ديوان حضرت حافظ شامل غزليات ، قصايد و . . . - حافظ شناسي

شروع موضوع توسط Behrooz ‏9 دسامبر 2005 در انجمن شعر

  1. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    سلام خدمت دوستان

    هر روز يك غزل از حافظ بزرگ اينجا مينويسيم تا نوشتن اين شعر بهانه اي باشد براي بيشتر نوشتن و شنيدن از اين عجوبه ايراني
     
  2. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    الا يا ايها الساقی ادر کاسا و ناولها
    که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

    به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشايد
    ز تاب جعد مشکينش چه خون افتاد در دل‌ها

    مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هر دم
    جرس فرياد می‌دارد که بربنديد محمل‌ها

    به می سجاده رنگين کن گرت پير مغان گويد
    که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

    شب تاريک و بيم موج و گردابی چنين هايل
    کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها

    همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشيد آخر
    نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها

    حضوری گر همی‌خواهی از او غايب مشو حافظ
    متی ما تلق من تهوی دع الدنيا و اهملها
     
  3. میلاد

    میلاد کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 ژوئن 2005
    نوشته ها:
    1,802
    تشکر شده:
    4
    محل سکونت:
    Esfahan
    کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست
    در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست

    چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینا
    همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

    روی تو مگر آینه لطف الهیست
    حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست

    نرگس طلبد شیوه چشم تو زهی چشم
    مسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست

    از بهر خدا زلف مپیرای که ما را
    شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست

    بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز
    در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست

    تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است
    جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست

    دی می‌شد و گفتم صنما عهد به جای آر
    گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست

    گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت
    در هیچ سری نیست که سری ز خدا نیست

    عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت
    با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست

    در صومعه زاهد و در خلوت صوفی
    جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست

    ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ
    فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست
     
  4. afshin_electronic

    afshin_electronic Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏16 آگوست 2005
    نوشته ها:
    1,112
    تشکر شده:
    0
    فکری بس عالیست ..!!!!

    بلکه اینطوری بتونیم کل دیوانش رو توی اینترنت پیاده کنیم..!!!
     
  5. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    صلاح کار کجا و من خراب کجا
    ببين تفاوت ره کز کجاست تا به کجا

    دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
    کجاست دير مغان و شراب ناب کجا

    چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را
    سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا

    ز روی دوست دل دشمنان چه دريابد
    چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا

    چو کحل بينش ما خاک آستان شماست
    کجا رويم بفرما از اين جناب کجا

    مبين به سيب زنخدان که چاه در راه است
    کجا همی‌روی ای دل بدين شتاب کجا

    بشد که ياد خوشش باد روزگار وصال
    خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

    قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
    قرار چيست صبوری کدام و خواب کجا
     
  6. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    اگر آن ترک شيرازی به دست آرد دل ما را
    به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

    بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی يافت
    کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

    فغان کاين لوليان شوخ شيرين کار شهرآشوب
    چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان يغما را

    ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغنی است
    به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زيبا را

    من از آن حسن روزافزون که يوسف داشت دانستم
    که عشق از پرده عصمت برون آرد زليخا را

    اگر دشنام فرمايی و گر نفرين دعا گويم
    جواب تلخ می‌زيبد لب لعل شکرخا را

    نصيحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
    جوانان سعادتمند پند پير دانا را

    حديث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
    که کس نگشود و نگشايد به حکمت اين معما را

    غزل گفتی و در سفتی بيا و خوش بخوان حافظ
    که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثريا را
     
  7. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
    که سر به کوه و بيابان تو داده‌ای ما را

    شکرفروش که عمرش دراز باد چرا
    تفقدی نکند طوطی شکرخا را

    غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل
    که پرسشی نکنی عندليب شيدا را

    به خلق و لطف توان کرد صيد اهل نظر
    به بند و دام نگيرند مرغ دانا را

    ندانم از چه سبب رنگ آشنايی نيست
    سهی قدان سيه چشم ماه سيما را

    چو با حبيب نشينی و باده پيمايی
    به ياد دار محبان بادپيما را

    جز اين قدر نتوان گفت در جمال تو عيب
    که وضع مهر و وفا نيست روی زيبا را

    در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ
    سرود زهره به رقص آورد مسيحا را
     
  8. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۵

    دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را
    دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

    کشتی شکستگانيم ای باد شرطه برخيز
    باشد که بازبينيم ديدار آشنا را

    ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون
    نيکی به جای ياران فرصت شمار يارا

    در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل
    هات الصبوح هبوا يا ايها السکارا

    ای صاحب کرامت شکرانه سلامت
    روزی تفقدی کن درويش بی‌نوا را

    آسايش دو گيتی تفسير اين دو حرف است
    با دوستان مروت با دشمنان مدارا

    در کوی نيک نامی ما را گذر ندادند
    گر تو نمی‌پسندی تغيير کن قضا را

    آن تلخ وش که صوفی ام الخباثش خواند
    اشهی لنا و احلی من قبله العذارا

    هنگام تنگدستی در عيش کوش و مستی
    کاين کيميای هستی قارون کند گدا را

    سرکش مشو که چون شمع از غيرتت بسوزد
    دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

