آژانس هواپیماییexchanging

انجمن دوستاران سهراب سپهری

شروع موضوع توسط junkie ‏27 دسامبر 2005 در انجمن شعر

  1. junkie

    junkie کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏26 دسامبر 2005
    نوشته ها:
    18
    تشکر شده:
    3
    بدون شرح!!!
     
  2. junkie

    junkie کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏26 دسامبر 2005
    نوشته ها:
    18
    تشکر شده:
    3
    صداي پاي آب، نثار شبهاي خاموش مادرم

    اهل كاشانم
    روزگارم بد نيست.
    تكه ناني دارم ، خرده هوشي، سر سوزن ذوقي.
    مادري دارم ، بهتر از برگ درخت.
    دوستاني ، بهتر از آب روان.

    و خدايي كه در اين نزديكي است:
    لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.
    روي آگاهي آب، روي قانون گياه.

    من مسلمانم.
    قبله ام يك گل سرخ.
    جانمازم چشمه، مهرم نور.
    دشت سجاده من.
    من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم.
    در نمازم جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف.
    سنگ از پشت نمازم پيداست:
    همه ذرات نمازم متبلور شده است.
    من نمازم را وقتي مي خوانم
    كه اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.
    من نمازم را پي "تكبيره الاحرام" علف مي خوانم،
    پي "قد قامت" موج.

    كعبه ام بر لب آب ،
    كعبه ام زير اقاقي هاست.
    كعبه ام مثل نسيم ، مي رود باغ به باغ ، مي رود شهر به شهر.

    "حجر الاسود" من روشني باغچه است.

    اهل كاشانم.
    پيشه ام نقاشي است:
    گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ ، مي فروشم به شما
    تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
    دل تنهايي تان تازه شود.
    چه خيالي ، چه خيالي ، ... مي دانم
    پرده ام بي جان است.
    خوب مي دانم ، حوض نقاشي من بي ماهي است.

    اهل كاشانم
    نسبم شايد برسد
    به گياهي در هند، به سفالينه اي از خاك "سيلك".
    نسبم شايد، به زني فاحشه در شهر بخارا برسد.

    پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،
    پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي ،
    پدرم پشت زمان ها مرده است.
    پدرم وقتي مرد. آسمان آبي بود،
    مادرم بي خبر از خواب پريد، خواهرم زيبا شد.
    پدرم وقتي مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.
    مرد بقال از من پرسيد : چند من خربزه مي خواهي ؟
    من از او پرسيدم : دل خوش سيري چند؟

    پدرم نقاشي مي كرد.
    تار هم مي ساخت، تار هم مي زد.
    خط خوبي هم داشت.

    باغ ما در طرف سايه دانايي بود.
    باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه،
    باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آينه بود.
    باغ ما شايد ، قوسي از دايره سبز سعادت بود.
    ميوه كال خدا را آن روز ، مي جويدم در خواب.
    آب بي فلسفه مي خوردم.
    توت بي دانش مي چيدم.
    تا اناري تركي برميداشت، دست فواره خواهش مي شد.
    تا چلويي مي خواند، سينه از ذوق شنيدن مي سوخت.
    گاه تنهايي، صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد.
    شوق مي آمد، دست در گردن حس مي انداخت.
    فكر ،بازي مي كرد.
    زندگي چيزي بود ، مثل يك بارش عيد، يك چنار پر سار.
    زندگي در آن وقت ، صفي از نور و عروسك بود،
    يك بغل آزادي بود.
    زندگي در آن وقت ، حوض موسيقي بود.

    طفل ، پاورچين پاورچين، دور شد كم كم در كوچه سنجاقك ها.
    بار خود را بستم ، رفتم از شهر خيالات سبك بيرون دلم از غربت سنجاقك پر.

    من به مهماني دنيا رفتم:
    من به دشت اندوه،
    من به باغ عرفان،
    من به ايوان چراغاني دانش رفتم.
    رفتم از پله مذهب بالا.
    تا ته كوچه شك ،
    تا هواي خنك استغنا،
    تا شب خيس محبت رفتم.
    من به ديدار كسي رفتم در آن سر عشق.
    رفتم، رفتم تا زن،
    تا چراغ لذت،
    تا سكوت خواهش،
    تا صداي پر تنهايي.

    چيزهايي ديدم در روي زمين:
    كودكي ديم، ماه را بو مي كرد.
    قفسي بي در ديدم كه در آن، روشني پرپر مي زد.
    نردباني كه از آن ، عشق مي رفت به بام ملكوت.
    من زني را ديدم ، نور در هاون مي كوفت.
    ظهر در سفره آنان نان بود ، سبزي بود، دوري شبنم بود، كاسه داغ محبت بود.
    من گدايي ديدم، در به در مي رفت آواز چكاوك مي خواست و سپوري كه به يك پوسته خربزه مي برد نماز.

    بره اي ديدم ، بادبادك مي خورد.
    من الاغي ديدم، ينجه را مي فهميد.
    در چراگاه " نصيحت" گاوي ديدم سير.

    شاعري ديدم هنگام خطاب، به گل سوسن مي گفت: "شما"

    من كتابي ديدم ، واژه هايش همه از جنس بلور.
    كاغذي ديدم ، از جنس بهار،
    موزه اي ديدم دور از سبزه،
    مسجدي دور از آب.
    سر بالين فقهي نوميد، كوزه اي ديدم لبريز سوال.

    قاطري ديدم بارش "انشا"
    اشتري ديدم بارش سبد خالي " پند و امثال".
    عارفي ديدم بارش " تننا ها يا هو".

    من قطاري ديدم ، روشنايي مي برد.
    من قطاري ديدم ، فقه مي برد و چه سنگين مي رفت .
    من قطاري ديدم، كه سياست مي برد ( و چه خالي مي رفت.)
    من قطاري ديدم، تخم نيلوفر و آواز قناري مي برد.
    و هواپيمايي، كه در آن اوج هزاران پايي
    خاك از شيشه آن پيدا بود:
    كاكل پوپك ،
    خال هاي پر پروانه،
    عكس غوكي در حوض
    و عبور مگس از كوچه تنهايي.
    خواهش روشن يك گنجشك، وقتي از روي چناري به زمين مي آيد.
    و بلوغ خورشيد.
    و هم آغوشي زيباي عروسك با صبح.

    پله هايي كه به گلخانه شهوت مي رفت.
    پله هايي كه به سردابه الكل مي رفت.
    پله هايي كه به قانون فساد گل سرخ
    و به ادراك رياضي حيات،
    پله هايي كه به بام اشراق،
    پله هايي كه به سكوي تجلي مي رفت.

    مادرم آن پايين
    استكان ها را در خاطره شط مي شست.

    شهر پيدا بود:
    رويش هندسي سيمان ، آهن ، سنگ.
    سقف بي كفتر صدها اتوبوس.
    گل فروشي گل هايش را مي كرد حراج.
    در ميان دو درخت گل ياس ، شاعري تابي مي بست.
    پسري سنگ به ديوار دبستان مي زد.
    كودكي هسته زردآلو را ، روي سجاده بيرنگ پدر تف مي كرد.
    و بزي از "خزر" نقشه جغرافي ، آب مي خورد.

    بند رختي پيدا بود : سينه بندي بي تاب.

    چرخ يك گاري در حسرت واماندن اسب،
    اسب در حسرت خوابيدن گاري چي ،
    مرد گاري چي در حسرت مرگ.

    عشق پيدا بود ، موج پيدا بود.
    برف پيدا بود ، دوستي پيدا بود.
    كلمه پيدا بود.
    آب پيدا بود ، عكس اشيا در آب.
    سايه گاه خنك ياخته ها در تف خون.
    سمت مرطوب حيات.
    شرق اندوه نهاد بشري.
    فصل ول گردي در كوچه زن.
    بوي تنهايي در كوچه فصل.

    دست تابستان يك بادبزن پيدا بود.

    سفر دانه به گل .
    سفر پيچك اين خانه به آن خانه.
    سفر ماه به حوض.
    فوران گل حسرت از خاك.
    ريزش تاك جوان از ديوار.
    بارش شبنم روي پل خواب.
    پرش شادي از خندق مرگ.
    گذر حادثه از پشت كلام.

