منتخب بازارچه

وقتی نوارهای VHS به ایران آمد

bl4ck3urn

Registered User


وقتی نوارهای Betamax و VHS به ایران آمد، دبستانی بودم. آن موقع داشتن دستگاه VCR در خانه‌ها ممنوع بود و صاحبان آن جریمه می‌شدند. چون دستگاه پخش ویدئو به صورت قاچاق وارد کشور می‌شد و گران بود، خیلی‌ها توان خریدنش را نداشتند. بنابراین، کسانی که VCR داشتند، آن را لای پتو می‌پیچیدند و پنهانی به اتومبیل به خانه دوست و آشنا و فامیل می‌بردند تا خانواده‌ها دور یکدیگر جمع شوند و فیلم تماشا کنند.


در آن زمان مسؤولان فرهنگی داشتن VCR را راهی برای نفود دشمن به جامعه می‌دانستند و به شدت با آن مقابله می‌کردند. برای همین بود که نخستین خاطرات ما از این تکنولوژی، با استرس و پلیس و دادگاه گره خورده است.

زمانی که هنوز اینترنت و سی‌دی به ایران نیامده بود، خواننده‌های ایرانی که پس از انقلاب 57 به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند، هر سال از حدود دو ماه پیش از نوروز چند یک نوار از آثار جدید خود را منتشر می‌کردند تا اواخر اسفندماه به دست مردم ایران برسد. این نوارها که به «شو» معروف بود، طرفداران بسیاری داشت.

به طور معمول گروهی کارشان این بود که نوارهای شوی سال جدید را از لس‌آنجلس به دبی ارسال می‌کردند و از آنجا به صورت قاچاق وارد کشور می‌شد و از روی آن کپی می‌زدند. به خاطر دارم نوارهایی که کیفیت بهتری داشتند را با عنوان «نوار مادر» می‌شناختیم و کسانی که آن را داشتند، همچون یک کلکسیونر به خود می‌بالیدند.

یکی از بهترین هدیه‌هایی که در جشن تولد هشت سالگی گرفتم، دو نوار VHS کارتون‌های «Green Crocodil» و «Visioner» بود. آن زمان نوارها از پاکستان به ایران قاچاق می‌شد که نه مثل حالا دوبله داشت و نه زیرنویس فارسی شده بود. ما هم مجبور بویم همه فیلم و کارتون‌ها را با زبان اصلی تماشا کنیم.

بعد از مدتی که دولت متوجه شد نمی‌تواند با گسترش دستگاه ویدئو در جامعه مقابله کند، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اداره‌ای را با عنوان «موسسه رسانه‌های تصویری» تاسیس کرد که وظیفه‌اش انتخاب و تکثیر فیلم‌های مجاز بود. ما این آثار را به صورت قانونی از ویدئو کلوپ محله‌مان اجاره می‌کردیم و این آغاز دوران قانونی VHS در ایران بود.

مردی را به خاطر دارم که با یک سامسونت بزرگ چمدانی به خانه‌مان می‌آمد و فیلم اجاره می‌داد. هروقت همه اعضای خانواده دور هم جمع می‌شدیم تا فیلمی ببینیم، اگر بازیگرهای زن و مرد به یکدیگر نزدیک می‌شدند و احتمال داشت بوسه‌ای رخ دهد، پدرم با آن صحنه را با تصویر جلو می‌زد تا سریع رد شود. آن زمان مردم به لحظه‌هایی از فیلم که بوسه و بغل و یا عشق‌بازی داشت، «صحنه» می‌گفتند. بیشتر زوج‌های داری بچه و یا کسانی که خیلی مذهبی بودند، وقتی قرار بود فیلم اجاره کنند، سعی می‌کردند از «صحنه» نداشتن آن مطمئن شوند.

حالا بماند که جمعیت کودک و نوجوان وقتی در خانه تنها می‌شدند، فیلم‌ها را یواشکی از داخل کمد برمی‌داشتند تا در فرصتی که پیش آمده بود، فقط صحنه‌های عشق‌بازی آن را تماشا کنند.

الان وقتی می‌خواهی گوشی موبایل بخری، به تو می‌گویند که فیلم HD هم پخش می‌کند. علم و تکنولوژی در این حد پیشرفت کرده، ولی ما هنوز «کراوات» را نماد شیطان بزرگ می‌دانیم.

ما همیشه از دنبا عقب بودیم و هنوز هم هستیم، اما همچنان خود را تمدن جهان می‌شناسیم و با آن که در 500 سال اخیر هیچ کاری برای دنیا نکردیم، اما باز هم سر ملت‌های دیگر منت می‌گذاریم.
 

golabi2

Registered User
بنابراین، کسانی که VCR داشتند، آن را لای پتو می‌پیچیدند و پنهانی به اتومبیل به خانه دوست و آشنا و فامیل می‌بردند تا خانواده‌ها دور یکدیگر جمع شوند و فیلم تماشا کنند.
این قسمت به شدت خاطره انگیزه...
ما چه بدبخت بودیم(الانم هستیم شکلش عوض شده...)که یه فیلم هم جرم بود برامون...
 

new24

Registered User
من که اون موقع نبودم ولی عجب سختی هایی کشیدین
فکر کن موسسه رسانه... فیلم های دارای صحنه رو هم تکثیر میکرده البته کمتر و نمیتونسته اون قسمتا رو حذف کنه!!
درست میگم یا نه؟(اطلاع ندارم)
 

brainsore

Registered User
ذکریای رازی آمد و رفت !

