آژانس هواپیماییexchanging

کاریکاتور چیست؟

شروع موضوع توسط Even Star ‏2 جولای 2007 در انجمن هنرهای ترسیمی

  1. Even Star

    Even Star کاربر فعال فرهنگ و هنر کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏5 می 2007
    نوشته ها:
    2,418
    تشکر شده:
    119
    محل سکونت:
    Valinor
    [B]کاریکاتور چیست؟


    کاريکاتور را اينگونه تعريف کرده اند :

    1- هنرِ ارائه ي تصاوير اشخاص يا اشياء ، که در آن صفات و خصوصيات بارز فرد يا شيئ ، به نحوي اغراق آميز ، مضحک و غير طبيعي به تصوير کشيده مي شود.

    2- تصوير يا هراثرهنري ، که به نحوي مضحک و اغراق آميز ، ويژگي هاي موضوع اصلي را به نمايش مي گذارد.

    3- تصوير مشابه ، مضحک و غير طبيعي از چيزي ارائه دادن.

    4- تقليد کردن از روي تمسخر

    در مجموع شايد بتوان به طور خلاصه اين گونه گفت که کاريکاتور تصويري است که به منظور هجو کردن
    چيزي يا کسي کشيده مي شود . کاريکاتور يک شخص بايد مضحک باشد و در کشيدن آن بايد نمايش
    اعضاي بدن سوژه مبالغه کرده و شخصيت سوژه را بنماياند.

    کلمه ي کاريکاتور از کالمه ايتاليايي «کاريکار» گرفته شده که به معناي اغراق است اما اغراق در
    کاريکاتور يا طنز تصويري ، بايد سنجيده ، منطقي و هوشمندانه باشد . برخي از پژوهشگران هنر
    کاريکاتور عقيده دارند که کلمه ي کاريکاتور کوتاه شده ي "کاريکاتورا" است که در قرن شانزدهم در
    ايتاليا توسط طراح و نقاش آن زمان ، آنيبال کاراکي مصطلح گرديد.

    هنرمندان – در مسائل سياسي – از چهره هاي واقعي سياستمداران و يا کساني که به نوعي
    خبرساز هستند ، کاريکاتور مي کشند . بسياري از کاريکاتورها براي خنداندن بيننده کشيده شده اند ،
    اما بعضي از آنها – مثل موضوعات سياسي – با اينکه در نگاه اول خنده دار هستند ، اما معناي ثانوي
    عميقي د رخود دارند.

    در ادبيات نيز کلمه ي کاريکاتور به توصيفي که جنبه مسخره آميز يا هجوآميز دارد و شخص يا اشخاص
    مورد توصيف را به شکل اغراق آميزي مجسم مي کند اطلاق مي شود، و سابقه ي اين شيوه به دوران
    يونان باستان مي رسد . "چارلز ديکنز" از جمله ي نويسندگان بزرگي است که از اين شيوه
    "کاريکاتورهاي ادبي" در آثار خود استفاده فراوان کرده است .[/B]
     
  2. Even Star

    Even Star کاربر فعال فرهنگ و هنر کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏5 می 2007
    نوشته ها:
    2,418
    تشکر شده:
    119
    محل سکونت:
    Valinor
    تاریخچه پیدایش کاریکاتور




    گفته شده هنر کاريکاتور خيلي پيش از پيدايش روزنامه نگاري و حتي اختراع ِ صنعت چاپ در دنيا رواج
    داشته و در واقع عمري به درازاي تاريخ مکتوب انسان دارد . قرنها پيش از اين که اصطلاحات کاريکاتور ،
    کارتون ( يا هر عنواني که در زبانهاي مختلف به آن داده شده ) ابداع گردد ، اين هنر در عصر باستان
    شناخته شده و رواج داشته است .

    اولين کاريکاتورهايي که در آنها مسائل سياسي و اجتماعي مطرح شد ، در حفاريهاي شهر پمپي به
    دست آمده که تقريبا 1900 سال پيش در زير گدازه هاي آتشفشاني پنهان بود. اين کاريکاتورها بر روي
    ستونهاي سنگي کنده شده بود و در معرض ديد همگان قرار داده مي شد.