    جنگ يك روزنه با خواهش نور.
    جنگ يك پله با پاي بلند خورشيد.
    جنگ تنهايي با يك آواز:
    جنگ زيبايي گلابي ها با خالي يك زنبيل.
    جنگ خونين انار و دندان.
    جنگ "نازي" ها با ساقه ناز.
    جنگ طوطي و فصاحت با هم.
    جنگ پيشاني با سردي مهر.

    حمله كاشي مسجد به سجود.
    حمله باد به معراج حباب صابون.
    حمله لشگر پروانه به برنامه " دفع آفات".
    حمله دسته سنجاقك، به صف كارگر " لوله كشي".
    حمله هنگ سياه قلم ني به حروف سربي.
    حمله واژه به فك شاعر.

    فتح يك قرن به دست يك شعر.
    فتح يك باغ به دست يك سار.
    فتح يك كوچه به دست دو سلام.
    فتح يك شهر به دست سه چهار اسب سواري چوبي.
    فتح يك عيد به دست دو عروسك ، يك توپ.

    قتل يك جغجغه روي تشك بعد از ظهر.
    قتل يك قصه سر كوچه خواب .
    قتل يك غصه به دستور سرود.
    قتل يك مهتاب به فرمان نئون.
    قتل يك بيد به دست "دولت".
    قتل يك شاعر افسرده به دست گل يخ.

    همه روي زمين پيدا بود:
    نظم در كوچه يونان مي رفت.
    جغد در "باغ معلق " مي خواند.
    باد در گردنه خيبر ، بافه اي از خس تاريخ به خاور مي راند.
    روي درياچه آرام "نگين" ، قايقي گل مي برد.
    در بنارس سر هر كرچه چراغي ابدي روشن بود.

    مردمان را ديدم.
    شهرها را ديدم.
    دشت ها را، كوه ها را ديدم.
    آب را ديدم ، خاك را ديدم.
    نور و ظلمت را ديدم.
    و گياهان را در نور، و گياهان را در ظلمت ديدم.
    جانور را در نور ، جانور را در ظلمت ديدم.
    و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت ديدم.


    اهل كاشانم، اما
    شهر من كاشان نيست.
    شهر من گم شده است.
    من با تاب ، من با تب
    خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام.
    من در اين خانه به گم نامي نمناك علف نزديكم.
    من صداي نفس باغچه را مي شنوم.
    و صداي ظلمت را ، وقتي از برگي مي ريزد.
    و صداي ، سرفه روشني از پشت درخت،
    عطسه آب از هر رخنه سنگ ،
    چكچك چلچله از سقف بهار.
    و صداي صاف ، باز و بسته شدن پنجره تنهايي.
    و صداي پاك ، پوست انداختن مبهم عشق،
    متراكم شدن ذوق پريدن در بال
    و ترك خوردن خودداري روح.
    من صداي قدم خواهش را مي شنوم
    و صداي ، پاي قانوني خون را در رگ،
    ضربان سحر چاه كبوترها،
    تپش قلب شب آدينه،
    جريان گل ميخك در فكر،
    شيهه پاك حقيقت از دور.
    من صداي وزش ماده را مي شنوم
    و صداي ، كفش ايمان را در كوچه شوق.
    و صداي باران را، روي پلك تر عشق،
    روي موسيقي غمناك بلوغ،
    روي آواز انارستان ها.
    و صداي متلاشي شدن شيشه شادي در شب،
    پاره پاره شدن كاغذ زيبايي،
    پر و خالي شدن كاسه غربت از باد.

    من به آغاز زمين نزديكم.
    نبض گل ها را مي گيرم.
    آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت.

    روح من در جهت تازه اشيا جاري است .
    روح من كم سال است.
    روح من گاهي از شوق ، سرفه اش مي گيرد.
    روح من بيكار است:
    قطره هاي باران را، درز آجرها را، مي شمارد.
    روح من گاهي ، مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد.

    من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن.
    من نديدن بيدي، سايه اش را بفروشد به زمين.
    رايگان مي بخشد، نارون شاخه خود را به كلاغ.
    هر كجا برگي هست ، شور من مي شكفد.
    بوته خشخاشي، شست و شو داده مرا در سيلان بودن.

    مثل بال حشره وزن سحر را مي دانم.
    مثل يك گلدان ، مي دهم گوش به موسيقي روييدن.
    مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم.
    مثل يك ميكده در مرز كسالت هستم.
    مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي.

    تا بخواهي خورشيد ، تا بخواهي پيوند، تا بخواهي تكثير.

    من به سيبي خوشنودم
    و به بوييدن يك بوته بابونه.
    من به يك آينه، يك بستگي پاك قناعت دارم.
    من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد.
    و نمي خندم اگر فلسفه اي ، ماه را نصف كند.
    من صداي پر بلدرچين را ، مي شناسم،
    رنگ هاي شكم هوبره را ، اثر پاي بز كوهي را.
    خوب مي دانم ريواس كجا مي رويد،
    سار كي مي آيد، كبك كي مي خواند، باز كي مي ميرد،
    ماه در خواب بيابان چيست ،
    مرگ در ساقه خواهش
    و تمشك لذت ، زير دندان هم آغوشي.


    زندگي رسم خوشايندي است.
    زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ،
    پرشي دارد اندازه عشق.
    زندگي چيزي نيست ، كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود.
    زندگي جذبه دستي است كه مي چيند.
    زندگي نوبر انجير سياه ، كه در دهان گس تابستان است.
    زندگي ، بعد درخت است به چشم حشره.
    زندگي تجربه شب پره در تاريكي است.
    زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.
    زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد.
    زندگي ديدن يك باغچه از شيشه مسدود هواپيماست.
    خبر رفتن موشك به فضا،
    لمس تنهايي "ماه"، فكر بوييدن گل در كره اي ديگر.

    زندگي شستن يك بشقاب است.


    زندگي يافتن سكه دهشاهي در جوي خيابان است.
    زندگي "مجذور" آينه است.
    زندگي گل به "توان" ابديت،
    زندگي "ضرب" زمين در ضربان دل ما،
    زندگي "هندسه" ساده و يكسان نفسهاست.

    هر كجا هستم ، باشم،
    آسمان مال من است.
    پنجره، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است.
    چه اهميت دارد
    گاه اگر مي رويند
    قارچهاي غربت؟

    من نمي دانم
    كه چرا مي گويند: اسب حيوان نجيبي است ، كبوتر زيباست.
    و چرا در قفس هيچكسي كركس نيست.
    گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد.
    چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد.
    واژه ها را بايد شست .
    واژه بايد خود باد، واژه بايد خود باران باشد.

    چترها را بايد بست.
    زير باران بايد رفت.
    فكر را، خاطره را، زير باران بايد برد.
    با همه مردم شهر ، زير باران بايد رفت.
    دوست را، زير باران بايد ديد.
    عشق را، زير باران بايد جست.
    زير باران بايد با زن خوابيد.
    زير باران بايد بازي كرد.
    زير بايد بايد چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر كاشت
    زندگي تر شدن پي در پي ،
    زندگي آب تني كردن در حوضچه "اكنون"است.

    رخت ها را بكنيم:
    آب در يك قدمي است.

    روشني را بچشيم.
    شب يك دهكده را وزن كنيم، خواب يك آهو را.
    گرمي لانه لكلك را ادراك كنيم.
    روي قانون چمن پا نگذاريم.
    در موستان گره ذايقه را باز كنيم.
    و دهان را بگشاييم اگر ماه در آمد.
    و نگوييم كه شب چيز بدي است.
    و نگوييم كه شب تاب ندارد خبر از بينش باغ.

    و بياريم سبد
    ببريم اين همه سرخ ، اين همه سبز.

    صبح ها نان و پنيرك بخوريم.
    و بكاريم نهالي سر هر پيچ كلام.
    و بپاشيم ميان دو هجا تخم سكوت.
    و نخوانيم كتابي كه در آن باد نمي آيد
    و كتابي كه در آن پوست شبنم تر نيست
    و كتابي كه در آن ياخته ها بي بعدند.
    و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد.
    و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون.
    و بدانيم اگر كرم نبود ، زندگي چيزي كم داشت.
    و اگر خنج نبود ، لطمه ميخورد به قانون درخت.
    و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت.
    و بدانيم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون مي شد.
    و بدانيم كه پيش از مرجان خلائي بود در انديشه درياها.

