به طور مداوم ، لبه ي بيروني کمربند را تميز مي کند.درست مانند تاثير اقمار بر لبه هاي حلقه هاي زحل و اورانوس.

    توضيحات جنبي مرتبط:


    [​IMG]

    دو مورد تازه کشف شده از کمربندهايي مانند کمربند کوييپر به دور دو ستاره ي نزديک به ما​



    اخترشناس محقق ، "پل کالاس" ، استاد اخترشناسي "جيمز گراهام" و "مايکل فيتزجرالد" از دانشگاه برکلي در کاليفرنيا به همراه "مارک کلامپين" از مرکز فضايي گودارد ، اين کشف و نتايج آن را در ۲۰ ژانويه در مقاله اي در مجله ي اخترفيزيک گزارش کردند.

    با کشف اين حلقه ها که هر کدام در حدود ۶۰ سال نوري از ما فاصله دارند ، تعداد ستاره هاي شناخته شده که چنين کمربندهايي به دور آنها رصد شده است به ۹ عدد مي رسد.با اين حال ، اين دو مورد جديد از اين نظر با بقيه متفاوتند که سن آنها به اندازه اي است (۳۰۰ ميليون سال) که شکل و ترکيب آنها به مرحله ي پايداري رسيده است.مانند منظومه شمسي ما که داراي مدارهاي سياره اي و حلقه هايي پايدار از مواد و غبار است و ۶/۴ ميليارد سال سن دارد. هفت مورد ديگر ، به غير از خورشيد ، بين ده ها ميليون تا ۲۰۰ ميليون سال سن دارند که در مقياس سن خورشيد ما جوان محسوب مي شوند.همچنين جرم اين دو مورد به جرم خورشيد بسيار نزديک است.

    "کالاس" محقق اصلي اين پروژه مي گويد:" اينها مسن ترين حلقه هاي مشاهده شده هستند و اهميت آنها از اين جهت است که شکل کمربند کوييپر را از بيرون منظومه شمسي به ما نشان مي دهند.انتظار مي رود که در اطراف اين ستاره ها مناطق قابل سکونت که احتمال وجود حيات در آنها مي رود يافت شود."

    "اکثر کمربند ها به علت پرنور بودن ستاره ي مرکزي قابل رويت نيستند ، اما دقت و حساسيت بالاي دوربين پيشرفته ي تلسکوپ فضايي هابل ما را قادر ساخت تا جلوي نور ستاره ي مرکزي را گرفته و سپس به دنبال حلقه ها بگرديم." "کالاس" در دو سال گذشته دو مورد ديگر از اين نوع کمربندها را کشف کرده است (AU- ميکروسکوپ و فم الحوت) و همچنين جزييات ستاره هاي حلقه دار ديگر را مطالعه کرده است.

    کالاس مي گويد:" ما در مورد ۱۰۰ ستاره ي ديگر نيز ، تابش هاي اضافي فروسرخ ،علاوه بر تابش خود ستاره ،دريافت کرده ايم که به احتمال زياد از غبار اطراف ستاره تابش شده است.بخش سخت کار ،به دست آوردن تصاويري است که اطلاعات فضايي به ما بدهد.پس از دو دهه که از کشف اين حلقه ها مي گذرد ، ما به تازگي موفق به رصد آنها شده ايم و اين موفقيت را مديون تلاش هاي انجام شده براي ارتقاي ابزارهاي تلسکوپ هابل هستيم."

    مدل سازي هاي کوچک نشان داده اند که کمربند هاي کشف شده در دو دسته قرار مي گيرند: کمربندهاي عريض ، به پهناي بيش از ۵۰ واحد نجومي و کمربندهاي باريک با پهناي ۲۰ تا ۳۰ واحد نجومي به همراه لايه ي تيز بيروني (مانند کمربند کوييپر در منظومه ي شمسي ما). يک واحد نجومي فاصله ي متوسط بين زمين و خورشيد (در حدود ۱۵۰ ميليون کيلومتر) است.کمربند کوييپر در منظومه شمسي از مدار نپتون در فاصله ي ۳۰ واحد نجومي از خورشيد آغاز شده و تا فاصله ي ۵۰ واحد نجومي ادامه مي يابد.اکثر کمربند هاي کشف شده منطقه اي خالي در وسط خود که در آنها احتمالا سيارات موجودند و عامل اصلي تيز بودن لبه هاي داخلي در بيشتر کمربند ها مي باشند.

