nexpay

هر روز يك شعر تازه

شروع موضوع توسط Behrooz ‏4 دسامبر 2005 در انجمن شعر

  1. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    سلام خدمت دوستان عزيز

    اين تاپيك را ايجاد نمودم تا دوستان عزيز از شعرهاي زيبايي كه خوانده اند را در اينجا عنوان كنند تا ديگر دوستان نيز بهره ببرند .
     
    F.baran, Faridbahrami, Kyle7 و 1 کاربر دیگر از این نوشته تشکر کرده اند.
  2. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    بسیار عالی :)
    اول من

    بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم
    در بحبوحه خنده به غم فکر کنيم
    بد نيست اگرخانه ما سيماني است
    به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنيم
    هر وقت زيادمان دلي ميشکند
    بد نيست که يک لحظه به کم فکر کنيم
    من عاشق و تو هر که در اين عصر غريب
    بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم


    آهنگشم اینجا گوش بدین :) http://hessam61.blogspot.com/2005/11/poverty.html
     
    حنانه55, Kyle7, zgg123 و 1 کاربر دیگر از این نوشته تشکر کرده اند.
  3. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    اين هم يكي از شاهكارهاي استاد شهريار :


    از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
    رفتم از کوي تو، ليکن عقب سر نگران
    ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي
    تو بمان و دگران ، واي به حال دگران
    رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند
    هر چه آفاق بجويند کران ، تا به کران
    مي روم تا که به صاحب نظري باز رسم
    محرم ما نبود ديده کوته نظران
    دل چون آيينه اهل صفا مي شکنند
    که ز خود بي خبرند اين زخدا بي خبران
    دل من دار که در زلف شکن درشکنت
    يادگاريست ز سر حلقه شوريده سران
    ...شهريارا غم آوارگي و دربدري
    شورها در دلم انگيخته چون نو سفران
     
    F.baran, Kyle7, zgg123 و 1 کاربر دیگر از این نوشته تشکر کرده اند.
  4. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    اين هم بهترين شعر زنده ياد حميد مصدق :


    درشبان غم تنهايی خويش
    عـابد چشم سخنگوی تو ام
    من در اين تاريکی
    من در اين تيره شب جانفرسا
    زائر ظلمت گيسوی تو ام
    گيسوان تو پريشانتر از انديشه من
    گيسوان تو شب بی پايان
    جنگل عطرآلود
    شکن گيسوی تو
    موج دريای خيال
    کاش با زورق انديشه شبی
    از شط گيسوی مواج تو ، من
    بوسه زن بر سر هر موج گذر ميکردم
    کاش بر اين شط مواج سياه
    همه عمر سفر ميکردم
    شب تهی از مهتاب
    شب تهی از اختر
    ابر خاکستری بی باران پوشانده
    آسمان را يکسر
    ابر خاکستری بی باران دلگير است
    و سکوت تو پس پرده خاکستری سرد کدورت افسوس
    سخت دلگيرتر است
    وای باران ! باران
    شيشه پنجره را باران شست
    از دل من اما
    چه کسی نقش تو را خواهد شست؟
    آسمان سربی رنگ
    من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
    ميپرد مرغ نگاهم تا دور
    وای باران، باران
    پر مرغان نگاهم را شست
    خواب رويای فراموشی هاست
    خواب را دريابم
    که درآن دولت خاموشی هاست
    با تو در خواب ، مرا
    لذت ناب هماغوشی هاست
    از گريبان تو صبح صادق
    ميگشايد پر و بال
    تو گل سرخ منی
    تو گل ياسمنی
    تو چنان شبنم پاک سحری؟
    نه ، از آن پاکتری
    تو بهاری؟
    نه ، بهاران از توست
    از تو ميگيرد وام
    هربهار اين همه زيبايي را
    هوس باغ و بهارانم نيست
    اي بهين باغ و بهارانم تو
    سيل سيال نگاه سبزت
    همه بنيان وجودم را ويرانه کنان ميکاود
    من به چشمان خيال انگيزت معتادم
    و در اين راه تباه
    عاقبت هستی خود را دادم
    باز کن پنجره را
    من تو را خواهم برد
    به شب جشن عروسی عروسکهای
    کودک خواهر خويش
    که در آن مجلس جشن
    صحبتی نيست ز دارایي داماد و عروس
    صحبت از سادگی و کودکی است
    چهره ای نيست عبوس
    گل به گل، سنگ به سنگ اين دشت
    يادگاران تو اند
    رفته ای اينک و هر سبزه و دشت
    در تمام در و دشت
    سوگواران تو اند
    در دلم آرزوی آمدنت ميميرد
    رفته ای اينک، اما آيا
    باز برميگردی
    چه تمنای محال
    خنده ام ميگيرد
    آرزو ميکردم
    دشت سرشار ز سرسبزی روياها را
    من گمان ميکردم
    دوستی همچون فصلی سرسبز
    چار فصلش همه آراستگی ست
    من چه ميدانستم
    هيبت باد زمستانی هست
    من چه ميدانستم
    سبزه ميپژمرد از بی آبی
    سبزه يخ ميزند از سردی دی
    من چه ميدانستم
    دل هرکس دل نيست
    قلب ها بی خبر از عاطفه اند
    و چه روياهايي
    که تبه گشت و گذشت
    و چه پيوند صميميت ها
    که به آسانی يک رشته گسست
    چه اميدي، چه اميد؟
    چه نهالی که نشاندم من و بی بر گرديد
    دل من ميسوزد
    که قناری ها را پر بستند
    که پر پاک پرستوها را بشکستند
    و کبوترها را
    آه کبوترها را...
    و چه اميد عظيمی به عبث انجاميد
    من در آيينه رخ خود ديدم
    و به تو حق دادم
    آه، ميبينم، ميبينم
    تو به اندازه تنهايي من خوشبختی
    من به اندازه زيبايي تو غمگينم
    چه اميد عبثی
    من چه دارم که تو را در خور؟
    هيچ
    من چه دارم که سزاوار تو؟
    هيچ
    تو همه هستی من، هستی من
    تو همه زندگی من هستی
    تو چه داری؟
    همه چيز
    تو چه کم داری؟
    هيچ
    گاه می انديشم
    خبر مرگ مرا با تو چه کس ميگويد؟
    آن زمان که خبر مرگ مرا
    از کسی ميشنوی ، روی تو را
    کاشکی ميديدم
    شانه بالا زدنت را بی قيد
    و تکان دادن دستت که_ مهم نيست زياد_
    و تکان دادن سر را که عجب ، عاقبت مرد ، افسوس!
    کاشکی ميديدم
    من به خود ميگويم
    چه کسی باور کرد
    جنگل جان مرا
    آتش عشق تو خاکستر کرد؟
    من به هنگام شکوفايی گلها در دشت
    باز برخواهم گشت
    تو به من می خندی
    من صدا ميزنم، آی
    باز کن پنجره را
    پنجره را ميبندی
    با من اکنون چه نشستن ها، خاموشی ها
    با تو اکنون چه فراموشی هاست
    چه کسی ميخواهد
    من و تو ما نشويم
    من اگر ما نشوم خويشتنم
    تو اگر ما نشوی خويشتنی
    از کجا که من و تو
    شور یکپارچگی را در شرق
    باز برپا نکنيم
    از کجا که من و تو
    مشت رسوايان را وا نکنيم
    من اگر برخيزم
    تو اگر برخيزی
    همه برميخيزند
    من اگر بنشينم
    تو اگر بنشيني
    چه کسی برخيزد؟
    چه کسی با دشمن بستيزد؟
    چه کسی
    پنجه در پنجه هر دشمن دون آويزد
    سخن از مهر من و جور تو نيست
    سخن از
    متلاشی شدن دوستی است
    و عبث بودن پندار سرور آور مهر
    آشنايی با شور؟
    و جدايی با درد؟
    و نشستن در بهت فراموشی
    يا غرق غرور؟
    من چه ميگويم آه
    با تو اکنون چه فراموشی ها
    با من اکنون چه نشستن ها، خاموشی هاست
    تو مپندار که خاموشی من
    هست برهان فراموشی من
    من اگر بر خيزم
    تو اگر برخيزی
    همه برمی خيزند
     