    و نپرسيم كجاييم،
    بو كنيم اطلسي تازه بيمارستان را.

    و نپرسيم كه فواره اقبال كجاست.
    و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است.
    و نپرسيم پدرهاي پدرها چه نسيمي، چه شبي داشته اند.
    پشت سر نيست فضايي زنده.
    پشت سر مرغ نمي خواند.
    پشت سر باد نمي آيد.
    پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است.
    پشت سر روي همه فرفره ها خاك نشسته است.
    پشت سر خستگي تاريخ است.
    پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سر دسكون مي ريزد.

    لب دريا برويم،
    تور در آب بيندازيم
    و بگيريم طراوت را از آب.

    ريگي از روي زمين برداريم
    وزن بودن را احساس كنيم.

    بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
    (ديده ام گاهي در تب ، ماه مي آيد پايين،
    مي رسد دست به سقف ملكوت.
    ديده ام، سهره بهتر مي خواند.
    گاه زخمي كه به پا داشته ام
    زير و بم هاي زمين را به من آموخته است.
    گاه در بستر بيماري من، حجم گل چند برابر شده است.
    و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس.)
    و نترسيم از مرگ
    (مرگ پايان كبوتر نيست.
    مرگ وارونه يك زنجره نيست.
    مرگ در ذهن اقاقي جاري است.
    مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.
    مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.
    مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان.
    مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند.
    مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.
    مرگ گاهي ريحان مي چيند.
    مرگ گاهي ودكا مي نوشد.
    گاه در سايه است به ما مي نگرد.
    و همه مي دانيم
    ريه هاي لذت ، پر اكسيژن مرگ است.)

    در نبنديم به روي سخن زنده تقدير كه از پشت چپر هاي صدا مي شنويم.

    پرده را برداريم :
    بگذاريم كه احساس هوايي بخورد.
    بگذاريم بلوغ ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند.
    بگذاريم غريزه پي بازي برود.
    كفش ها را بكند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.
    بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند.
    چيز بنويسد.
    به خيابان برود.

    ساده باشيم.
    ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت.

    كار ما نيست شناسايي "راز" گل سرخ ،
    كار ما شايد اين است
    كه در "افسون" گل سرخ شناور باشيم.
    پشت دانايي اردو بزنيم.
    دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم.
    صبح ها وقتي خورشيد ، در مي آيد متولد بشويم.
    هيجان ها را پرواز دهيم.
    روي ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم.
    آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي "هستي".
    ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم.
    بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.
    نام را باز ستانيم از ابر،
    از چنار، از پشه، از تابستان.
    روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم.
    در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.

    كار ما شايد اين است
    كه ميان گل نيلوفر و قرن
    پي آواز حقيقت بدويم.


    كاشان، قريه چنار، تابستان 1343
     
  3. junkie

    junkie کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏26 دسامبر 2005
    نوشته ها:
    18
    تشکر شده:
    3
    یک نقاشی از سهراب سپهری:
    [​IMG]
     
  4. junkie

    junkie کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏26 دسامبر 2005
    نوشته ها:
    18
    تشکر شده:
    3
    زندگی نامه:
    سهراب سپهري نقاش و شاعر، 15 مهرماه سال 1307 در كاشان متولد شد.
    خود سهراب ميگويد :
    ... مادرم ميداند كه من روز چهاردهم مهر به دنيا آمده ام. درست سر ساعت 12. مادرم صداي اذان را ميشنديده است... (هنوز در سفرم - صفحه 9)

    پدر سهراب، اسدالله سپهري، كارمند اداره پست و تلگراف كاشان، اهل ذوق و هنر.
    وقتي سهراب خردسال بود، پدر به بيماري فلج مبتلا شد.
    ... كوچك بودم كه پدرم بيمار شد و تا پايان زندگي بيمار ماند. پدرم تلگرافچي بود. در طراحي دست داشت. خوش خط بود. تار مينواخت. او مرا به نقاشي عادت داد... (هنوز در سفرم - صفحه 10)
    درگذشت پدر در سال 1341

    مادر سهراب، ماه جبين، اهل شعر و ادب كه در خرداد سال 1373 درگذشت.
    تنها برادر سهراب، منوچهر در سال 1369 درگذشت. خواهران سهراب : همايوندخت، پريدخت و پروانه.
    محل تولد سهراب باغ بزرگي در محله دروازه عطا بود.
    سهراب از محل تولدش چنين ميگويد :
    ... خانه، بزرگ بود. باغ بود و همه جور درخت داشت. براي يادگرفتن، وسعت خوبي بود. خانه ما همسايه صحرا بود . تمام روياهايم به بيابان راه داشت... (هنوز در سفرم - صفحه 10)

    سال 1312، ورود به دبستان خيام (مدرس) كاشان.
    ... مدرسه، خوابهاي مرا قيچي كرده بود . نماز مرا شكسته بود . مدرسه، عروسك مرا رنجانده بود . روز ورود، يادم نخواهد رفت : مرا از ميان بازيهايم ربودند و به كابوس مدرسه بردند . خودم را تنها ديدم و غريب ... از آن پس و هربار دلهره بود كه به جاي من راهي مدرسه ميشد.... (اتاق آبي - صفحه 33)
    ... در دبستان، ما را براي نماز به مسجد ميبردند. روزي در مسجد بسته بود . بقال سر گذر گفت : نماز را روي بام مسجد بخوانيد تا چند متر به خدا نزديكتر باشيد.
    مذهب شوخي سنگيني بود كه محيط با من كرد و من سالها مذهبي ماندم.
    بي آنكه خدايي داشته باشم ... (هنوز در سفرم)

    سهراب از معلم كلاس اولش چنين ميگويد :
    ... آدمي بي رويا بود. پيدا بود كه زنجره را نميفهمد. در پيش او خيالات من چروك ميخورد...

    خرداد سال 1319 ، پايان دوره شش ساله ابتدايي.
    ... دبستان را كه تمام كردم، تابستان را در كارخانه ريسندگي كاشان كار گرفتم. يكي دو ماه كارگر كارخانه شدم . نميدانم تابستان چه سالي، ملخ به شهر ما هجوم آورد . زيانها رساند . من مامور مبارزه با ملخ در يكي از آباديها شدم. راستش، حتي براي كشتن يك ملخ نقشه نكشيدم. اگر محصول را ميخوردند، پيدا بود كه گرسنه اند. وقتي ميان مزارع راه ميرفتم، سعي ميكردم پا روي ملخها نگذارم.... (هنوز در سفرم)

    مهرماه همان سال، آغاز تحصيل در دوره متوسطه در دبيرستان پهلوي كاشان.
    ... در دبيرستان، نقاشي كار جدي تري شد. زنگ نقاشي، نقطه روشني در تاريكي هفته بود... (هنوز در سفرم - صفحه 12)
    از دوستان اين دوره : محمود فيلسوفي و احمد مديحي
    سال 1320، سهراب و خانواده به خانه اي در محله سرپله كاشان نقل مكان كردند.
    سال 1322، پس از پايان دوره اول متوسطه، به تهران آمد و در دانشسراي مقدماتي شبانه روزي تهران ثبت نام كرد.
    ... در چنين شهري [كاشان]، ما به آگاهي نميرسيديم. اهل سنجش نميشديم. در حساسيت خود شناور بوديم. دل ميباختيم. شيفته ميشديم و آنچه مياندوختيم، پيروزي تجربه بود. آمدم تهران و رفتم دانشسراي مقدماتي. به شهر بزرگي آمده بودم. اما امكان رشد چندان نبود... (هنوز در سفرم- صفحه 12)
    سال 1324 دوره دوساله دانشسراي مقدماتي به پايان رسيد و سهراب به كاشان بازگشت.
    ... دوران دگرگوني آغاز ميشد. سال 1945 بود. فراغت در كف بود. فرصت تامل به دست آمده بود. زمينه براي تكانهاي دلپذير فراهم ميشد... (هنوز در سفرم)

    آذرماه سال 1325 به پيشنهاد مشفق كاشاني (عباس كي منش متولد 1304) در اداره فرهنگ (آموزش و پرورش) كاشان استخدام شد.
    ... شعرهاي مشفق را خوانده بودم ولي خودش را نديده بودم. مشفق دست مرا گرفت و به راه نوشتن كشيد. الفباي شاعري را او به من آموخت... (هنوز در سفرم)
    سال 1326 و در سن نوزده سالگي، منظومه اي عاشقانه و لطيف از سهراب، با نام "در كنار چمن يا آرامگاه عشق" در 26 صفحه منتشر شد.
    ...دل به كف عشق هر آنكس سپرد
    جان به در از وادي محنت نبرد
    زندگي افسانه محنت فزاست
    زندگي يك بي سر و ته ماجراست
    غير غم و محنت و اندوه و رنج
    نيست در اين كهنه سراي سپنج...
    مشفق كاشاني مقدمه كوتاهي در اين كتاب نوشته است.
    سهراب بعدها، هيچگاه از اين سروده ها ياد نميكرد.