    آيينه سکندر جام می است بنگر
    تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

    خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند
    ساقی بده بشارت رندان پارسا را

    حافظ به خود نپوشيد اين خرقه می آلود
    ای شيخ پاکدامن معذور دار ما را
     
  9. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۶

    به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را
    که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

    ز رقيب ديوسيرت به خدای خود پناهم
    مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را

    مژه سياهت ار کرد به خون ما اشارت
    ز فريب او بينديش و غلط مکن نگارا

    دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
    تو از اين چه سود داری که نمی‌کنی مدارا

    همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهی
    به پيام آشنايان بنوازد آشنا را

    چه قيامت است جانا که به عاشقان نمودی
    دل و جان فدای رويت بنما عذار ما را

    به خدا که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخيز
    که دعای صبحگاهی اثری کند شما را
     
  10. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۷

    صوفی بيا که آينه صافيست جام را
    تا بنگری صفای می لعل فام را

    راز درون پرده ز رندان مست پرس
    کاين حال نيست زاهد عالی مقام را

    عنقا شکار کس نشود دام بازچين
    کان جا هميشه باد به دست است دام را

    در بزم دور يک دو قدح درکش و برو
    يعنی طمع مدار وصال دوام را

    ای دل شباب رفت و نچيدی گلی ز عيش
    پيرانه سر مکن هنری ننگ و نام را

    در عيش نقد کوش که چون آبخور نماند
    آدم بهشت روضه دارالسلام را

    ما را بر آستان تو بس حق خدمت است
    ای خواجه بازبين به ترحم غلام را

    حافظ مريد جام می است ای صبا برو
    وز بنده بندگی برسان شيخ جام را
     
  11. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۸

    ساقيا برخيز و درده جام را
    خاک بر سر کن غم ايام را

    ساغر می بر کفم نه تا ز بر
    برکشم اين دلق ازرق فام را

    گر چه بدناميست نزد عاقلان
    ما نمی‌خواهيم ننگ و نام را

    باده درده چند از اين باد غرور
    خاک بر سر نفس نافرجام را

    دود آه سينه نالان من
    سوخت اين افسردگان خام را

    محرم راز دل شيدای خود
    کس نمی‌بينم ز خاص و عام را

    با دلارامی مرا خاطر خوش است
    کز دلم يک باره برد آرام را

    ننگرد ديگر به سرو اندر چمن
    هر که ديد آن سرو سيم اندام را

    صبر کن حافظ به سختی روز و شب
    عاقبت روزی بيابی کام را
     
  12. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۹

    رونق عهد شباب است دگر بستان را
    می‌رسد مژده گل بلبل خوش الحان را

    ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی
    خدمت ما برسان سرو و گل و ريحان را

    گر چنين جلوه کند مغبچه باده فروش
    خاکروب در ميخانه کنم مژگان را

    ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
    مضطرب حال مگردان من سرگردان را

    ترسم اين قوم که بر دردکشان می‌خندند
    در سر کار خرابات کنند ايمان را

    يار مردان خدا باش که در کشتی نوح
    هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

    برو از خانه گردون به در و نان مطلب
    کان سيه کاسه در آخر بکشد مهمان را

    هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
    گو چه حاجت که به افلاک کشی ايوان را

    ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد
    وقت آن است که بدرود کنی زندان را

    حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
    دام تزوير مکن چون دگران قرآن را
     
  13. avajang.com .leftjee.ir.right
  14. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۰

    دوش از مسجد سوی ميخانه آمد پير ما
    چيست ياران طريقت بعد از اين تدبير ما

    ما مريدان روی سوی قبله چون آريم چون
    روی سوی خانه خمار دارد پير ما

    در خرابات طريقت ما به هم منزل شويم
    کاين چنين رفته‌ست در عهد ازل تقدير ما

    عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است
    عاقلان ديوانه گردند از پی زنجير ما

    روی خوبت آيتی از لطف بر ما کشف کرد
    زان زمان جز لطف و خوبی نيست در تفسير ما

    با دل سنگينت آيا هيچ درگيرد شبی
    آه آتشناک و سوز سينه شبگير ما

    تير آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
    رحم کن بر جان خود پرهيز کن از تير ما
     
  15. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل 11

    ساقی به نور باده برافروز جام ما
    مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

    ما در پياله عکس رخ يار ديده‌ايم
    ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

    هرگز نميرد آن که دلش زنده شد به عشق
    ثبت است بر جريده عالم دوام ما

    چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان
    کايد به جلوه سرو صنوبرخرام ما

    ای باد اگر به گلشن احباب بگذری
    زنهار عرضه ده بر جانان پيام ما

    گو نام ما ز ياد به عمدا چه می‌بری
    خود آيد آن که ياد نياری ز نام ما

    مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است
    زان رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

    ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست
    نان حلال شيخ ز آب حرام ما

    حافظ ز ديده دانه اشکی همی‌فشان
    باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