    F.baran, حنانه55, Kyle7 و 1 کاربر دیگر از این نوشته تشکر کرده اند.
  5. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر زيباي روز مبادا از آقاي قيصر امين پور:


    روز مبادا

    وقتی تو نيستی
    نه هستهای ما چونان که بايدند
    نه بايدهای ما

    مثل هميشه ،
    آخر حرفم را
    و حرف آخرم را
    با بغض فرو می خورم

    عمريست لبخندهای لاغر خود را
    در دل ذخيره می کنم
    باشد
    برای روز مبادا
    اما در صفحه های تقويم
    روزی به نام روز مبادا نيست

    آن روز هر چه باشد
    روزی شبيه ديروز
    روزی شبيه فردا
    روزی شبيه همين روزهای ماست
    اما کسی چه می داند
    شايد امروز نيز
    روز مبادا باشد

    وقتی تو نيستی
    نه هستهای ما چونان که بايدند
    نه بايدهای ما

    هر روز بی تو
    روز مباداست !
     
    F.baran و Kyle7 از این نوشته تشکر کرده اند.
  6. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    اين هم يك شعر زيبا از شاعري كه نامش براي كسي آشنا نيست .
    خواستم از اين شاعر يادي كرده باشم .
    آقاي صابر سرابي كه اين شعر را در 18 سالگي سروده بودند . براي اطلاعات دوستان اين شاعر جوان در سن 19 سالگي اعدام شد . روحش شد .




    تو خوبي به همان شكل كه من مي خواهم
    شايد اين قدر كه من مي گويم نيستي خوب و قشنگ
    ليك سخن مجنون است
    كه به ليلي بايد ز نگاه تر مجنون نگريست
    هر شبانگاه كه من چشم مي بندم و
    خود را با تو سر آن قله كوه همسفر مي بينم ،
    باز آن صخره سرد قد علم كرده و
    ماه خنده به لب
    ديدگان بگشوده در آيينه شفاف سپهر
    مي شمارم همه شب من رقم اخترها را
    عدد من همه شب از رقم اختران يك عدد بيشتر است
    و تو آن يك بيشي

    من نفسهاي ترا
    بهر آرامش اين قلب تب آلوده خواهانم . . .
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  7. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر زيباي " روي جاده نمناك " سروده شادروان مهدي اخوان ثالث .
    شاعر اين شعر را به مناسبت خودكشي صادق هدايت بزرگترين نويسنده معاصر ايران سروده بود .
    براي اطلاعات دوستان عزيز بايد عرض كنم كه در شومينه اتاق صادق هدايت يك جلد كتاب دست نويس سوخته پيدا كرده بودند به نام جاده نمناك كه متاسفانه فقط جلد كتاب كه كمي ضخيم تر بوده سالم مانده بود . صادق هدايت در آخرين نامه خود به مجتبي مينوي از نوشتن آخرين كتاب خود خبر داده بود اما به دليلي نا معلوم كتاب را قبل از خودكشي سوزانده بود .



    اگرچه حاليا ديريست كان بي كاروان كولي
    ازين دشت غبار آلود كوچيده ست
    و طرف دامن از اين خاك دامنگير برچيده ست
    هنوز از خويش پرسم گاه
    آه
    چه مي ديده ست آن غمناك روي جاده ي نمناك ؟
    زني گم كرده بويي آشنا و آزار دلخواهي ؟
    سگي ناگاه ديگر بار
    وزيده بر تنش گمگشته عهدي مهربان با او
    چنانچون پاره يا پيرار ؟
    سيه روزي خزيده در حصاري سرخ ؟
    اسيري از عبث بيزار و سير از عمر
    به تلخي باخته دار و ندار زندگي را در قناري سرخ ؟
    و شايد هم درختي ريخته هر روز همچون سايه در زيرش
    هزاران قطره خون بر خاك روي جاده ي نمناك ؟
    چه نجوا داشته با خويش ؟
    پ يامي ديگر از تاريكخون دلمرده ي سوداده كافكا ؟
    همه خشم و همه نفرين ، همه درد و همه دشنام ؟
    درود ديگري بر هوش جاويد قرون و حيرت عصباني اعصار
    ابر رند همه آفاق ، مست راستين خيام ؟
    تقوي ديگري بر عهد و هنجار عرب ، يا باز
    تفي ديگر به ريش عرش و بر آين اين ايام ؟
    چه نقشي مي زده ست آن خوب
    به مهر و مردمي يا خشم يا نفرت ؟
    به شوق و شور يا حسرت ؟
    دگر بر خاك يا افلاك روي جاده ي نمناك ؟
    دگر ره مانده تنها با غمش در پيش آيينه
    مگر ، آن نازنين عياروش لوطي ؟
    شكايت مي كند ز آن عشق نافرجام ديرينه
    وز او پنهان به خاطر مي سپارد گفته اش طوطي ؟
    كدامين شهسوار باستان مي تاخته چالاك
    فكنده صيد بر فتراك روي جاده ي نمناك ؟
    هزاران سايه جنبد باغ را ، چون باد برخيزد
    گهي چونان گهي چونين
    كه مي داند چه مي ديده ست آن غمگين ؟
    دگر ديريست كز اين منزل ناپاك كوچيده ست
    و طرف دامن از اين خاك برچيده ست
    ولي من نيك مي دانم
    چو نقش روز روشن بر جبين غيب مي خوانم
    كه او هر نقش مي بسته ست ،‌ يا هر جلوه مي ديده ست
    نمي ديده ست چون خود پاك روي جاده ي نمناك
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  8. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    يكي از شاهكارهاي آقاي محمود مشرف تهراني ( م.آزاد )
    قابل توجه دوستان عزيز
    اين شعر را هنرمند بزرگ ايران آقاي بيژن بيژني در آلبوم كوچه خود به زيبايي تمام اجرا نموده اند . دوستاني كه قصد شنيدن داشته باشند ميتوانند اين نوار را هم تهيه كنند .