    سال 1327، هنگامي كه سهراب در تپه هاي اطراف قمصر مشغول نقاشي بود، با منصور شيباني كه در آن سالها دانشجوي نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا بود، آشنا شد. اين برخورد، سهراب را دگرگون كرد.
    ... آنروز، شيباني چيرها گفت. از هنر حرفها زد. ون گوگ را نشان داد. من در گيجي دلپذيري بودم. هرچه ميشنيدم، تازه بود و هرچه ميديدم غرابت داشت.
    شب كه به خانه بر ميگشتم، من آدمي ديگر بودم. طعم يك استحاله را تا انتهاي خواب در دهان داشتم... (هنوز در سفرم)

    شهريور ماه همان سال، استعفا از اداره فرهنگ كاشان.
    مهرماه، به همراه خانواده جهت تحصيل در دانشكده هنرهاي زيبا در رشته نقاشي به تهران ميايد.
    در خلال اين سالها، سهراب بارها به ديدار نميا يوشيج ميرفت.

    در سال 1330 مجموعه شعر "مرگ رنگ" منتشر گرديد. برخي از اشعار موجود در اين مجموعه بعدها با تغييراتي در "هشت كتاب" تجديد چاپ شد.
    بخشهايي حذف شده از " مرگ رنگ " :
    ... جهان آسوده خوابيده است،
    فروبسته است وحشت در به روي هر تكان، هر بانگ
    چنان كه من به روي خويش ...

    سال 1332، پايان دوره نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا و دريافت مدرك ليسانس و دريافت مدال درجه اول فرهنگ از شاه.
    ... در كاخ مرمر شاه از او پرسيد : به نظر شما نقاشي هاي اين اتاق خوب است ؟
    سهراب جواب داد : خير قربان
    و شاه زير لب گفت : خودم حدس ميزدم. ...
    (مرغ مهاجر صفحه 67)
    اواخر سال 1332، دومين مجموعه شعر سهراب با عنوان "زندگي خوابها" با طراحي جلد خود او و با كاغذي ارزان قيمت در 63 صفحه منتشر شد.

    تا سال 1336، چندين شعر سهراب و ترجمه هايي از اشعار شاعران خارجي در نشريات آن زمان به چاپ رسيد.
    در مردادماه 1336 از راه زميني به پاريس و لندن جهت نام نويسي در مدرسه هنرهاي زيباي پاريس در رشته ليتوگرافي سفر ميكند.

    فروردين ماه سال 1337، شركت در نخستين بي ينال تهران
    خرداد همان سال شركت در بي ينال ونيز و پس از دو ماه اقامت در ايتاليا به ايران باز ميگردد.

    در سال 1339، ضمن شركت در دومين بي ينال تهران، موفق به دريافت جايزه اول هنرهاي زيبا گرديد.
    در همين سال، شخصي علاقه مند به نقاشيهاي سهراب، همه تابلوهايش را يكجا خريد تا مقدمات سفر سهراب به ژاپن فراهم شود.
    مرداد اين سال، سهراب به توكيو سفر ميكند و درآنجا فنون حكاكي روي چوب را مياموزد.

    سهراب در يادداشتهاي سفر ژاپن چنين مينويسد :
    ... از پدرم نامه اي داشتم. در آن اشاره اي به حال خودش و ديگر پيوندان و آنگاه سخن از زيبايي خانه نو و ايوان پهن آن و روزهاي روشن و آفتابي تهران و سرانجام آرزوي پيشرفت من در هنر.
    و اندوهي چه گران رو كرد : نكند چشم و چراغ خانواده خود شده باشم...

    در آخرين روزهاي اسفند سال 1339 به دهلي سفر ميكند.
    پس از اقامتي دوهفته اي در هند به تهران باز ميگردد.
    در اواخر اين سال، سهراب و خانواده اش به خانه اي در خيابان گيشا، خيابان بيست و چهارم نقل مكان ميكند.
    در همين سال در ساخت يك فيلم كوتاه تبليغاتي انيميشن، با فروغ فرخزاد همكاري نمود.
    تيرماه سال 1341، فوت پدر سهراب
    ... وقتي كه پدرم مرد، نوشتم : پاسبانها همه شاعر بودند.
    حضور فاجعه، آني دنيا را تلطيف كرده بود. فاجعه آن طرف سكه بود وگرنه من ميدانستم و ميدانم كه پاسبانها شاعر نيستند. در تاريكي آنقدر مانده ام كه از روشني حرف بزنم ...

    تا سال 1343 تعدادي از آثار نقاشي سهراب در كشورهاي ايران، فرانسه، سوئيس، فلسطين و برزيل به نمايش درآمد.
    فروردين سال 1343، سفر به هند و ديدار از دهلي و كشمير و در راه بازگشت در پاكستان، بازديد از لاهور و پيشاور و در افغانستان، بازديد از كابل.
    در آبانماه اين سال، پس از بازگشت به ايران طراحي صحنه يك نمايش به كارگرداني خانم خجسته كيا را انجام داد.
    منظومه "صداي پاي آب" در تابستان همين سال در روستاي چنار آفريده ميشود.

    تا سال 1348 ضمن سفر به كشورهاي آلمان، انگليس، فرانسه، هلند، ايتاليا و اتريش، آثار نقاشي او در نمايشگاههاي متعددي به نمايش درآمد.
    سال 1349، سفر به آمريكا و اقامت در لانگ آيلند و پس از 7 ماه اقامت در نيويورك، به ايران باز ميگردد.
    سال 1351 برگذاري نمايشگاههاي متعدد در پاريس و ايران.

    تا سال 1357، چندين نمايشگاه از آثار نقاشي سهراب در سوئيس، مصر و يونان برگذار گرديد.

    سال 1358، آغاز ناراحتي جسمي و آشكار شدن علائم سرطان خون.
    ديماه همان سال جهت درمان به انگلستان سفر ميكند و اسفندماه به ايران باز ميگردد.

    سال 1359... اول ارديبهشت... ساعت 6 بعد ازظهر، بيمارستان پارس تهران ...
    فرداي آن روز با همراهي چند تن از اقوام و دوستش محمود فيلسوفي، صحن امامزاده سلطان علي، روستاي مشهد اردهال واقع در اطراف كاشان مييزبان ابدي سهراب گرديد.
    آرامگاهش در ابتدا با قطعه آجر فيروزه اي رنگ مشخص بود و سپس سنگ نبشته اي از هنرمند معاصر، رضا مافي با قطعه شعري از سهراب جايگزين شد:
    به سراغ من اگر مياييد
    نرم و آهسته بياييد
    مبادا كه ترك بردارد
    چيني نازك تنهايي من

    ... كاشان تنها جايي است كه به من آرامش ميدهد و ميدانم كه سرانجام در آنجا ماندگار خواهم شد...


    و سهراب .... ماندگار شد ....
     
    حنانه55 و NARAQI110 از این نوشته تشکر کرده اند.
  5. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    مسافر
    ************


    اين اثر را مي توانيد با صداي اقاي خسرو شكيبايي در آخرين اثر ايشان كه توسط نشر دارينوش منتشر شده است بشنويد .