    کالاس و گراهام پيش بيني مي کنند که ستاره هايي که کمربند دور آنها ، لبه هاي خارجي تيز دارند ،داراي همدمي هستند (احتمالا يک ستاره يا يک کوتوله ي قهوه اي) که مانع گسترش اين کمربند ها به سمت خارج مي شوند.مانند قمرهاي زحل که لبه هاي حلقه هاي اين سياره را شکل مي دهند.

    کالاس مي گويد:"طرز تشکيل حلقه ها به دور يک ستاره مي تواند مانند شکل گرفتن حلقه به دور يک سياره باشد." تنها يکي از ۹ ستاره ي داراي کمربند شناخته شده داراي همدم است اما هنوز تحقيقات دقيق براي کشف همدم کم نور در اطراف موارد ديگر صورت نگرفته است. او پيشنهاد مي کند که يک ستاره ي سرگردان در هنگام عبور از نزديک ستاره ي اصلي ، لبه هاي صفحه ي تشکيل سيارات را شکل داده است اما هنوز وجود يک همدم براي جلوگيري از پخش و خارج شدن مواد مانند سيارک ها و دنباله دار ها لازم است.اگر اين حرف درست باشد ، به معناي آن است که خورشيد نيز بايد داراي همدمي باشد که مرزهاي تيز کمربند کوييپر را شکل داده است.اين ستاره ي همدم توسط استاد فيزيک دانشگاه برکلي ، "ريچارد مولر" پيشنهاد شده اما هنوز مدرکي بر وجود اين همدم به دست نيامده است.

    کالاس مي گويد:"ما به طرز عجيبي در مورد نزديک ترين نمونه از اين کمربند ها (کمربند کوييپر در منظومه ي شمسي ) کمترين اطلاعات را در دست داريم.مهم ترين مسئله اين است که بدانيم غبار در کمربند کوييپر دقيقا تا چه فاصله اي از خورشيد گسترش يافته است.هنگامي که اين اطلاعات بدست آمد ، مي توانيم کمربند کوييپر را به طور دقيق و مشخص در يکي از دو دسته ي عريض و باريک قرار دهيم."

    اين تحقيق در سال ۲۰۰۲ آغاز شد و پس از دو سال مطالعه بر روي ۲۲ ستاره در سپتامبر ۲۰۰۴ پايان يافت.ستاره هاي داراي کمربند ، دو ستاره در رده هاي طيفي K و F با عمر ۱ ميليارد و ۳۰۰ ميليون سال بودند."يکي از دو ستاره از رده طيفي K و ديگري F است.احتمال شکل گرفتن حيات در اطراف اين دو ستاره بيشتر از ستاره هاي پرجرم و کم عمر مانند بتا-حجار و فم الحوت مي باشد." ستاره ي رده K نسبت به بتا-حجار (اولين ستاره ي شناخته شده ي داراي کمربند) و AU-ميکروسکوپ ،که کالاس در سال گذشته آن را کشف کرده است ، مسن تر به نظر مي رسد.بتا-حجار و AU-ميکروسکوپ در حدود ۱۰ ميليون سال سن دارند.

    کمربند کشف شده در اطراف ستاره ي رده F ، کمربندي باريک مانند حلقه ي دور ستاره ي فم الحوت است که کالاس در اوايل سال گذشته آن را ثبت کرد.اين کمربند به دور ستاره ي F ، داراي لبه ي خارجي بسيار تيز در فاصله ي ۱۰۹ واحد نجومي از ستاره ي مرکزي است.اين کمربند از فاصله ي ۶۰ واحد نجومي آغاز مي شود و در فاصله ي ۸۳ واحد نجومي به حداکثر چگالي خود مي رسد.

    کالاس مي گويد:"اگر ما بتوانيم منشا لبه هاي تيز بيروني کمربند به دور ستاره ي رده F را کشف کنيم ، طرز شکل گيري و تاريخچه ي منظومه ي شمسي براي ما روشن تر خواهد بود."