    گل من ، پرنده اي باش و به باغ باد بگذر.
    مه من ، شكوفه اي باش و به دشت آب بنشين.
    گل باغ آشنايي ، گل من ، كجا شكفتي
    كه نه سرو مي شناسد
    نه چمن سراغ دارد؟
    نه كبوتري كه پيغام تو آورد به بامي
    نه به دست مست بادي خط آبي پيامي.
    نه بنفشه يي،
    نه جويي
    نه نسيم گفت و گويي
    نه كبوتران پيغام
    نه باغ هاي روشن!
    گل من ، ميان گلهاي كدام دشت خفتي؟
    به كدام راه خواندي
    به كدام راه رفتي؟
    گل من
    تو راز ما را به كدام ديو گفتي؟
    كه بريده ريشه مهر، شكسته شيشه ي دل.
    منم اين گياه تنها
    به گلي اميد بسته.
    همه شاخه ها شكسته.
    به اميدها نشستيم و به يادها شكفتيم.
    در آن سياه منزل،
    به هزار وعده مانديم
    به يك فريب خفتيم...
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  9. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر زيباي " سلام " سروده شاعر معاصر آقاي سيد علي صالحي . از كتاب نامه ها
    اين شعر زيبا را آقاي خسرو شكيبايي در كاستي به همين نام فوق العاده اجرا نموده اند .

    سلام ، حال همه ما خوب است ،
    ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور ،
    كه مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند .
    با اين همه عمري اگر باقي بود ، طوري از كنار زندگي مي گذرم
    كه نه زانوي آهوي بي جفت بلرزد نه اين دل ناماندگار بي درمان !
    تا يادم نرفته است بنويسم ، حوالي خوابهاي ما سال پرباراني بود .
    مي دانم هميشه حياط آنجا پر از هواي تازه بازنيامدن است
    اما تو لااقل ، حتي هر وهله ، گاهي ، هر از گاهي
    ببين انعكاس تبسم رويا ، شبيه شمايل شقايق نيست !
    راستي خبرت بدهم ؛ خواب ديده ام خانه اي خريده ام
    بي پرده ، بي پنجره ، بي در ، بي ديوار . . . هي بخند !
    بي پرده بگويمت ، فردا را به فال نيك خواهم گرفت
    دارد همين لحضه يك فوج كبوتر سپيد ، از فراز كوچه ما مي گذرد
    باد بوي نامه هاي كسان من مي دهد
    يادت مي آيد رفته بودي خبر از آرامش آسمان بياوري ! ؟
    نه ري را جان !
    نامه ام بايد كوتاه باشد ، ساده باشد ، بي حرفي از ابهام و آينه ،
    از نو برايت مي نويسم
    حال همه ما خوب است
    امـــــا تـــــو بــــــاور مــــــكـــن ! ! !
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  10. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر زيباي " سلام " سروده شاعر معاصر آقاي سيد علي صالحي . از كتاب نامه ها
    اين شعر زيبا را آقاي خسرو شكيبايي در كاستي به همين نام فوق العاده اجرا نموده اند .

    سلام ، حال همه ما خوب است ،
    ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور ،
    كه مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند .
    با اين همه عمري اگر باقي بود ، طوري از كنار زندگي مي گذرم
    كه نه زانوي آهوي بي جفت بلرزد نه اين دل ناماندگار بي درمان !
    تا يادم نرفته است بنويسم ، حوالي خوابهاي ما سال پرباراني بود .
    مي دانم هميشه حياط آنجا پر از هواي تازه بازنيامدن است
    اما تو لااقل ، حتي هر وهله ، گاهي ، هر از گاهي
    ببين انعكاس تبسم رويا ، شبيه شمايل شقايق نيست !
    راستي خبرت بدهم ؛ خواب ديده ام خانه اي خريده ام
    بي پرده ، بي پنجره ، بي در ، بي ديوار . . . هي بخند !
    بي پرده بگويمت ، فردا را به فال نيك خواهم گرفت
    دارد همين لحضه يك فوج كبوتر سپيد ، از فراز كوچه ما مي گذرد
    باد بوي نامه هاي كسان من مي دهد
    يادت مي آيد رفته بودي خبر از آرامش آسمان بياوري ! ؟
    نه ري را جان !
    نامه ام بايد كوتاه باشد ، ساده باشد ، بي حرفي از ابهام و آينه ،
    از نو برايت مي نويسم
    حال همه ما خوب است
    امـــــا تـــــو بــــــاور مــــــكـــن ! ! !
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  11. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر زيباي " سلام " سروده شاعر معاصر آقاي سيد علي صالحي . از كتاب نامه ها
    اين شعر زيبا را آقاي خسرو شكيبايي در كاستي به همين نام فوق العاده اجرا نموده اند .

    سلام ، حال همه ما خوب است ،
    ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور ،
    كه مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند .
    با اين همه عمري اگر باقي بود ، طوري از كنار زندگي مي گذرم
    كه نه زانوي آهوي بي جفت بلرزد نه اين دل ناماندگار بي درمان !
    تا يادم نرفته است بنويسم ، حوالي خوابهاي ما سال پرباراني بود .
    مي دانم هميشه حياط آنجا پر از هواي تازه بازنيامدن است
    اما تو لااقل ، حتي هر وهله ، گاهي ، هر از گاهي
    ببين انعكاس تبسم رويا ، شبيه شمايل شقايق نيست !
    راستي خبرت بدهم ؛ خواب ديده ام خانه اي خريده ام
    بي پرده ، بي پنجره ، بي در ، بي ديوار . . . هي بخند !
    بي پرده بگويمت ، فردا را به فال نيك خواهم گرفت
    دارد همين لحضه يك فوج كبوتر سپيد ، از فراز كوچه ما مي گذرد
    باد بوي نامه هاي كسان من مي دهد
    يادت مي آيد رفته بودي خبر از آرامش آسمان بياوري ! ؟
    نه ري را جان !
    نامه ام بايد كوتاه باشد ، ساده باشد ، بي حرفي از ابهام و آينه ،
    از نو برايت مي نويسم
    حال همه ما خوب است
    امـــــا تـــــو بــــــاور مــــــكـــن ! ! !
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  12. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    وقتي كه من بچه بودم از اسماعيل خويي