    دم غروب ميان حضور خسته اشيا
    نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد
    و روي ميز هياهوي چند ميوه نوبر
    به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود
    و بوي باغچه را ‚ باد روي فرش فراغت
    نثار حاشيه صاف زندگي مي كرد
    و مثل بادبزن ‚ ذهن ‚ سطح روشن گل را
    گرفته بود به دست
    و باد مي زد خود را
    مسافر از اتوبوس
    پياده شد
    چه آسمان تميزي
    و امتداد خيابان غربت او را برد
    غروب بود
    صداي هوش گياهان به گوش مي آمد
    مسافر آمده بود
    و روي صندلي راحتي كنار چمن
    نشسته بود
    دلم گرفته
    دلم عجيب گرفته است
    تمام راه به يك چيز فكر مي كردم
    و رنگ دامنه ها هوش از سرم مي برد
    خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود
    چه دره هاي عجيبي
    و اسب ‚ يادت هست
    سپيد بود
    و مثل واژه پاكي ‚ سكوت سبز چمنزار را چرا مي كرد
    و بعد غربت رنگين قريه هاي سر راه
    و بعد تونل ها
    دلم گرفته
    دلم عجيب گرفته است
    و هيچ چيز
    نه اين دقايق خوشبو كه روي شاخه نارنج مي شود خاموش
    نه اين صداقت حرفي كه در سكوت ميان دو برگ اين گل شب بوست
    نه هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف
    نمي رهاند
    و فكر ميكنم
    كه اين ترنم موزون حزن تا به ابد
    شنيده خواهد شد
    نگاه مرد مسافر به روي ميز افتاد
    چه سيبهاي قشنگي
    حيات نشئه تنهايي است
    و ميزبان پرسيد
    قشنگ يعني چه ؟
    قشنگ يعني تعبير عاشقانه اشكال
    و عشق تنها عشق
    ترا به گرمي يك سيب مي كند مانوس
    و عشق تنها عشق
    مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد
    مرا رساند به امكان يك پرنده شدن
    و نوشداروي اندوه ؟
    صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش
    و حال شب شده بود
    چراغ روشن بود
    و چاي مي خوردند
    چرا گرفته دلت مثل آنكه تنهايي
    چه قدر هم تنها
    خيال مي كنم
    دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي
    دچار يعني
    ..........عاشق
    و فكر كن كه چه تنهاست
    اگر كه ماهي كوچك دچار آبي درياي بيكران باشد
    و چه فكر نازك غمناكي
    و غم تبسم پوشيده نگاه گياه است
    و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست
    خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند
    و دست منبسط نور روي شانه آنهاست
    نه وصل ممكن نيست
    هميشه فاصله اي هست
    اگر چه منحني آب بالش خوبي است
    براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر
    هميشه فاصله اي هست
    دچار بايد بود
    وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف
    حرام خواهد شد
    و عشق
    سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست
    و عشق
    صداي فاصله هاست
    صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند
    نه
    صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
    و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر
    هميشه عاشق تنهاست
    و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست
    و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز
    و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند
    و او ؤ ثانيه ها بهترين كتاب جهان را
    به آب مي بخشند
    و خوب مي دانند
    كه هيچ ماهي هرگز
    هزار و يك گره رودخانه را نگشود
    و نيمه شب ها با زورق قديمي اشراق
    در آب هاي هدايت روانه مي گردند
    و تا تجلي اعجاب پيش مي رانند
    هواي حرف تو آدم را
    عبور مي دهد از كوچه باغ هاي حكايات
    و در عروق چنين لحن
    چه خون تازه محزوني
    حياط روشن بود
    و باد مي آمد
    و خون شب جريان داشت در سكوت دو مرد
    اتاق خلوت پاكي است
    براي فكر چه ابعاد ساده اي دارد
    دلم عجيب گرفته است
    خيال خواب ندارم
    كنار پنجره رفت
    و روي صندلي نرم پارچه اي
    نشست
    هنوز در سفرم
    خيال مي كنم
    در آبهاي جهان قايقي است
    و من ‚ مسافر قايق ‚ هزارها سال است
    سرود زنده دريانوردهاي كهن را
    به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم
    و پيش مي رانم
    مرا سفر به كجا مي برد ؟
    كجا نشان قدم ‚ ناتمام خواهد ماند
    و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
    گشوده خواهد شد ؟
    كجاست جاي رسيدن و پهن كردن يك فرش
    و بي خيال نشستن
    و گوش دادن به
    صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور ؟
    و در كدام بهار درنگ خواهي كرد
    و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد ؟
    شراب بايد خورد
    و در جواني روي يك سايه راه بايد رفت
    همين
    كجاست سمت حيات ؟
    من از كدام طرف ميرسم به يك هدهد ؟
    و گوش كن كه همين حرف در تمام سفر
    هميشه پنجره خواب را به هم ميزد
    چه چيز در همه ي راه زير گوش تو مي خواند ؟
    درست فكر كن
    كجاست هسته پنهان اين ترنم مرموز؟
    چه چيز پلك ترا مي فشرد
    چه وزن گرم دل انگيزي ؟
    سفر دراز نبود
    عبور چلچله از حجم وقت كم مي كرد
    و در مصاحبه باد و شيرواني ها
    اشاره ها به سر آغاز هوش برمي گشت
    در آن دقيقه كه از ارتفاع تابستان
    به جاجرود خروشان نگاه مي كردي
    چه اتفاق افتاد
    كه خواب سبز ترا سار ها درو كردند ؟
    و فصل ‚ فصل درو بود
    و با نشستن يك سار روي شاخه يك سرو
    كتاب فصل ورق خورد
    و سطر اول اين بود
    حيات غفلت رنگين يك دقيقه حوا ست
    نگاه مي كردي
    ميان گاو و چمن ‚ ذهن باد در جريان بود
    به يادگاري شاتوت روي پوست فصل
    نگاه مي كردي
    حضور سبز قبايي ميان شبدرها
    خراش صورت احساس را مرمت كرد
    ببين هميشه خراشي است روي صورت احساس
    هميشه چيزي انگار هوشياري خواب
    به نرمي قدم مرگ مي رسد از پشت
    و روي شانه ما دست مي گذارد
    و ما حرارت انگشتهاي روشن او را
    بسان سم گوارايي
    كنار حادثه سر مي كشيم
    ونيز يادت هست
    و روي ترعه آرام؟
    در آن مجادله زنگدار آب و زمين
    كه وقت از پس منشور ديده مي شد
    تكان قايق ذهن ترا تكاني داد
    غبار عادت پيوسته در مسير تماشاست
    هميشه با نفس تازه را بايد رفت
    و فوت بايد كرد
    كه پاك پاك شود صورت طلايي مرگ
    كجاست سنگ رنوس؟
    من از مجاورت يك درخت مي آيم
    كه روي پوست آن دست هاي ساده غربت
    اثر گذاشته بود
    به يادگار نوشتم خطي ز دلتنگي
    شراب را بدهيد
    شتاب بايد كرد
    من از سياحت در يك حماسه مي آيم
    و مثل آب
    تمام قصه سهراب و نوشدارو را
    روانم