انیشتین آمد و رفت !

فروید آمد و رفت !

استیو جابز که به نوعی پدر تکنولوژی نوین بود هم آمد و رفت !

اما هنوز در همسایگی ما؛

مادری اسپند دود میکند !

پدری گوسفند میکشد !

مردمی که از سر بریدن حیوانات با موبایل عکس میگیرند

دختری طالع بینی میخواند که شوهرش باید متولد چه ماهی باشد !

هنوز برای ازدواج استخاره میکنند !

هنوز مردی به همسرش به جرمِ کم حجابی! تهمت فاحشه میزند!

از اعدام یک بچه ۱۷ ساله ذوق میکنند !


عقب ماندگی زیر پوستِ کشور من است! چرا؟
 

masod2000

Registered User
یه زمانی که ما ویدیو کوچیک گرفتیم یادمه شبی 100 تومن اجاره فیلم هاش رو میدادیم حدوده ساله 68 69 بود که پوله خیلی زیادی بود نوار ویدیو هم 800 تومن اینا بود که با این پول خیلی راحت میشد 4 نفره رفت بیرون و یه چلو کباب مفصل خورد
اولین کارتون هایی که گرفتیم سیندرلا و شمشیر در سنگ بود شو هم مال این یارو شبخیز و امیر قاسمی بود که اون زمان خیلی معروف بودن و می گفتن تو یه زیر زمین توی لوس آنجلس ضبط میشه
تو دبستان یادمه مرتب می اومدن از بچه ها می پرسیدن شما تو خونتون ویدیو دارید و بچه ها رو تهدید می کردن جالبه کسایی هم که تو خونشون داشتن انقدر تحت تاثیر جو جامعه بودن که ته دلشون از داشتن ویدیو احساس گناهکاری می کردن
 

استیل آذین

Registered User
چیزی که از قلم افتاده اینه که اول دستگاههایی اومد که بعدا به نوار کوچیک معروف شد چون فیلم VHS اون نسبت به نسل بعدش کوچیکتر بود. در نسل بعد بود که اندازه کاستها بزرگتر شد و در عوض اندازه و وزن دستگاه کمتر شد.
 

bahri-d

Registered User
ما که پیکان مدل 53 رو فروختیم 70 هزار تومن با پولش یه T7 بدون کارتن خریدیم . کارتن دار در حد آکش حدود 110 تومن بود !!!
 

persiancloobs

Registered User
این قسمت به شدت خاطره انگیزه...
ما چه بدبخت بودیم(الانم هستیم شکلش عوض شده...)که یه فیلم هم جرم بود برامون...
الان که خیلی بهتره وضعیت الان رسیور و انتن ماهواره رو با اون موقع مقایسه نکنید.
 

sirous_sus

Registered User
يادش بخير
از باباي من اون زمان ٥ تا دستگاه كوچيك گرفتن يه فيلم بزرگ هم اوايل ورودش + سه كارتن فيلم كوچيك و ١٢ بزرگ

هربار كميته ميبرد جريمه هم ميبريد عصباني ميشد سريع باز ميخريد
البته اون زمان مايه دار بوديم شديد بابام همشو له باد داد
جدا يادش بخيرررررر


Sent from my iPhone 5 using Tapatalk 
 

amme joon

Registered User
يادش بخير
از باباي من اون زمان ٥ تا دستگاه كوچيك گرفتن يه فيلم بزرگ هم اوايل ورودش + سه كارتن فيلم كوچيك و ١٢ بزرگ

هربار كميته ميبرد جريمه هم ميبريد عصباني ميشد سريع باز ميخريد
البته اون زمان مايه دار بوديم شديد بابام همشو له باد داد
جدا يادش بخيرررررر


Sent from my iPhone 5 using Tapatalk 
چه جوری به باد داد؟ (اگه دوز داری بگو :دی)
 

trian

Registered User
ولی خدایی لذت فیلم دیدن دور همی vhs خیلی بیشتر از ماهواره و کامپیوتر و .. الان بود
 

mousey

Registered User
اون موقع ویدئو کلوپ ها درآمد زیادی داشتن . . بعضی فیلم ها هم اینقدر دیده شده بود که کیفیت نداشت ...
 