    وقتي كه من بچه بودم
    پرواز يك بادبادك
    مي بردت از بام هاي سحر خيزي ي پلك
    تا
    نارنجزاران خورشيد
    آه
    آن فاصله هاي كوتاه
    وقتي كه من بچه بودم
    خوبي زني بود
    كه بوي سيگار ميداد
    و اشكهاي درشتش
    از پشت آن عينك ذره بيني
    با صوت قرآن مي آميخت
    وقتي كه من بچه بودم
    آب و زمين و هوا بيشتر بود
    و جيرجيرك
    شبها
    در متن موسيقي ماه و خاموشي ژرف
    آواز مي خواند
    وقتي كه من بچه بودم
    لذت خطي بود
    از سنگ
    تا زوزه آن سگ پير رنجور
    آه
    آن دستهاي ستمكار مظلوم
    وقتي كه من بچه بودم
    مي شد ببيني
    آن قمري ناتوان را
    كه بالش
    زين سوي قيچي
    با باد مي رفت
    مي شد
    آري
    مي شد ببيني
    و با غروري به بيرحمي بي ريايي
    تنها بخندي
    وقتي كه من بچه بودم
    در هر هزاران و يك شب
    يك قصه بس بود
    تا خواب و بيداري خوابناكت
    سرشار باشد
    وقتي كه من بچه بودم
    زور خدا بيشتر بود
    وقتي كه من بچه بودم
    بر پنجره هاي لبخند
    اهلي ترين سارهاي سرور آشيان داشتند
    آه
    آن روزها گربه هاي تفكر
    چندين فراوان نبودند
    وقتي كه من بچه بودم
    مردم نبودند
    وقتي كه من بچه بودم
    غم بود
    اما
    كم بود
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  13. avajang.com .leftjee.ir.right
  14. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر افسانه از نيما يوشيج
    در شب تيره ، ديوانه اي كاو
    دل به رنگي گريزان سپرده
    در دره ي سرد و خلوت نشسته
    همچو ساقه ي گياهي فسرده
    مي كند داستاني غم آور
    در ميان بس آشفته مانده
    قصه ي دانه اش هست و دامي
    وز همه گفته ناگفته مانده
    از دلي رفته دارد پيامي
    داستان از خيالي پريشان
    اي دل من ، دل من ، دل من
    بينوا ، مضطرا ، قابل من
    با همه خوبي و قدر و دعوي
    از تو آخر چه شد حاصل من
    جز سر شكي به رخساره ي غم ؟
    آخر اي بينوا دل ! چه ديدي
    كه ره رستگاري بريدي ؟
    مرغ هرزه درايي ، كه بر هر
    شاخي و شاخساري پريدي
    تا بماندي زبون و فتاده ؟
    مي توانستي اي دل ، رهيدن
    گر نخوردي فريب زمانه
    آنچه ديدي ، ز خود ديدي و بس
    هر دمي يك ره و يك بهانه
    تا تو اي مست ! با من ستيزي
    تا به سرمستي و غمگساري
    با فسانه كني دوستاري
    عالمي دايم از وي گريزد
    با تو او را بود سازگاري
    مبتلايي نيابد به از تو
    افسانه : مبتلايي كه ماننده ي او
    كس در اين راه لغزان نديده
    آه! ديري است كاين قصه گويند
    از بر شاخه مرغي پريده
    مانده بر جاي از او آشيانه
    ليك اين آشيان ها سراسر
    بر كف بادها اندر آيند
    رهروان اندر اين راه هستند
    كاندر اين غم ، به غم مي سرايند
    او يكي نيز از رهروان بود
    در بر اين خرابه مغازه
    وين بلند آسمان و ستاره
    سالها با هم افسرده بوديد
    وز حوادث به دل پاره پاره
    او تو را بوسه مي زد ، تو او را
    عاشق : سال ها با هم افسرده بوديم
    سالها همچو واماندگي
    ليك موجي كه آشفته مي رفت
    بودش از تو به لب داستاني
    مي زدت لب ، در آن موج ، لبخند
    افسانه : من بر آن موج آشفته ديدم
    يكه تازي سراسيمه
    عاشق : اما
    من سوي گلعذاري رسيدم
    در همش گيسوان چون معما
    همچنان گردبادي مشوش
    افسانه : من در اين لحظه ، از راه پنهان
    نقش مي بستم از او بر آبي
    عاشق : آه! من بوسه مي دادم از دور
    بر رخ او به خوابي چه خوابي
    با چه تصويرهاي فسونگر
    اي اسفانه ، فسانه ، فسانه
    اي خدنگ تو را من نشانه
    اي علاج دل ، اي داروي درد
    همره گريه هاي شبانه
    با من سوخته در چه كاري ؟
    چيستي ! اي نهان از نظرها
    اي نشسته سر رهگذرها
    از پسرها همه ناله بر لب
    ناله ي تو همه از پدرها
    تو كه اي ؟ مادرت كه ؟ پدر كه ؟
    چون ز گهواره بيرونم آورد
    مادرم ، سرگذشت تو مي گفت
    بر من از رنگ و روي تو مي زد
    ديده از جذبه هاي تو مي خفت
    مي شدم بيهوش و محو و مفتون
    رفته رفته كه بر ره فتادم
    از پي بازي بچگانه
    هر زماني كه شب در رسيدي
    بر لب چشمه و رودخانه
    در نهان ، بانگ تو مي شنيدم
    اي فسانه ! مگر تو نبودي
    آن زماني كه من در صحاري
    مي دويدم چو ديوانه ، تنها
    داشتم زاري و اشكباري
    تو مرا اشك ها مي ستردي ؟
    آن زماني كه من ، مست گشته
    زلف ها مي فشاندم بر باد
    تو نبودي مگر كه همآهنگ
    مي شدي با من زار و ناشاد
    مي زدي بر زمين آسمان را ؟
    در بر گوسفندان ، شبي تار
    بودم افتاده من ، زرد و بيمار
    تو نبودي مگر آن هيولا
    آن سياه مهيب شرربار
    كه كشيدم ز بيم تو فرياد ؟
    دم ، كه لبخنده هاي بهاران
    بود با سبزه ي جويباران
    از بر پرتو ماه تابان
    در بن صخره ي كوهساران
    هر كجا ، بزم و رزمي تو را بود
    بلبل بينوا ناله مي زد
    بر رخ سبزه ، شب ژاله مي زد
    روي آن ماه ، از گرمي عشق
    چون گل نار تبخالع مي زد
    مي نوشتي تو هم سرگذشتي
    سرگذشت مني اي فسانه
    كه پريشاني و غمگساري ؟
    يا دل من به تشويش بسته
    يا كه دو ديده ي اشكباري ؟
    يا كه شيطان رانده ز هر جاي ؟
    قلب پر گير و دار مني تو
    كه چنين ناشناسي و گمنام ؟
    يا سرشت مني ، كه نگشتي
    در پي رونق و شهرت و نام ؟
    يا تو بختي كه از من گريزي ؟
    هر كس از جانب خود تو را راند
    بي خبر كه تويي جاودانه
    تو كه اي ؟ اي ز هر جاي رانده
    با منت بوده ره ، دوستانه ؟
    قطره ي اشكي آيا تو ، يا غم ؟
    ياد دارم شبي ماهتابي
    بر سر كوه نوبن نشسته
    ديده از سوز دل خواب رفته
    دل ز غوغاي دو ديده رسته
    باد سردي دميد از بر كوه
    گفت با من كه : اي طفل محزون
    از چه از خانه ي خود جدايي ؟
    چيست گمگشته ي تو در اين جا ؟
    طفل ! گل كرده با دلربايي
    كرگويجي در اين دره ي تنگ
    چنگ در زلف من زد چو شانه
    نرم و آسهته و دوستانه
    با من خسته ي بينوا داشت
    بازي وشوخي بچگانه
    اي فسانه ! تو آن باد سردي ؟
    اي بسا خنده ها كه زدي تو
    بر خوشي و بدي گل من
    اي بسا كامدي اشك ريزان
    بر من و بر دل و حاصل من
    تو ددي ، يا كه رويي پريوار ؟
    ناشناسا ! كه هستي كه هر جا
    با من بينوا بوده اي تو ؟
    هر زمانم كشيده در آغوش
    بيهشي من افزوده اي تو ؟
    اي فسانه ! بگو ، پاسخم ده
    افسانه : بس كن ازپرسش اي سوخته دل
    بس كه گفتي دلم ساختي خون
    باورم شد كه از غصه مستي
    هر كه را غم فزون ، گفته افزون
    عاشقا ! تو مرا مي شناسي
    از دل بي هياهو نهفته
    من يك آواره ي آسمانم
    وز زمان و زمين بازمانده
    هر چه هستم ، بر عاشقانم
    آنچه گويي منم ، و آنچه خواهي
    من وجودي كهن كار هستم
    خوانده ي بي كسان گرفتار
    بچه ها را به من ، مادر پير
    بيم و لرزه دهد ، در شب تار
    من يكي قصه ام بي سر و بن
    عاشق : تو يكي قصه اي ؟
    افسانه : آري ، آري
    قصه ي عاشق بيقراري
    نا اميدي ، پر از اضطرابي
    كه به اندوه و شب زنده داري
    سال ها در غم و انزوا زيست
    قصه ي عاشقي پر ز بيمم
    گر مهيبم چو ديو صحاري
    ور مرا پيرزن روستايي
    غول خواند ز آدم فراري
    زاده ي اضطراب جهانم
    يك زمان دختري بوده ام من
    نازنين دلبري بوده ام من
    چشم ها پر ز آشوب كرده
    يكه افسونگري بوده ام من
    آمدم بر مزاري نشسته
    چنگ سازنده ي من به دستي
    دست ديگر يكي جام باده
    نغمه اي ساز ناكرده ، سرمست
    شد ز چشم سياهم ، گشاده
    قطره قطره سرشك پر از خون
    در همين لحظه ، تاريك مي شد
    در افق ، صورت ابر خونين
    در ميان زمين و فلك بود
    اختلاط صداهاي سنگين
    دود از اين خيمه مي رفت بالا
    خواب آمد مرا ديدگان بست