    در قرن اخيرگرچه در نقاشيهاي نقاشان بزرگ قرن 16 ميلادي ، از قبيل «هولباين» و «بروگل » نقشهاي
    کاريکاتور فراوان به چشم مي خورد، اما سُنت کاريکاتور سازي که اساس آن تاکيد بر جنبه هاي خنده
    آور اشخاص، موضوع کاريکاتور است ، در قرن 17 ميلادي به دست "کاراچي" در ايتاليا پايه گذاري شد.
    "آگوستينو کاراچي" نقاش ايتاليايي اولين هنرمندي بود که براي سرگرمي خود و دوستانش از چهره ي
    انسانهاي واقعي ، تصاوير کميک مي کشيد . کساني که از کارگاه او ديدن مي کردند ، سوژه هاي
    تصاوير وي مي شدند . اين بازديد کنندگان چهره ي خود را به صورت سگ ، خوک ، قاطر و يا حتي پارچ
    آب و قرص نان مي ديدند . واژه کاريکاتور برگرفته از نام "کاراچي " نقاش نيست و از کلمه
    ايتاليايي "کاريکار" به معني "انباشتن" (اغراق در جزئيات ) ساخت شده است . پس از
    "کاراچي" ، نقاشان ايتاليايي متعددي اين شيوه – کاريکاتور – را برگزيدند. يکي از آنان «پي يرگتسي»
    (1674-1755) بود . تصاوير وي ملايم ، جالب و هوشمندانه بود.
    پس از آن ، هنرمندان ديگري نيز به کاريکاتور روي آوردند . معروفترين اينان در قرن 18 نقاش انگليسي
    "ويليام هوگراث " بود (1764-1697) هوگراث نمي خواست به عنوان يک کاريکاتوريست شناخته شود.
    در حقيقت کارهاي وي بسيار جدي تر از کاريکاتورهايي بود که پيش از آن کشيده شده بود . در طرح ها
    و نقاشي ها وي تمام چيزهاي شيطاني و احمقانه در انگلستان آن زمان نشان داده شده است . او به
    ندرت چهره ي واقعي مردم را مي کشيد ، اما شخصيتها در تصاوير وي شامل آدمهاي خوب و بد ،
    مستها ، مردان و زنان مد پرست هستند . "هوگراث" هنرمندي بزرگ بود و نشان داد که يک کاريکاتور تا
    چه اندازه مي تواند پرمعنا باشد . ديگر هنرمندان انگليسي براي نمايش زشتي و حماقت بويژه در
    سياست از شيوه ي "هوگراث " پيروي کردند.
    نامدار ترين اين هنرمندان توماس رولندسون (1827-1756) جيمز گيلري (1815-1757) و جرج کرويک
    شانک (1878-1792) بودند . آنها همه چيز را ، از مدلهاي مختلف کلاه گرفته تا سياستمداران مشهور ،
    به مسخره مي گرفتند و مورد حملات شديد خود قرار مي دادند . اين تصاوير با شيوه ي خشونت آميز و
    زننده ي خود ، همان اثري را داشتند که امروز کاريکاتورها در روزنامه ها دارند و حاکي از نگرش اين
    هنرمندان در طول چهل سال (1780 تا 1820 ) به اتفاقات آن روزگارند.
    در سال 1830 هنرمند و ناشر فرانسوي «شارل فيليپون» (62-1802) روزنامه اي ارزان قيمت و مصور
    منتشر کرد که به کاريکاتور اختصاص داشت. اين نشريه که «لاکاريکاتور» ناميده مي شد چنان با
    استقبال روبرو شد که دو سال بعد فيليپون را مصمم به انتشار روزنامه اي ديگر به نام «لاشاريواري »
    نمود.هر دو روزنامه در مبارزه شديد با دولت وقت ، چنان سر و صدايي ايجاد کردند که چندين بار از ارائه
    کار بازداشته شدند . يکي از نقاشان برجسته اي که در اين روزنامه مشغول به کار بود يعني «انوره
    دوميه» (79 – 1808) به خاطر تصويري که از پادشاه لويي فيليپ کشيده بود و او را در حال بلعيدن
    کيسه هاي پول نشان مي داد به شش ماه حبس محکوم شد.
    در انگلستان نيز مجله اي با نام «مشت» در سال 1841 تاسيس شد . تصاوير اين نشريه جديت کمتري
    داشتند و بر خلاف همتاي فرانسوي خود ، بيشتر بر طنزي لطيف و ملايم تکيه داشت.
     