    سفر مرا به در باغ چند سالگي ام برد
    و ايستادم تا
    دلم قرار بگيرد
    صداي پرپري آمد
    و در كه باز شد
    من از هجوم حقيقت به خاك افتادم
    و بار ديگر در زير ‌آسمان مزامير
    در آن سفر كه لب رودخانه بابل
    به هوش آمدم
    نواي بربط خاموش بود
    و خوب گوش كه دادم صداي گريه مي آمد
    و چند بربط بي تاب
    به شاخه هاي تر بيد تاب مي خوردند
    و درمسير سفر راهبان پاك مسيحي
    به سمت پرده خاموش ارمياي نبي
    اشاره مي كردند
    و من بلند بلند
    كتاب جامعه مي خواندم
    و چند زارع لبناني
    كه زير سدر كهن سالي
    نشسته بودند
    مركبات درختان خويش رادر ذهن شماره مي كردند
    كنار راه سفر كودكان كور عراقي
    به خط لوح حمورابي
    نگاه مي كردند
    و در مسير سفر روزنامه هاي جهان را مرور مي كردم
    سفر پر از سيلان بود
    و از تلاطم صنعت تمام سطح سفر
    گرفته بود و سياه
    و بوي روغن مي داد
    و روي خاك سفر شيشه هاي خالي مشروب
    شيارهاي غريزه و سايه هاي مجال
    كنار هم بودند
    ميان راه سفر از سراي مسلولين
    صداي سرفه مي آمد
    زنان فاحشه در آسمان آبي شهر
    شيار روشن جت ها را
    نگاه مي كردند
    و كودكان پي پر پرچه ها روان بودند
    سپورهاي خيابان سرود مي خواندند
    و شاعران بزرگ
    به برگ هاي مهاجر نماز مي بردند
    و راه دور سفر از ميان آدم و آهن
    به سمت جوهر پنهان زندگي ميرفت
    به غربت تريك جوي آب مي پيوست
    به برق ساكت يك فلس
    به آشنايي يك لحن
    به بيكراني يك رنگ
    سفر مرا به زمين هاي استوايي برد
    و زير سايه آن بانيان سبز تنومند
    چه خوب يادم هست
    عبارتي كه به ييلاق ذهن وارد شد
    وسيع باش و تنها و سر به زير و سخت
    من از مصاحبت آفتاب مي آيم
    كجاست سايه ؟
    ولي هنوز قدم ‚ گيج انشعاب بهار است
    و بوي چيدن از دست باد مي آيد
    و حس لامسه پشت غبار حالت نارنج
    به حال بيهوشي است
    در اين كشاكش رنگين كسي چه مي داند
    كه سنگ عزلت من در كدام نقطه فصل است
    هنوز جنگل ابعاد بي شمار خودش را
    نمي شناسد
    هنوز برگ
    سوار حرف اول باد است
    هنوز انسان چيزي به آب مي گويد
    و در ضمير چمن جوي يك مجادله جاري است
    و در مدار درخت
    طنين بال كبوتر حضور مبهم رفتار آدمي زاد است
    صداي همهمه مي آيد
    و من مخاطب تنهاي بادهاي جهانم
    و رودهاي جهان رمز پاك محو شدن را
    به من مي آموزند
    فقط به من
    و من مفسر گنجشك هاي دره گنگم
    و گوشواره عرفان نشان تبت را
    براي گوش بي آذين دختران بنارس
    كنار جاده سرنات شرح داده ام
    به دوش من بگذار اي سرود صبح ودا ها
    تمام وزن طراوت را
    كه من
    دچار گرمي گفتارم
    و اي تمام درختان زيت خاك فلسطين
    وفور سايه خود را به من خطاب كنيد
    به اين مسافر تنها كه از سياحت اطراف طور مي آيد
    و ازحرارت تكليم درتب و تاب است
    ولي مكالمه يك روز محو خواهد شد
    و شاهراه هوا را
    شكوه شاهپرك هاي انتشار حواس
    سپيد خواهد كرد
    براي اين غم موزون چه شعر ها كه سرودند
    ولي هنوز كسي ايستاده زير درخت
    ولي هنوز سواري است پشت باره شهر
    كه وزن خواب خوش فتح قادسيه
    به دوش پلك تر اوست
    هنوز شيهه اسبان بي شكيب مغول ها
    بلند مي شود از خلوت مزارع ينجه
    هنوز تاجر يزدي ‚ كنار جاده ادويه
    به بوي امتعه هند مي رود از هوش
    و در كرانه هامون هنوز مي شنوي
    بدي تمام زمين را فرا گرفت
    هزار سال گذشت
    صداي آب تني كردني به گوش نيامد
    و عكس پيكر دوشيزه اي در آب نيفتاد
    و نيمه راه سفر روي ساحل جمنا
    نشسته بودم
    و عكس تاج محل را در آب
    نگاه مي كردم
    دوام مرمري لحظه هاي اكسيري
    و پيشرفتگي حجم زندگي در مرگ
    ببين ‚ دوبال بزرگ
    به سمت حاشيه روح آب در سفرند
    جرقه هاي عجيبي است در مجاورت دست
    بيا و ظلمت ادراك را چراغان كن
    كه يك اشاره بس است
    حيات ‚ ضربه آرامي است
    به تخته سنگ مگار
    و در مسير سفر مرغهاي باغ نشاط
    غبار تجربه را از نگاه من شستند
    به من سلامت يك سرو را نشان دادند
    و من عبادت احساس را
    به پاس روشني حال
    كنار تال نشستم و گرم زمزمه كردم
    عبور بايد كرد
    و هم نورد افق هاي دور بايد شد
    و گاه در رگ يك حرف خيمه بايد زد
    عبور بايد كرد
    و گاه از سر يك شاخه توت بايد خورد
    من از كنار تغزل عبور مي كردم
    و موسم بركت بود
    و زيرپاي من ارقام شن لگد مي شد
    زني شنيد
    كنار پنجره آمد نگاه كرد به فصل
    در ابتداي خودش بود
    ودست بدوي او شبنم دقايق را
    به نرمي از تن احساس مرگ برميچيد
    من ايستادم
    و آفتاب تغزل بلند بود
    و من مواظب تبخير خواب ها بودم
    و ضربه هاي گياهي عجيب رابه تن ذهن
    شماره مي كردم
    خيال مي كرديم
    بدون حاشيه هستيم
    خيال مي كرديم
    ميان متن اساطيري تشنج ريباس
    شناوريم
    و چند ثانيه غفلت حضور هستي ماست
    در ابتداي خطير گياه ها بوديم
    كه چشم زني به من افتاد
    صداي پاي تو آمد خيال كردم باد
    عبور مي كند از روي پرده هاي قديمي
    صداي پاي ترا در حوالي اشيا
    شنيده بودم
    كجاست جشن خطوط ؟
    نگاه كن به تموج ‚ به انتشار تن من
    من از كدام طرف مي رسم به سطح بزرگ ؟
    و امتداد مرا تا مساحت تر ليوان
    پر از سطوح عطش كن
    كجا حيات به اندازه شكستن يك ظرف
    دقيق خواهد شد
    و راز رشد پنيرك را
    حرارت دهن اسب ذوب خواهد كرد ؟
    و در تراكم زيباي دست ها يك روز
    صداي چيدن يك خوشه رابه گوش شنيديم
    و در كدام زمين بود
    كه روي هيچ نشستيم
    و در حرارت يك سيب دست و رو شستيم ؟
    جرقه هاي محال از وجود برمي خاست
    كجا هراس تماشا لطيف خواهد شد
    و ناپديدتر از راه يك پرنده به مرگ ؟
    و در مكالمه جسم ها ‚ مسير سپيدار
    چه قدر روشن بود
    كدام راه مرا مي برد به باغ فواصل ؟
    عبور بايد كرد
    صداي باد مي آيد عبور بايد كرد
    و من مسافرم اي بادهاي همواره
    مرابه وسعت تشكيل برگ ها ببريد
    مرا به كودكي شور آب ها برسانيد
    و كفش هاي مرا تا تكامل تن انگور
    پر از تحرك زيبايي خضوع كنيد
    دقيقه هاي مرا تا كبوتران مكرر
    در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد
    و اتفاق وجود مرا كنار درخت
    بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك
    و در تنفس تنهايي
    دريچه هاي شعور مرا به هم بزنيد
    روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز
    مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد
    حضور هيچ ملايم را
    به من نشان بدهيد
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  6. junkie