    جام و چنگم فتادند از دست
    چنگ پاره شد و جام بشكست
    من ز دست دل و دل ز من رست
    رفتم و ديگرم تو نديدي
    اي بسا وحشت انگيز شب ها
    كز پس ابرها شد پديدار
    قامتي كه ندانستي اش كيست
    با صدايي حزين و دل آزار
    نام من در بن گوش تو گفت
    عاشقا ! من همان ناشناسم
    آن صدايم كه از دل بر آيد
    صورت مردگان جهانم
    يك دمم كه چو برقي سر آيد
    قطره ي گرم چشمي ترم من
    چه در آن كوهها داشت مي ساخت
    دست مردم ، بيالوده در گل ؟
    ليك افسوس ! از آن لحظه ديگر
    ساكنين را نشد هيچ حاصل
    سالها طي شدند از پي هم
    يك گوزن فراري در آنجا
    شاخه اي را ز برگش تهي كرد
    گشت پيدا صداهاي ديگر
    شمل مخروطي خانه اي فرد
    كله ي چند بز در چراگاه
    بعد از آن ، مرد چوپان پيري
    اندر آن تنگنا جست خانه
    قصه اي گشت پيدا ، كه در آن
    بود گم هر سراغ و نشانه
    كرد از من درين راه معني
    كي ولي با خبر بود از اين راز
    كه بر آن جغد هم خواند غمناك ؟
    ريخت آن خانه ي شوق از هم
    چون نه جز نقش آن ماند بر خاك
    هر چه ، بگريست ، جز چشم شيطان
    عاشق : اي فسانه ! خسانند آنان
    كه فروبسته ره را به گلزار
    خس ، به صد سال طوفان ننالد
    گل ، ز يك تندباد است بيمار
    تو مپوشان سخن ها كه داري
    تو بگو با زبان دل خود
    هيچكس گوي نپسندد آن را
    مي توان حيله ها راند در كار
    عيب باشد ولي نكته دان را
    نكته پوشي پي حرف مردم
    اين ، زبان دل افسردگان است
    نه زبان پي نام خيزان
    گوي در دل نگيرد كسش هيچ
    ما كه در اين جانيم سوزان
    حرف خود را بگيريم دنبال
    كي در آن كلبه هاي دگر بود ؟
    افسانه : هيچكس جز من ، اي عاشق مست
    ديدي آن شور و بنشييدي آن بانگ
    از بن بام هايي كه بشكست
    روي ديوارهايي كه ماندند
    در يكي كلبه ي خرد چوبين
    طرف ويرانه اي ، ياد داري ؟
    كه يكي پيرزن روستايي
    پنبه مي رشت و مي كرد زاري
    خامشي بود و تاريكي شب
    باد سرد از برون نعره مي زد
    آتش اندر دل كلبه مي سوخت
    دختري ناگه از در درآمد
    كه همي گفت و بر سر همي كوفت
    اي دل من ، دل من ، دل من
    آه از قلب خسته بر آورد
    در بر ما درافتاد و شد سرد
    اين چنين دختر بيدلي را
    هيچ داني چهزار و زبون كرد ؟
    عشق فاني كننده ، منم عشق
    حاصل زندگاني منم ، من
    روشني جهاني منم ، من
    من ، فسانه ، دل عاشقانم
    گر بود جسم و جاني ، منم ، من
    من گل عشقم و زاده ي اشك
    ياد مي آوري آن خرابه
    آن شب و جنگل آليو را
    كه تو از كهنه ها مي شمردي
    مي زدي بوسه خوبان نو را ؟
    زان زمان ها مرا دوست بودي
    عاشق : آن زمان ها كه از آن به ره ماند
    همچنان كز سواري غباري ...ـ
    افسانه : تند خيزي كه ، ره شد پس از او
    جاي خالي نماي سواري
    طعمه ي اين بيابان موحش
    عاشق : ليك در خنده اش ، آن نگارين
    مست مي خواند و سرمست مي رفت
    تا شناسد حريفش به مستي
    جام هر جاي بر دست مي رفت
    چه شبي ! ماه خندان ، چمن نرم
    افسانه : آه عاشق ! سحر بود آندم
    سينه ي آسمان باز و روشن
    شد ز ره كاروان طربناك
    جرسش را به جا ماند شيون
    آتشش را اجاقي كه شد سرد
    عاشق : كوهها راست استاده بودند
    دره ها همچو دزدان خميده
    افسانه : آري اي عاشق ! افتاده بودند
    دل ز كف دادگان ، وارميده
    داستانيم از آنجاست در ياد
    هر كجا فتنه بود و شب و كين
    مردمي ، مردمي كرده نابود
    بر سر كوه هاي كباچين
    نقطه اي سوخت در پيكر دود
    طفل بيتابي آمد به دنيا
    تا به هم يار و دمساز باشيم
    نكته ها آمد از قصه كوتاه
    اندر آن گوشه ، چوپان زني ، زود
    ناف از شيرخواري ببريد
    عاشق : آه
    چه زماني ، چه دلكش زماني
    قصه ي شادمان دلي بود
    باز آمد سوي خانه ي دل
    افسانه : عاشقا ! جغد گو بود ، و بودش
    آشنايي به ويرانه ي دل
    عاشق : آري افسانه ! يك جغد غمناك
    هر دم امشب ، از آنان كه بودند
    ياد مي آورد جغد باطل
    ايستاده است ، استاده گويي
    آن نگارين به ويران ناتل
    دست بر دست و با چشم نمناك
    افسانه : آمده از مزار مقدس
    عاشقا ! راه درمان بجويد
    عاشق : آمده با زباني كه دارد
    قصه ي رفتگان را بگويد
    زندگان را بيابد در اين غم
    افسانه : آمده تا به دست آورد باز
    عاشق ! آن را كه بر جا نهاده است
    ليك چو سود ، كاندر بيابان
    هول را باز دندان گشاده است
    بايد اين جام گردد شكسته
    به كه اي نقشبند فسونكار
    نقش ديگر بر آري كه شايد
    اندر اين پرده ، در نقشبندي
    بيش از اين نز غمت غم فزايد
    جلوه گيرد سپيد ، از سياهي
    آنچه بگذشت چون چشمه ي نوش
    بود روزي بدانگونه كامروز
    نكته اينست ، درياب فرصت
    گنج در خانه ، دل رنج اندوز
    از چه ؟ آيا چمن دلربا نيست ؟
    آن زماني كه امرود وحشي
    سايه افكنده آرام بر سنگ
    كاكلي ها در آن جنگل دور
    مي سرايند با هم همآهنگ
    گه يكي زان ميان است خوانا
    شكوه ها را بنه ، خيز و بنگر
    كه چگونه زمستان سر آمد
    جنگل و كوه در رستخيز است
    عالم از تيره رويي در آمد
    چهره بگشاد و چون برق خنديد
    توده ي برف از هم شكافيد
    قله ي كوه شد يكسر ابلق
    مرد چوپان در آمد ز دخمه
    خنده زد شادمان و موفق
    كه دگر وقت سبزه چراني است
    عاشقا ! خيز كامد بهاران
    چشمه ي كوچك از كوه جوشيد
    گل به صحرا در آمد چو آتش
    رود تيره چو توفان خروشيد
    دشت از گل شده هفت رنگه
    آن پرده پي لانه سازي
    بر سر شاخه ها مي سرايد
    خار و خاشاك دارد به منقار
    شاخه ي سبز هر لحظه زايد
    بچگاني همه خرد و زيبا
    عاشق : در سريها به راه ورازون
    گرگ ، دزديده سر مي نمايد
    افسانه : عاشق! اينها چه حرفي است ؟ اكنون
    گرگ كاو ديري آنجا نپايد
    از بهار است آنگونه رقصان
    آفتاب طلايي بتابيد
    بر سر ژاله ي صبحگاهي
    ژاله ها دانه دانه درخشند
    همچو الماس و در آب ، ماهي
    بر سر موج ها زد معلق
    تو هم اي بينوا ! شاد بخرام
    كه ز هر سو نشاط بهار است
    كه به هر جا زمانه به رقص است
    تا به كي ديده ات اشكبار است ؟
    بوسه اي زن كه دوران رونده است
    دور گردان گذشته ز خاطر
    روي دامان اين كوه ، بنگر
    بره هاي سفيد و سيه را
    نغمه ي زنگ ها را ، كه يكسر
    چون دل عاشق ، آوازه خوان اند
    بر سر سبزه ي بيشل اينك
    نازنيني است خندان نشسته
    از همه رنگ ، گل هاي كوچك
    گرد آورده و دسته بسته
    تا كند هديه ي عشقبازان
    همتي كن كه دزديده ، او را
    هر دمي جانب تو نگاهي است
    عاشقا ! گر سيه دوست داري
    اينك او را دو چشم سياهي است
    كه ز غوغاي دل قصه گوي است
    عاشق : رو ، فسانه ! كه اينها فريب است
    دل ز وصل و خوشي بي نصيب است
    ديدن و سوزش و شادماني
    چه خيالي و وهمي عجيب است
    بيخبر شاد و بينا فسرده است
    خنده اي ناشكفت از گل من
    كه ز باران زهري نشد تر
    من به بازار كالافروشان
    داده ام هر چه را ، در برابر
    شادي روز گمگشته اي را
    اي دريغا ! دريغا ! دريغا
    كه همه فصل ها هست تيره
    از گشته چو ياد آورم من
    چشم بيند ، ولي خيره خيره
    پر ز حيراني و ناگواري
    ناشناسي دلم برد و گم شد
    من پي دل كنون بي قرارم
    ليكن از مستي باده ي دوش
    مي روم سرگران و خمارم
    جرعه اي بايدم تا رهم من
    افسانه : كه ز نو قطره اي چند ريزي ؟
    بينوا عاشقا
    عاشق : گر نريزم
    دل چگونه تواند رهيدن ؟
    چون توانم كه دلشاد خيزم
    بنگرم بر بساط بهاران
    افسانه : حاليا تو بيا و رها كن
    اول و آخر زندگاني
    وز گذشته مياور دگر ياد
    كه بدين ها نيرزد جهاني
    كه زبون دل خودشوي تو
    عاشق : ليك افسوس ! چون مارم اين درد