  3. Even Star

    Even Star کاربر فعال فرهنگ و هنر کاربر فعال

    تاریخ عضویت:
    ‏5 می 2007
    نوشته ها:
    2,418
    تشکر شده:
    119
    محل سکونت:
    Valinor
    ویژگی های کاریکاتور

    در طرح کاريکاتور ، يک چين ، يک خط ، مبالغه در يک برجستگي يا انحناء ، حتي يک نقطه

    مبين واقعيتي است. از اينرو کاريکاتوريست به عنوان مفسري شناخته مي شود که فرآيند

    طرح را از محدوده ي يک پيام آني و ساده و عيني بر مي گيرد و به سوي انگيزه اي براي

    تفکر پيش مي راند.

    آنچه کلمه کاريکاتور بدان اطلاق مي شود ممکن است تنها يک طرح تمثيلي يا کنايه اي

    باشد ، با اين هدف که بجاي خنداندن بيننده ، وي را به تفکر وا مي دارد. آنچه از کلمه ي

    کاريکاتور بر مي آيد اين است که يک اثر کاريکاتور معمولا مقداري تخيل و اغراق را در خود

    آميخته دارد ؛ مهمتر از آن اينکه ، در بيان هدف خود از اصطلاحات روزمره و عام به همان

    شکل متداول بهره مي گيرد . اين خود يکي از ويژگي هاي تعيين کننده کاريکاتور در منطقه

    زماني خلق اثر است .

    با ديدن کاريکاتو ، ناخودآگاه مفهوم خنده و شوخي در ذهن تداعي مي شود . اما اگر از اين

    جهت به تعداد بيشمار آنها نگاه کنيم ، مي بينيم در بسياري از اين تصاوير ، سعي در ايجاد

    خنده و شوخي صرف نبوده است . در حقيقت بعضي از بزرگترين آثار کاريکاتور ، به لحاظ

    جدي بودن و تاثيري که بر عواطف و احساسات وارد مي کند ، با ساير اشکال هنري هاي

    تجسمي به رقابت برخاسته اند.
     
  4. علی آبادانی

    علی آبادانی Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏30 اکتبر 2006
    نوشته ها:
    897
    تشکر شده:
    11
    محل سکونت:
    Abadan
    اطلاعات مفیدی بود
     
  5. lich.king

    lich.king Registered User

    تاریخ عضویت:
    ‏22 می 2010
    نوشته ها:
    1,104
    تشکر شده:
    38
    محل سکونت:
    Icecrown Citadel
    ممنون خیلی داستان خوبی بود
     
  6. mori.54

    mori.54 همکار بازنشسته

    تاریخ عضویت:
    ‏1 می 2006
    نوشته ها:
    2,589
    تشکر شده:
    4,645
    محل سکونت:
    Tehran
    سلام خدمت دوستان

    اجاازه بدید که من هم دو سه نکته رو اضافه کنم:

    1- کاریکاتور Caricature: در حقیقت همونطور که گفته شده از ریشه ای به نام اغراق یا دفورمه کردن گرفته شده ولی بیشتر منظور اغراق و بزرگنمایی در اجزای چهره و اون هم سیاستمداران بوده. مردم همیشه مایل بوده اند که سیاستمداران - که عمدتا! عادل و نیک رفتار هم نبوده ند- رو به صورت هجو آمیز ببینند در نتیجه اوج هنر کاریکاتور بر می گردد به زمانی که چهره اغراق شده ژان فیلیپ پادشاه فرانسه (اگر درست یادم مونده باشه و اشتباه نکرده باشم) کشیده شده و در اون تصویر کله پادشاه به صورت گلابی در آمده. خود این شکل گلابی دارای نکته جالبی است که با زبان تصویر با بیننده حرف می زند و می گوید پادشاه مغز کوچکتری نسبت به دهانش دارد! این عملا یعنی تو دهنی!

    2- کارتون Cartoon: نوع دیگری از طراحی ترسیمی طنز آمیز هست که اینبار لزوما سوژه اصلی چهره نیست. در حقیقت تمامی سبک های دیگری که غیر از چهره یال پرتره صرف می بینید کارتون هستند نا کاریکاتور و این یک اشتباه لفظی است که به عات تکرار زیاد باعث شده همه نوع از این تصاویر طنز آمیز رو بگیم کاریکاتور.

    حالا این کارتون هم انواع و اقسامی داره (بسیار مفصل و متعدد هست) که اگر کسی مایل بود و فرصت شد بعدا توضیح خواهم داد.