    junkie کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏26 دسامبر 2005
    نوشته ها:
    18
    تشکر شده:
    3
    دهلي ، 2 فروردين
    نامه به مادر


    مادر عزيزم :
    پريشب با هواپيما وارد شدم يعني شب عيد به خاك هندوستان رسيدم. در توكيو بالاخره توانستم يك سفر بروم به كيوتو و نارا. اين دو شهر سابقا پايتخت ژاپن بوده اند . بهترين آثار هنري در همين دو شهر است . بدون ديدن آنها ، انگار ژاپن را نديده ام . يك سفر هم رفتم به كاما كورا كه از توكيو دور نيست ، خلاصه ژاپن را آنطور كه مي خواستم ديدم ....

    ... قصد من اين است سه ماه در هند بمانم .. بعد از راه كشمير و پاكستان و افغانستان به ايران مي آيم . خوشبختانه به ايران نزديك شده ام . اولا نامه زود مي رسد .،ثانيا از راه هوا يا زمين مسافرت آسان است . با هواپيماي جت تا تهران سه ساعت راه است بنابراين غصه اي ندارد ، (تا پول هست مي شود ماند ).

    اما راجع به اين سرزمين ، هنوز چيزي نمي توانم بنويسم ، چون بيش از يك روز نيست كه در اينجا هستم . دهلي شهر بزرگي است . ديروز همه اش در شهر گشتم.
    هيچ كجا به اين اندازه باغهاي بزرگ نديده ام ، خيال دارم دو چرخه كرايه كنم و همه جا را بگردم . اينجا همه سحر خيز هستند ، حتي گنجشكها . صبح هنوز هوا تاريك بود كه گنجشكها جير جير مي كردند ، رنگ كلاغها يك كمي با رنگ كلاغهاي ما فرق دارد ، يعني سر آنها دم به بنفشي مي زند ، البته مهم نيست ، بايد يك كمي گذشت داشت ، يك موش الان دارد وسط اطاق راه مي رود.

    اينجا موجودات عجيب و غريب پيدا مي شود ، مار فراوان است ، ولي من هنوز نديده ام. گاوها وسط كوچه و خيابان هستند و هيچ كس حق ندارد آنها را كنار بزند ...

    دهلي قديم وضع بسيار بدي دارد. به قدري مردم بد بخت و گرسنه و مريض هستند كه تماشاي آن اسفناك است.

    الان صبحانه آوردند و من خوردم. اين كارها فداكاري لازم دارد... باري من خيال دارم يك چند وقت در اينجا بمانم . من با جديت مشغول ياد گرفتن انگليسي هستم . جون بدون دانستن اين زبان نمي شود در اينجا زندگي كرد ، شايد يك اكسپوزيسيون ترتيب بدهم ، امروز مي روم چند گالري را ببينم ...
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  7. appbannerkhuniresbanner
  8. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    در گلستانه

    اين اثر زيبا را آقاي شهرام ناظري با استادي تمام در كاست " كنسرت اساتيد " اجرا نموده اند . دوستان ميتوانند اين اثر را با تهيه كاست ذكر شده بشنوند .


    دشت هايي چه فراخ
    كوه هايي چه بلند
    در گلستانه چه بوي علفي مي آمد؟
    من دراين آبادي پي چيزي مي گشتم
    پي خوابي شايد
    پي نوري ‚ ريگي ‚ لبخندي
    پشت تبريزي ها
    غفلت پاكي بود كه صدايم مي زد
    پاي ني زاري ماندم باد مي آمد گوش دادم
    چه كسي با من حرف مي زد ؟
    سوسماري لغزيد
    راه افتادم
    يونجه زاري سر راه
    بعد جاليز خيار ‚ بوته هاي گل رنگ
    و فراموشي خاك
    لب آبي
    گيوه ها را كندم و نشستم پاها در آب
    من چه سبزم امروز
    و چه اندازه تنم هوشيار است
    نكند اندوهي ‚ سر رسد از پس كوه
    چه كسي پشت درختان است ؟
    هيچ مي چرد گاوي در كرد
    ظهر تابستان است
    سايه ها مي دانند كه چه تابستاني است
    سايه هايي بي لك
    گوشه اي روشن و پاك
    كودكان احساس! جاي بازي اينجاست
    زندگي خالي نيست
    مهرباني هست سيب هست ايمان هست
    آري تا شقايق هست زندگي بايد كرد
    در دل من چيزي است مثل يك بيشه نور مثل خواب دم صبح
    و چنان بي تابم كه دلم مي خواهد
    بدوم تاته دشت بروم تا سر كوه
    دورها آوايي است كه مرا مي خواند
     
  9. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    قايقي خواهم ساخت
    خواهم انداخت به آب
    دور خواهم شد از اين خاك غريب
    كه در آن هيچ كسي نيست كه دربيشه عشق
    قهرمانان را بيدار كند
    قايق از تور تهي
    و دل از آرزوي مرواريد
    همچنان خواهم راند
    نه به آبي ها دل خواهم بست
    نه به دريا پرياني كه سر از آب بدر مي آرند
    و در آن تابش تنهايي ماهي گيران
    مي فشانند فسون از سر گيوهاشان
    همچنان خواهم راند
    همچنان خواهم خواند
    دور بايد شد دور
    مرد آن شهر اساطير نداشت
    زن آن شهر به سرشاري يك خوشه انگور نبود
    هيچ آينهتالاري سرخوشي ها را تكرار نكرد
    چاله ابي حتي مشعلي را ننمود
    دور بايد شد دور
    شب سرودش را خواند
    نوبت پنجره هاست
    همچنان خواهم خواند
    همچنان خواهم راند
    پشت دريا ها شهري است
    كه در آن پنجرهها رو به تجلي باز است
    بام ها جاي كبوترهايي است كه به فواره هوش بشري مي نگرند
    دست هر كودك ده ساله شهر شاخه معرفتي است
    مردم شهر به يك چينه چنان مي نگرند
    كه به يك شعله به يك خواب لطيف
    خاك موسيقي احساس ترا مي شنود
    و صداي پر مرغان اساطير مي آيد در باد
    پشت درياها شهري است
    كه در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان سحرخيزان است
    شاعران وارث آب و خرد و روشني اند
    پشت دريا ها شهري است
    قايقي بايد ساخت
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  10. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    ابري نيست
    بادي نيست
    مي نشينم لب حوض
    گردش ماهي ها روشني من گل آب
    پاكي خوشه زيست
    مادرم ريحان مي چيند
    نان و ريحان و پنير آسماني بي ابر اطلسي هايي تر
    رستگاري نزديك لاي گلهاي حياط
    نور در كاسه مس چه نوازش ها مي ريزد
    نردبان از سر ديوار بلند صبح را روي زمين مي آرد
    پشت لبخندي پنهان هر چيز
    روزني دارد ديوار زمان كه از آن چهره من پيداست
    چيزهايي هست كه نمي دانم
    مي دانم سبزه اي را بكنم خواهم مرد
    مي روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
    راه مي بينم در ظلمت من پر از فانوسم
    من پر از نورم و شن
    و پر از دار و درخت
    پرم از راه از پل از رود از موج
    پرم از سايه برگي در آب
    چه درونم تنهاست
     