    مي گزد بند هر بند جان را
    پيچم از درد بر خود چو ماران
    تنگ كرده به ان استخوان را
    چون فريبم در اين حال كان هست ؟
    قلب من نامه ي آسمان هاست
    مدفن آرزوها و جان هاست
    ظاهرش خنده هاي زمانه
    باطن آن سرشك نهان هاست
    چون رها دارمش؟ چون گريزم ؟
    همرها ! باز آمد سياهي
    مي برندم به خواهي نخواهي
    مي درخشد ستاره بدانسان
    كه يكي شعله رو در تباهي
    مي كشد باد ، محكم غريوي
    زير آن تپه ها كه نهان است
    حاليا روبه آوازه خوان است
    كوه و جنگل بدان ماند اينجا
    كه نمايشگه روبهان است
    هر پرنده به يك شاخه در خواب
    افسانه : هر پرنده به كنجي فسرده
    شب دل عاشقي مست خورده
    عاشق : خسته اين خاكدان ، اي فسانه
    چشم ها بسته ، خوابش ببرده
    با خيال دگر رفته از خوش
    بگذر از من ، رها كن دلم را
    كه بسي خواب آشفته ديده است
    عاشق و عشق و معشوق و عالم
    آنچه ديده ، همه خفته ديده است
    عاشقم ، خفته ام ، غافلم من
    گل ، به جامه درون پر ز ناز است
    بلبل شيفته چاره ساز است
    رخ نتابيده ، ناكام پژمرد
    بازگو ! اين چه غوغا ، چه راز است ؟
    يك دم و اين همه كشمكش ها
    واگذار اي فسانه ! كه پرسم
    زين ستاره هزاران حكايت
    كه : چگونه شكفت آن گل سرخ ؟
    چه شد ؟ اكنون چه دارد شكايت ؟
    وز دم بادها ، چون بپژمرد ؟
    آنچه من ديده ام خواب بوده
    نقش يا بر رخ آب بوده
    عشق ، هذيان بيماري اي بود
    يا خمار ميي ناب بود
    همرها ! اين چه هنگامه اي بود ؟
    بر سر ساحل خلوتي ، ما
    مي دويديم و خوشحال بوديم
    با نفس هاي صبحي طربناك
    نغمه هاي طرب مي سروديم
    نه غم روزگار جدايي
    كوچ مي كرد با ما قبيله
    ما ، شماله به كف ، در بر هم
    كوه ها ، پهلوانان خودسر
    سر برافراشته روي در هم
    گله ي ما ، همه رفته از پيش
    تا دم صبح مي سوخت آتش
    باد ، فرسوده ، مي رفت و مي خواند
    مثل اينكه ، در آن دره ي تنگ
    عده اي رفته ، يك عده مي ماند
    زير ديوار از سرو و شمشاد
    آه ، افسانه ! در من بهشتي است
    همچو ويرانه اي در بر من
    آبش از چشمه ي چشم غمناك
    خاكش ، از مشت خاكستر من
    تا نبيني به صورت خموشم
    من بسي ديده ام صبح روشن
    گل به لبخند و جنگل سترده
    بس شبان اندر او ماه غمگين
    كاروان را جرس ها فسرده
    پاي من خسته ، اندر بيابان
    ديده ام روي بيمار ناكان
    با چراغي كه خاموش مي شد
    چون يكي داغ دل ديده محراب
    ناله اي را نهان گوش مي شد
    شكل ديوار ، سنگين و خاموش
    درههم فتاد دندانه ي كوه
    سيل برداشت ناگاه فرياد
    فاخته كرد گم آشيانه
    ماند توكا به ويرانه آباد
    رفت از يادش انديشه ي جفت
    كه تواند مرا دوست دارد
    وندر آن بهره ي خود نجويد ؟
    هركس از بهر خود در تكاپوست
    كس نچيند گلي كه نبويد
    عشق بي حظ و حاصل خيالي ست
    آنكه پشمينه پوشيد ديري
    نغمه ها زد همه جاودانه
    عاشق زندگاني خود بود
    بي خبر ، در لباس فسانه
    خويشتن را فريبي همي داد
    خنده زد عقل زيرك بر اين حرف
    كز پي اين جهان هم جهاني ست
    آدمي ، زاده ي خاك ناچيز
    بسته ي عشق هاي نهاني ست
    عشوه ي زندگاني است اين حرف
    بار رنجي به سربار صد رنج
    خواهي ار نكته اي بشنوي راست
    محو شد جسم رنجور زاري
    ماند از او زباني كه گوياست
    تا دهد شرح عشق دگرسان
    حافظا ! اين چهكيد و دروغيست
    كز زبان مي و جام و ساقي ست ؟
    نالي ار تا ابد ، باورم نيست
    كه بر آن عشق بازي كه باقي ست
    من بر آن عاشقم كه رونده است
    در شگفتم ! من و تو كه هستيم ؟
    وز كدامين خم كهنه مستيم ؟
    اي بسا قيد ها كه شكستيم
    باز از قيد وهمي نرستيم
    بي خبر خنده زن ، بيهده نال
    اي فسانه ! رها كن در اشكم
    كاتشي شعله زد جان من سوخت
    گريه را اختياري نمانده ست
    من چه سازم ؟ جز اينم نيامخوت
    هرزه گردي دل ، نغمه ي روح
    افسانه : عاشق ! اينها سخن هاي تو بود ؟
    حرف بسيارها مي توان زد
    مي توان چون يكي تكه ي دود
    نقش ترديد در آسمان زد
    مي توان چون شبي ماند خاموش
    مي توان چون غلامان ، به طاعت
    شنوا بود و فرمانبر ، اما
    عشق هر لحظه پرواز جويد
    عقل هر روز بيند معما
    و آدميزاده در اين كشاكش
    ليك يك نكته هست و نه جز اين
    ما شريك هميم اندر اين كار
    صد اگر نقش از دل برآيد
    سايه آنگونه افتد به ديوار
    كه ببينند و جويند مردم
    خيزد اينك در اين ره ، كه ما را
    خبر از رفتگان نيست در دست
    شادي آورده ، با هم توانيم
    نقش ديگر براين داستان بست
    زشت و زيبا ، نشاني كه از ماست
    تو مرا خواهي و من تو را نيز
    اين چه كبر و چه شوخي و نازي ست ؟
    به دوپا راني ، از دست خواني
    با من آيا تو را قصد بازي است ؟
    تو مرا سر به سر مي گذاري ؟
    اي گل نوشكفته ! اگر چند
    زود گشتي زبون و فسرده
    از وفور جواني چنيني
    هر چه كان زنده تر ، زود مرده
    با چنين زنده من كار دارم
    مي زدم من در اين كهنه گيتي
    بر دل زندگان دائما دست
    در از اين باغ اكنون گشادند
    كه در از خارزاران بسي بست
    شد بهار تو با تو پديدار
    نوگل من ! گلي ، گرچه پنهان
    در بن شاخه ي خارزاري
    عاشق تو ، تو را بازيابد
    سازد از عشق تو بي قراري
    هر پرنده ، تو را آشنا نيست
    بلبل بينوا زي تو آيد
    عاشق مبتلا زي تو آيد
    طينت تو همه ماجرايي ست
    طالب ماجرا زي تو آيد
    تو ، تسليده ، عاشقاني
    عاشق : اي فسانه ! مرا آرزو نيست
    كه بچينندم و دوست دارند
    زاده ي كوهم ، آورده ي ابر
    به كه بر سبزه ام واگذارند
    با بهاري كه هستم در آغوش
    كس نخواهم زند بر دلم دست
    كه دلم آشيان دلي هست
    زاشيانم اگر حاصلي نيست
    من بر آنم كز آن حاصلي هست
    به فريب و خيالي منم خوش
    افسانه : عاشق ! از هر فريبنده كان هست
    يك فريب دلاويزتر ، من
    كهنه خواهد شدن آن چه خيزد
    يك دروغ كهن خيزتر ، من
    رانده ي عاقلان ، خوانده ي تو
    كرده در خلوت كوه منزل
    عاشق : همچو من
    افسانه : چون تو از درد خاموش
    بگذرانم ز چشم آنچه بينم
    عاشق : تا بيابي دلي را همه جوش
    افسانه : دردش افتاده اندر رگ و پوست
    عاشقا ! با همه اين سخن ها
    به محك آمدت تكه ي زر
    چه خوشي ؟ چه زياني ، چه مقصود ؟
    گردد اين شاخه يك روز بي بر
    ليك سيراب از اين چوي اكنون
    يك حقيقت فقط هست بر جا
    آنچناني كه بايست ، بودن
    يك فريب است ره جسته هر جا
    چشم ها بسته ، پابست بودن
    ماچنانيم ليكن ، كه هستيم
    عاشق : آه افسانه ! حرفي است اين راست
    گر فريبي ز ما خاست ، ماييم
    روزگاري اگر فرصتي ماند
    بيش از اين با هم اندر صفاييم
    همدل و همزبان و همآهنگ
    تو دروغي ، دروغي دلاويز
    تو غمي ، يك غم سخت زيبا
    بي بها مانده عشق و دل من
    مي سپارم به تو ، عشق و دل را
    كه تو خود را به من واگذاري
    اي دروغ ! اي غم ! اي نيك و بد ، تو
    چه كست گفت از اين جاي برخيز ؟
    چه كست گفت زين ره به يكسو
    همچو گل بر سر شاخه آويز
    همچو مهتاب در صحنه ي باغ
    اي دل عاشقان ! اي فسانه
    اي زده نقش ها بر زمانه
    اي كه از چنگ خود باز كردي
    نغمه هيا همه جاودانه
    بوسه ، بوسه ، لب عاشقان را
    در پس ابرهايم نهان دار
    تا صداي مرا جز فرشته
    نشنوند ايچ در آسمان ها
    كس نخواند ز من اين نوشته
    جز به دل عاشق بي قراري
    اشك من ريز بر گونه ي او
    ناله ام در دل وي بياكن
    روح گمنامم آنجا فرود آر
    كه بر آيد از آنجاي شيون
    آتش آشفته خيزد ز دل ها
    هان ! به پيش آي از اين دره ي تنگ
    كه بهين خوابگاه شبان هاست
    كه كسي را نه راهي بر آن است
    تا در اينجا كه هر چيز تنهاست
    بسراييم دلتنگ با هم
     