    دريای اخضر فلک و کشتی هلال
    هستند غرق نعمت حاجی قوام ما
     
  16. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۲

    ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
    آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

    عزم ديدار تو دارد جان بر لب آمده
    بازگردد يا برآيد چيست فرمان شما

    کس به دور نرگست طرفی نبست از عافيت
    به که نفروشند مستوری به مستان شما

    بخت خواب آلود ما بيدار خواهد شد مگر
    زان که زد بر ديده آبی روی رخشان شما

    با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته‌ای
    بو که بويی بشنويم از خاک بستان شما

    عمرتان باد و مراد ای ساقيان بزم جم
    گر چه جام ما نشد پرمی به دوران شما

    دل خرابی می‌کند دلدار را آگه کنيد
    زينهار ای دوستان جان من و جان شما

    کی دهد دست اين غرض يا رب که همدستان شوند
    خاطر مجموع ما زلف پريشان شما

    دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذری
    کاندر اين ره کشته بسيارند قربان شما

    ای صبا با ساکنان شهر يزد از ما بگو
    کای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما

    گر چه دوريم از بساط قرب همت دور نيست
    بنده شاه شماييم و ثناخوان شما

    ای شهنشاه بلنداختر خدا را همتی
    تا ببوسم همچو اختر خاک ايوان شما

    می‌کند حافظ دعايی بشنو آمينی بگو
    روزی ما باد لعل شکرافشان شما
     
  17. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۳

    می‌دمد صبح و کله بست سحاب
    الصبوح الصبوح يا اصحاب

    می‌چکد ژاله بر رخ لاله
    المدام المدام يا احباب

    می‌وزد از چمن نسيم بهشت
    هان بنوشيد دم به دم می ناب

    تخت زمرد زده است گل به چمن
    راح چون لعل آتشين درياب

    در ميخانه بسته‌اند دگر
    افتتح يا مفتح الابواب

    لب و دندانت را حقوق نمک
    هست بر جان و سينه‌های کباب

    اين چنين موسمی عجب باشد
    که ببندند ميکده به شتاب

    بر رخ ساقی پری پيکر
    همچو حافظ بنوش باده ناب
     
  18. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۴

    گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب
    گفت در دنبال دل ره گم کند مسکين غريب

    گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
    خانه پروردی چه تاب آرد غم چندين غريب

    خفته بر سنجاب شاهی نازنينی را چه غم
    گر ز خار و خاره سازد بستر و بالين غريب

    ای که در زنجير زلفت جای چندين آشناست
    خوش فتاد آن خال مشکين بر رخ رنگين غريب

    می‌نمايد عکس می در رنگ روی مه وشت
    همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرين غريب

    بس غريب افتاده است آن مور خط گرد رخت
    گر چه نبود در نگارستان خط مشکين غريب

    گفتم ای شام غريبان طره شبرنگ تو
    در سحرگاهان حذر کن چون بنالد اين غريب

    گفت حافظ آشنايان در مقام حيرتند
    دور نبود گر نشيند خسته و مسکين غريب
     
  19. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۵

    ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
    و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

    خوابم بشد از ديده در اين فکر جگرسوز
    کاغوش که شد منزل آسايش و خوابت

    درويش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
    انديشه آمرزش و پروای ثوابت

    راه دل عشاق زد آن چشم خماری
    پيداست از اين شيوه که مست است شرابت

    تيری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
    تا باز چه انديشه کند رای صوابت

    هر ناله و فرياد که کردم نشنيدی
    پيداست نگارا که بلند است جنابت

    دور است سر آب از اين باديه هش دار
    تا غول بيابان نفريبد به سرابت

    تا در ره پيری به چه آيين روی ای دل
    باری به غلط صرف شد ايام شبابت

    ای قصر دل افروز که منزلگه انسی
    يا رب مکناد آفت ايام خرابت

    حافظ نه غلاميست که از خواجه گريزد
    صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت
     
  20. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۶

    خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
    به قصد جان من زار ناتوان انداخت

    نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود
    زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت

    به يک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
    فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

    شراب خورده و خوی کرده می‌روی به چمن
    که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

    به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم
    چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

    بنفشه طره مفتول خود گره می‌زد
    صبا حکايت زلف تو در ميان انداخت

    ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم
    سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت

    من از ورع می و مطرب نديدمی زين پيش
    هوای مغبچگانم در اين و آن انداخت

    کنون به آب می لعل خرقه می‌شويم
    نصيبه ازل از خود نمی‌توان انداخت

    مگر گشايش حافظ در اين خرابی بود
    که بخشش ازلش در می مغان انداخت

    جهان به کام من اکنون شود که دور زمان
    مرا به بندگی خواجه جهان انداخت
     
  21. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    غزل ۱۷

    سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
    آتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت

    تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
    جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

    سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع
    دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

    آشنايی نه غريب است که دلسوز من است
    چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت

    خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
    خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت

    چون پياله دلم از توبه که کردم بشکست
    همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

    ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
    خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

    ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
    که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت
     
zarpopخرید بک لینک عسل طبیعی و گرده گل ایرانیfootbal