    اين تحقيق با کمک هاي ناسا به وسيله ي موسسه علوم تلسکوپ فضايي حمايت شده است.
     
  20. vahidrk

    vahidrk Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏2 جولای 2005
    نوشته ها:
    3,120
    تشکر شده:
    326
    محل سکونت:
    Home
    اخترشناسان به تازگي ، به شباهت بسيار زياد يکي از سيارک هاي تروا به نام پاتروکلوس به يک دنباله دار پي برده اند.اين سيارک که در اصل از دو سيارک کوچکتر تشکيل شده و يک سيستم دوتايي را به وجود آورده است ، در مدار مشتري به دور خورشيد مي گردد.


    توضيحات جنبي مرتبط:
    گروهي بين المللي به رهبري "فرانک مارچيس" از دانشگاه برکلي ،از طريق رصد هاي انجام شده به وسيله ي رصدخانه ي "کک" در هاوايي ،ترکيب و چگالي سيارک پاتروکلوس را بررسي و به شباهت بسيار زياد آن به دنباله دارها پي بردند.ترکيبات اين سيارک که چگالي آنها کمتر از آب است بيشتر از يخ آب تشکيل شده اند.



    [​IMG]

    تصويري خيالي از سيارک دوتايي پاتروکلوس​



    سيارک هاي تروا که پاتروکلوس نيز يکي از آنهاست ، دسته اي از سيارک ها هستند که بر روي مدار مشتري ، ۶۰ درجه عقب تر و ۶۰ درجه جلوتر از اين سياره حرکت کرده و به دور خورشيد مي گردند.محل قرار گرفتن اين سيارک ها ، نقاط پايدار (نقاط لاگرانژي) سيستم مشتري-خورشيد هستند.نظريه پردازان بر اين باورند که سيارک هاي تروا در ابر اوليه منظومه شمسي و هم زمان با بقيه ي اجرام صلب اين منظومه شکل گرفته اند.تاکنون ، بيش از هزار عدد از اين سيارک ها کشف شده اند.اين سيارک ها نسبتا کم نور و کوچک هستند و اين باعث مي شود تا مطالعه بر روي آنها حتي از طريق بزرگ ترين تلسکوپ هاي موجود بر روي زمين مشکل گردد.

    فن آوري جديدي که در آن از ليزرهاي سديم براي تصحيح تصاوير گرفته شده از روي زمين و حذف اثر جو بر روي اين تصاوير استفاده مي شود ، دانشمندان را قادر ساخته است تا کشف اخير را انجام دهند.اين فن آوري که "اپتيک ليزري ستاره" (LGS-AO) ناميده شده است ، جزئيات دقيقي را از سيارک ها براي دانشمندان آشکار مي سازد.اين سيستم که بر روي تلسکوپ ۱۰ متري کک نصب شده، اثرات جو بر روي تصاوير گرفته شده از آسمان را به خوبي حذف کرده و بهترين تصاوير فروسرخ را تهيه مي کند.

    دکتر "ديويد لومينيان" ،سرپرست عمليات علمي سيستم LGS-AO در رصدخانه ي کک مي گويد:" تلسکوپ هاي فضايي ابزارهاي فوق العاده اي براي رصد اجرام دوردست منظومه شمسي مي باشند.اما تلسکوپ هاي بزرگ بر روي زمين که با اين فن آوري مجهز شده اند ، هم توانايي جمع آوري نور بيشتري دارند و هم جزئيات دقيق تري از اجرام دور دست را نشان مي دهند.اين فن آوري که بر روي تلسکوپ هاي زميني نصب مي شود ، به ما امکان مي دهد تا اجرام کوچک تر و کم نورتري را در منظومه شمسي مشاهده کنيم.مانند سيارک پاتروکلوس يا اجرام دورتر از پلوتون.با استفاده از اين فن آوري جديد ،اکتشاف هاي متعددي در آينده نزديک صورت خواهند گرفت."