    my7xN و Kyle7 از این نوشته تشکر کرده اند.
  15. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    :blink: :blink:
    آقا دمت گرم ... من شروع نکرده کناره گیری میکنم
    ولی دمت گرم بازم بنویس همچین چسبید :happy:
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  16. Opera 8.0

    Opera 8.0 کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏20 فوریه 2005
    نوشته ها:
    1,421
    تشکر شده:
    6
    محل سکونت:
    Tavern
    این که شد تاپیک یه نفره
    ---------------------------------------------------------
    چون بوم بر خرابه دنيا نشسته ايم
    اهل زمانه را به تماشا نشسته ايم
    بر اين سراي ماتم و در اين ديار رنج
    بيخود اميد بسته و بيجا نشسته ايم
    ما را غم خزان و نشاط بهار نيست
    آسوده همچو خار به صحرا نشسته ايم
    گر دست ما ز دامن مقصد كوته است
    از پا فتاده ايم نه از پا نشسته ايم
    تا هيچ منتظر نگذاريم مرگ را
    ما رخت خويش بسته مهيا نشسته ايم
    يكدم ز موج حادثه ايمن نبوده ايم
    چون ساحليم و بر لب دريا نشسته ايم
    از عمر جز ملال نديدم و همچنان
    چشم اميد بسته به فردا نشسته ايم
    آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
    چون شمع نيم مرده چه زيبا نشسته ايم
    اي گل بر اين نواي غم انگيز ما ببخش
    كز عالمي بريده و تنها نشسته ايم
    تا همچو ماهتاب بيايي به بام قصر
    مانند سايه در دل شب ها نشسته ايم
    تا با هزار ناز كني يك نظر به ما
    ما يكدل و هزار تمنا نشسته ايم
    چون مرغ پر شكسته فريدون به كنج غم
    سر زير پر كشيده و شكيبا نشسته ايم
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  17. IcedAngel