Haj_Ehsan

Registered User
یادمه عموی من تایتانیک رو روی ۴۰۵ تا وی اچ اس داشت
خودمونم رابین هود و این شوهتی قدیمی رو داشتیم که همه رو ریختیم رفت
عقلمون که نمیرسید نگه دتریم

__________

ارسال شده از تبلت N70 s با کمک تپاتاک ۲
 

mousey

Registered User
یه فیلمی بود به نام علی و غول جنگل ، با خواهر برادرم نزدیک 20 عرض یک هفته دیدم :)
 

DavidRx7

کاربر تازه وارد

وقتی نوارهای Betamax و VHS به ایران آمد، دبستانی بودم. آن موقع داشتن دستگاه VCR در خانه‌ها ممنوع بود و صاحبان آن جریمه می‌شدند. چون دستگاه پخش ویدئو به صورت قاچاق وارد کشور می‌شد و گران بود، خیلی‌ها توان خریدنش را نداشتند. بنابراین، کسانی که VCR داشتند، آن را لای پتو می‌پیچیدند و پنهانی به اتومبیل به خانه دوست و آشنا و فامیل می‌بردند تا خانواده‌ها دور یکدیگر جمع شوند و فیلم تماشا کنند.


در آن زمان مسؤولان فرهنگی داشتن VCR را راهی برای نفود دشمن به جامعه می‌دانستند و به شدت با آن مقابله می‌کردند. برای همین بود که نخستین خاطرات ما از این تکنولوژی، با استرس و پلیس و دادگاه گره خورده است.

زمانی که هنوز اینترنت و سی‌دی به ایران نیامده بود، خواننده‌های ایرانی که پس از انقلاب 57 به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند، هر سال از حدود دو ماه پیش از نوروز چند یک نوار از آثار جدید خود را منتشر می‌کردند تا اواخر اسفندماه به دست مردم ایران برسد. این نوارها که به «شو» معروف بود، طرفداران بسیاری داشت.

به طور معمول گروهی کارشان این بود که نوارهای شوی سال جدید را از لس‌آنجلس به دبی ارسال می‌کردند و از آنجا به صورت قاچاق وارد کشور می‌شد و از روی آن کپی می‌زدند. به خاطر دارم نوارهایی که کیفیت بهتری داشتند را با عنوان «نوار مادر» می‌شناختیم و کسانی که آن را داشتند، همچون یک کلکسیونر به خود می‌بالیدند.

یکی از بهترین هدیه‌هایی که در جشن تولد هشت سالگی گرفتم، دو نوار VHS کارتون‌های «Green Crocodil» و «Visioner» بود. آن زمان نوارها از پاکستان به ایران قاچاق می‌شد که نه مثل حالا دوبله داشت و نه زیرنویس فارسی شده بود. ما هم مجبور بویم همه فیلم و کارتون‌ها را با زبان اصلی تماشا کنیم.

بعد از مدتی که دولت متوجه شد نمی‌تواند با گسترش دستگاه ویدئو در جامعه مقابله کند، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اداره‌ای را با عنوان «موسسه رسانه‌های تصویری» تاسیس کرد که وظیفه‌اش انتخاب و تکثیر فیلم‌های مجاز بود. ما این آثار را به صورت قانونی از ویدئو کلوپ محله‌مان اجاره می‌کردیم و این آغاز دوران قانونی VHS در ایران بود.

مردی را به خاطر دارم که با یک سامسونت بزرگ چمدانی به خانه‌مان می‌آمد و فیلم اجاره می‌داد. هروقت همه اعضای خانواده دور هم جمع می‌شدیم تا فیلمی ببینیم، اگر بازیگرهای زن و مرد به یکدیگر نزدیک می‌شدند و احتمال داشت بوسه‌ای رخ دهد، پدرم با آن صحنه را با تصویر جلو می‌زد تا سریع رد شود. آن زمان مردم به لحظه‌هایی از فیلم که بوسه و بغل و یا عشق‌بازی داشت، «صحنه» می‌گفتند. بیشتر زوج‌های داری بچه و یا کسانی که خیلی مذهبی بودند، وقتی قرار بود فیلم اجاره کنند، سعی می‌کردند از «صحنه» نداشتن آن مطمئن شوند.

حالا بماند که جمعیت کودک و نوجوان وقتی در خانه تنها می‌شدند، فیلم‌ها را یواشکی از داخل کمد برمی‌داشتند تا در فرصتی که پیش آمده بود، فقط صحنه‌های عشق‌بازی آن را تماشا کنند.

الان وقتی می‌خواهی گوشی موبایل بخری، به تو می‌گویند که فیلم HD هم پخش می‌کند. علم و تکنولوژی در این حد پیشرفت کرده، ولی ما هنوز «کراوات» را نماد شیطان بزرگ می‌دانیم.

ما همیشه از دنبا عقب بودیم و هنوز هم هستیم، اما همچنان خود را تمدن جهان می‌شناسیم و با آن که در 500 سال اخیر هیچ کاری برای دنیا نکردیم، اما باز هم سر ملت‌های دیگر منت می‌گذاریم.
دقیقا یادمه من اون وقت ها بچه بودم که یه دکه های شیشه ایی تو بازار ها بود که سیگار و پفک و آدامس و کاست می فروخت توری بهت کاست لیلا رو میفروخت که انگار داری قاچاق اسلحه می کنی
یادم یه فیلم های ویدیویی هم بود که از وی اچ اس کوچیک تر بود
و یادمه اون موقه به شو مخصوص شو های اندی برخی می گفتن فیلم مبتزل !
 
بالا