    [​IMG]

    سيارک هاي تروا که بر روي مدار مشتري به دور خورشيد مي گردند.​


    دانشمندان در گذشته ، سيارک پاتروکلوس را به عنوان يک جسم به قطر ۱۵۰ کيلومتر مي شناختند اما رصد هاي اخير به وسيله ي تلسکوپ شمالي "جميني" در هاوايي نشان داده است که اين سيارک از دو جسم تقريبا هم اندازه تشکيل شده است و در اصل يک سيستم دوتايي است.گروه تحقيقاتي به رهبري دکتر مارچيس ، قطر اين اجسام را ۷۰ و ۷۶ کيلومتر اندازه گيري کردند.اين دو جسم به دور مرکز جرم خود با دوره تناوب ۴ روز در گردشند و فاصله ي آنها از يکديگر ۶۸۰ کيلومتر است.اسامي اين دو جسم به نام قهرمانان داستان ايلياد هومر انتخاب شده اند.نام اين مجموعه دوتايي، پاتروکلوس ،نام بهترين دوست آشيل ،قهرمان يوناني در جنگ تروا و مهم ترين شخصيت داستان ايلياد هومر است.

    دانشمندان بر اين عقيده اند که تعداد سيارک هاي تروا تقريبا با تعداد سيارک هاي موجود در کمربند سيارک ها در بين مدار مريخ و مشتري برابر است.اما مطالعه ي اين اجرام به علت کم نور بودن آنها بسيار دشوار است.دکتر مارچيس مي گويد:" سيستم LGS-AO موفقيت بزرگي در رصدهاي انجام شده از روي سطح زمين به شمار مي رود.با چنين قابليتي ، ما مي توانيم اجرام بسيار کوچک و دور منظومه شمسي را بررسي کنيم."

    از آنجا که برخورد اجرام کوچک با يکديگر در منظومه شمسي تنها هنگامي رخ مي دهد که سرعت اجسام بسيار بالا باشد و چنين برخوردهايي ،خرده سنگ ها و غبار فراوان از خود به جاي مي گذارند ، احتمال اينکه سيارک پاتروکلوس بدين طريق شکل گرفته باشد بسيار اندک است.پس اين سوال اساسي مطرح مي شود که چنين سيارکي با ماهيت دوتايي چگونه به وجود آمده است.

    بر اساس نتايج بررسي هاي اخير بر روي اين سيارک ، دانشمندان نظريه هايي در مورد شکل گيري اين سيارک در منظومه شمسي اوليه و در حدود چهار نيم ميليارد سال پيش ارائه کرده اند.پاتروکلوس مي تواند همانند اجرام موجود در کمربند کويي پر (منطقه اي از منظومه شمسي در خارج مدار نپتون) در زمان شکل گيري منظومه شمسي به وجود آمده باشد.شبيه سازي ها نشان مي دهند که سيارات گازي غول پيکر در اوايل پيدايش منظومه شمسي به سمت خارج حرکت کرده و اجرام موجود در نزديک خود را از صفحه ي منظومه شمسي پاک کرده اند.در اين ميان ، تعدادي از اين اجرام در نقاط پايدار سيستم مشتري-خورشيد (نقاط لاگرانژي) به دام افتاده اند.نقاط لاگرانژي مناطقي از يک مدار مي باشند که در صورت قرار گرفتن جسم سوم در آنها ،اين اجسام تا ابد پايدار مانده و به دور مرکز جرم مشترک سه جسم مي گردند.

    داستان پاتروکلوس از اين نيز پيچيده تر است : هنگامي که پاتروکلوس ميليارد ها سال پيش به گرانش فوق العاده عظيم مشتري برخورد کرد ،نيروهاي گرانشي قوي اين سياره مي تواند اين سيارک را به دو نيم کرده باشد.به اين اثر "شکاف جذر و مدي" مي گويند.

    دکتر مارچيس مي گويد:"پاتروکلوس شباهت هايي به سيارک هاي دوتايي در نزديکي زمين از خود نشان مي دهد.سيارک هاي دوتايي نزديک به زمين بر اثر نزديک شدن به يک سياره و به علت اثر "شکاف جذر و مدي" به دو نيم شده اند.نتايج نشان مي دهند که يک سيارک تروا مانند سيارک پاتروکلوس نيز مي تواند به همين شکل و بر اثر نزديک شدن به مشتري نصف شده باشد.اين داستان براي سيارک هاي دوتايي موجود در کمربند سيارک ها که اجزاي آنها معمولا با يکديگر هم اندازه نيستند برقرار نيست."