    IcedAngel Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏13 اکتبر 2005
    نوشته ها:
    1,286
    تشکر شده:
    20
    محل سکونت:
    Philadelphia
    دستت درد نکنه ! حداقل میگفتی 2 نفره ! ما آدم نیستیم ؟ :( یه شعر نوشته بیدم بیبین :D
     
  18. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran

    دوست عزيز
    سلام
    شما اجازه نديد تاپيك يك نفره باشه
    شما هم بنويسيد . ما هم استفاده كنيم .
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  19. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر در گلستانه از سادروان سهراب سپهري

    براي اطلاع دوستان اين شعر را آقاي شهرام ناظري به زيبايي هر چه تمام اجرا نموده اند :

    دشت هايي چه فراخ
    كوه هايي چه بلند
    در گلستانه چه بوي علفي مي آمد؟
    من دراين آبادي پي چيزي مي گشتم
    پي خوابي شايد
    پي نوري ‚ ريگي ‚ لبخندي
    پشت تبريزي ها
    غفلت پاكي بود كه صدايم مي زد
    پاي ني زاري ماندم باد مي آمد گوش دادم
    چه كسي با من حرف مي زد ؟
    سوسماري لغزيد
    راه افتادم
    يونجه زاري سر راه
    بعد جاليز خيار ‚ بوته هاي گل رنگ
    و فراموشي خاك
    لب آبي
    گيوه ها را كندم و نشستم پاها در آب
    من چه سبزم امروز
    و چه اندازه تنم هوشيار است
    نكند اندوهي ‚ سر رسد از پس كوه
    چه كسي پشت درختان است ؟
    هيچ مي چرد گاوي در كرد
    ظهر تابستان است
    سايه ها مي دانند كه چه تابستاني است
    سايه هايي بي لك
    گوشه اي روشن و پاك
    كودكان احساس! جاي بازي اينجاست
    زندگي خالي نيست
    مهرباني هست سيب هست ايمان هست
    آري تا شقايق هست زندگي بايد كرد
    در دل من چيزي است مثل يك بيشه نور مثل خواب دم صبح
    و چنان بي تابم كه دلم مي خواهد
    بدوم تاته دشت بروم تا سر كوه
    دورها آوايي است كه مرا مي خواند
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  20. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر آمد اما از سروده هاي شادروان رهي معيري كه با صداي مخملي استاد بنان جاودانه شده است :

    آمد اما در نگاهش آن نوازشها نبود
    چشم خواب آلوده اش را مستي رويا نبود
    نقش عشق و آرزو از چهره دل شسته بود
    عكش شيدايي در آن آيينه شيدا نبود
    لب همان لب بود ، اما بوسه اش گرمي نداشت
    دل همان دل بود اما مست و بي پروا نبود
    در دل بيدار خود جز بيم رسوايي نداشت
    گر چه روزي همنشين جز با من رسوا نبود
    در نگاه سرد او غوغاي دل خاموش بود
    برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود
    ديده ام آن چشم درخشان را ولي در اين صدف
    گوهر اشكي كه من ميخواستم پيدا نبود
    در لب لرزان من فرياد دل خاموش بود
    آخر آن تنها اميد جان من تنها نبود
    جز من و او ديگري هم بود اما اي دريغ
    آگه از درد دلم زآن عشق جان فرسا نبود...
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
  21. Behrooz

    Behrooz مدیر بازنشسته کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏7 سپتامبر 2004
    نوشته ها:
    10,985
    تشکر شده:
    244
    محل سکونت:
    Tehran
    شعر زيباي " همه شب نالم چون ني " از سروده هاي استاد رهي معيري كه استاد بنان در " كاروان " خود اين اثر را نيز جاودانه كرده اند .
    به دوستان پيشنهاد ميكنم اگر اين اثر استاد بنان را نشنيده اند حتما در اولين فرصت آنرا تهيه و گوش كنند .
    اين اثر آنچنان با مهارت و زيبايي اجرا شده است كه من هرگاه گوش ميكنم حس ميكنم در كارواني هستم و گويي در صحرا همراه كاروان با صداي زنگ شترها به خواب ميروم .
    تقديم به همه دوستداران هنر و موسيقي


    همه شب نالم چون ني ، كه غمي دارم
    دل و جان بردي ، اما نشدي يارم
    با ما بودي ، بي ما رفتي.
    چون بوي گل به كجا رفتي؟
    تنها ماندم ، تنها رفتي
    چون كاروان رود...
    فغانم از زمين بر آسمان رود
    دور از يارم ، خون مي بارم
    فتادم از پا به ناتواني
    اسير عشقم ، چنان كه داني
    رهائي از غم نمي توانم
    تو چاره اي كن كه ميتواني
    گر ز دل برآرم آهي
    آتش از دلم خيزد
    چون ستاره از مژگانم
    اشك آتشين ريزد.
    چون كاروان رود
    فغانم از زمين
    بر آسمان رود
    دور از يارم خون مي بارم
    نه حريفي تا با او غم دل گويم
    نه اميدي در خاطر كه تو را جوبم
    اي شادي جان ، سرو روان،
    كز بر ما رفتي،
    از محفل ما ، چون دل ما
    سوي كجا رفتي؟؟
    تنها ماندم ، تنها رفتي
    چو ن بوي گل به كجا رفتي؟؟
    به كجائي غمگسار من
    فغان زار من بشنو...... باز آ
    از صبا حكايتي از روزگار من بشنو
    باز آ ..... باز آ..............سوي رهي
    چون روشني از ديده ما رفتي
    با قافله باد صبا رفتي
    تنها ماندم ، تنها ماندم.......
     
    Kyle7 از این نوشته تشکر کرده است.
zarpopخرید بک لینک عسل طبیعی و گرده گل ایرانیfootbal