  11. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    امشب
    در يك خواب عجيب
    رو بهسمت كلمات
    باز خواهد شد
    باد چيزي خواهد گفت
    سيب خواهد افتاد
    روي اوصاف زمين خواهد غلتيد
    تا حضور وطن غايب شب خواهد رفت
    سقف يك وهم فرو خواهد ريخت
    چشم
    هوش محزون نباتي را خواهدديد
    پيچكي دور تماشاي خدا خواهد پيچيد
    راز سر خواهد رفت
    ريشه زهد زمان خواهد پوسيد
    سر راه ظلمات
    لبه صحبت آب
    برق خواهد زد
    باطن آينه خواهد فهميد
    امشب
    ساقه معني را
    وزش دوست تكانخواهدداد
    بهت پرپر خواهد شد
    ته شب يك حشره
    قسمت خرم تنهايي را
    تجربه خواهد كرد
    داخل واژه صبح
    صبح خواهد شد
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  12. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    كفش هايم كو
    چه كسي بود صدا زد : سهراب ؟
    آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ
    مادرم در خواب است
    و منوچهر و پروانه و شايد همه مردم شهر
    شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد
    ونسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي روبد
    بوي هجرت مي آيد
    بالش من پر آواز پر چلچله ها ست
    صبح خواهد شد
    و به اين كاسه آب
    آسمان هجرت خواهد كرد
    بايد امشب بروم
    من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
    حرفي از جنس زمان نشنيدم
    هيچ چشمي عاشقانه به زمين خيره نبود
    كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد
    هيچ كس زاغچه اي را سر يك مزرعه جدي نگرفت
    من به اندازه يك ابر دلم ميگيرد
    وقتي از پنجره مي بينم حوري
    دختر بالغ همسايه
    پاي كميابترين نارون روي زمين
    فقه مي خواند
    چيزهايي هم هست لحظه هايي پر اوج
    مثلا شاعره اي را ديدم
    آنچنان محو تماشاي فضا بود كه در چشمانش
    آسمان تخم گذاشت
    و شبي از شب ها
    مردي از من پرسيد
    تا طلوع انگور چند ساعت راه است ؟
    بايد امشب بروم
    بايد امشب چمداني را
    كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد بردارم
    و به سمتي بروم
    كه درختان حماسي پيداست
    رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند
    يك نفر باز صدا زد : سهراب
    كفش هايم كو؟
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  13. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    صدا كن مرا
    صداي تو خوب است
    صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
    كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد
    در ابعاد اين عصر خاموش
    من از طعم تصنيف درمتن ادراك يك كوچه تنهاترم
    بيا تابرايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است
    و تنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي كرد
    و خاصيت عشق اين است
    كسي نيست
    بيا زندگي را بدزديم آن وقت
    ميان دو ديدار قسمت كنيم
    بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم
    بيا زودتر چيزها را ببينيم
    ببين عقربك هاي فواره در صفحه ساعت حوض
    زمان را به گردي بدل مي كنند
    بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي ام
    بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را
    مرا گرم كن
    و يك بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد
    و باران تندي گرفت
    و سردم شد آن وقت در پشت يك سنگ
    اجاق شقايق مرا گرم كرد
    در اين كوچه هايي كه تاريك هستند
    من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي ترسم
    من از سطح سيماني قرن مي ترسم
    بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است
    مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد
    مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات
    اگر كاشف معدن صبح آمد صدا كن مرا
    و من در طلوع گل ياسي از پشت انگشت هاي تو بيدار خواهم شد
    و آن وقت
    حكايت كن از بمبهايي كه من خواب بودم و افتاد
    حكايت كن از گونه هايي كه من خواب بودم و تر شد
    بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند
    در آن گير و داري كه چرخ زره پوش از روي روياي كودك گذر داشت
    قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست
    بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد
    چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد
    چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد
    و آن وقت من مثل ايماني از تابش استوا گرم
    ترا در سر آغاز يك باغ خواهم نشانيد
     
  14. avajang.com .leftavajang.com.right
  15. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    بزرگ بود
    و از اهالي امروز بود
    و باتمام افق هاي باز نسبت داشت
    و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد
    صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود
    و پلك هاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد
    و دست هاش
    هواي صاف سخاوت را
    ورق زد
    و مهرباني را
    به سمت ما كوچاند به شكل خلوت خود بود
    و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
    براي آينه تفسير كرد
    و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود
    و او به سبك درخت
    ميان عافيت نور منتشر مي شد
    هميشه كودكي باد را صدا مي كرد
    هميشه رشته صحبت را
    به چفت آب گره مي زد
    براي ما يك شب
    سجود سبز محبت را
    چنان صريح ادا كرد
    كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
    و مثل يك لهجه يك سطل آب تازه شديم
    و بارها ديديم
    كه با چه قدر سبد
    براي چيدن يك خوشه ي بشارت رفت
    ولي نشد
    كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
    و رفت تا لب هيچ
    و پشت حوصله نورها دراز كشيد
    و هيچ فكر نكرد
    كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
    راي خوردن يك سيب
    چه قدر تنها مانديم
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  16. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    از هجوم روشنايي شيشه هاي درتكان مي خورد
    صبح شد آفتاب آمد
    چاي را خورديم روي سبزه زار ميز
    ساعت نه ابر آمد نرده ها تر شد
    لحظه هاي كوچك من زير لادن ها نهان بودند
    يك عروسك پشت باران بود
    ابرها رفتند
    يك هواي صاف يك گنجشك يك پرواز
    دشمنان من كجا هستند ؟
    فكر مي كردم
    در حضور شمعداني ها شقاوت آب خواهد شد
    در گشودم قسمتي از آسمان افتاد در ليوان آب من
    آب را با آسمان خوردم
    لحظه هاي كوچك من خوابهاي نقره مي ديدند
    من كتابم را گشودم زير سقف ناپديد وقت
    نيمروز آمد
    بوي نان از آفتاب سفره تا ادراك جسم گل سفر مي كرد
    مرتع ادراك خرم بود
    دست من در رنگ هاي فطري بودن شناور شد
    پرتقالي پوست مي كندم
    شهر در آيينه پيدا بود
    دوستان من كجا هستند ؟
    روزهاشان پرتقالي باد
    پشت شيشه تا بخواهي شب
    دراتاق من طنيني بود از برخورد انگشتان من با اوج
    در اتاق من صداي كاهش مقياس مي آمد
    لحظههاي كوچك من تا ستاره فكر ميكردند
    خواب روي چشمهايم چيزهايي را بنا مي كرد
    يك فضاي باز شنهاي ترنم جاي پاي دوست
     
  17. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    تا سواد قريه راهي بود
    چشم هاي ما پر از تفسير ماه زنده بومي
    شب درون آستين هامان
    مي گذشتيم از ميان آبكندي خشك
    از كلام سبزه زاران گوش ها سرشار
    كوله بار از انعكاس شهرهاي دور
    منطق زبر زمين در زير پا جاري
    زير دندانهاي ما طعم فراغت جابجا مي شد
    پاي پوش ما كه ازجنس نبوت بود ما را با نسيمي از زمين ميكند
    چوبدست ما به دوش خود بهار جاودان مي برد
    هر يك از ما آسماني داشت در هر انحناي فكر
    هر تكان دست ما با جنبش يك بال مجذوب سحر مي خواند
    جيب هاي ما صداي جيك جيك صبح هاي كودكي مي داد
    ما گروه عاشقان بوديم و راه ما
    از كنار قريه هاي آشنا با فقر
    تا صفاي بيكران مي رفت
    بر فراز آبگيري خودبخود سرها همه خم شد
    روي صورت هاي ما تبخير مي شد شب
    و صداي دوست مي آمد به گوش دوست
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  18. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    279
    محل سکونت:
    Tehran
    ابري نيست
    بادي نيست
    مي نشينم لب حوض
    گردش ماهي ها روشني من گل آب
    پاكي خوشه زيست
    مادرم ريحان مي چيند
    نان و ريحان و پنير آسماني بي ابر اطلسي هايي تر
    رستگاري نزديك لاي گلهاي حياط
    نور در كاسه مس چه نوازش ها مي ريزد
    نردبان از سر ديوار بلند صبح را روي زمين مي آرد
    پشت لبخندي پنهان هر چيز
    روزني دارد ديوار زمان كه از آن چهره من پيداست
    چيزهايي هست كه نمي دانم
    مي دانم سبزه اي را بكنم خواهم مرد
    مي روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
    راه مي بينم در ظلمت من پر از فانوسم
    من پر از نورم و شن
    و پر از دار و درخت
    پرم از راه از پل از رود از موج
    پرم از سايه برگي در آب
    چه درونم تنهاست
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  19. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    زندگانی خالی نیست
    مهربانی هست ، سیب هست ، ایمان هست.
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  20. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    کور را خواهم گفت:
    چه تماشا دارد باغ
     
  21. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    و عشق صدای فاصله هاست ... فاصله هایی که غرق ابهامند
     
    حنانه55 از این نوشته تشکر کرده است.
  22. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    با اجازه مدیر محترم این بخش بهروز عزیز گفتم این تاپیک رو اینجا بزنم ... با اینکه در قسمت فرهنگ و هنر این تاپیک وجود داره دیدم جاش در قسمت ادبیات خالی هستش و در ثانی پستها خیلی طولانی بودند که هر کسی ممکنه خوصله خوندنش رو نداشته باشه
    عزیزانی هم که میخوان این تاپیک رو مورد عنایت قرار بدند لطفا" یک جمله از اشعار این هنرمند رو بنویسند ... حالا یا با توجه به علاقه تون به اون جمله یا پر مقهوم بودن اون جمله که مد نظرتون هستش.اگه یه نقدی هم روش بشه که دیگه نور الانور. نوشتن کل ابیات باعث میشه پستها طولانی بشن و همه فیض اشعار رو نبرند ... کوتاه بودن پستها هم جذابیتشون رو افزایش میده
    با تشکر :)