بسم الخبیر
سلام
من تا حدودی با هومن موافقم, البته نه کامل.
من می گم اگر قرار ه که ما از واژه های بیگانه استفاده نکنیم, خوب اصلا استفاده نکنیم, که این تقریبا غیر ممکنه. شما تو همین جمله هایی که به کار بردید نصف کلمات غیرفارسی بود:
عربی: سلام , فعلا, مشكل , حل , يعني , بقيه , خيال , تاريخ , كاسبي, حرف, لازم, استفاده , عربى , بخير , فرصت , ولي , مثل , حالا, كم, ضمن, ممنون و متشكر
انگلیسی: سيستم(این دفعه چون بحث خاصی نبود واژه ی انگلیسی کم داشتیم)
این که گفته شده:
استفاده از واژه اى عربى كه برابر پارسى دارد در سرزمين ايران و در ميان واژگان پارسى ننگه
زیاد درست نیست. حداقل "ننگ"نیست. در سخنان خود هومن هم کلمات عربی پیدا می شد. در بین اساتید برتر ادبیات ایران این موضوع مورد بحث قرار گرفته است. نتیجه ی بحث این بوده است که: بعضی از واژه های دخیل در زبان فارسی دیگر جزئی از زبان فارسی شده اند. ما نباید ریشه ی آن ها را بگیریم و اگر ریشه ای غیر فارسی داشت آن ها را از زبان فارسی بیرون کنیم. این کاری خردمندانه نیست. کاری غیر ممکن و در صورت امکان کم فایده است. واژه هایی مثل تلفن یا "تاریخ", "استفاده" و ... جزء جدایی ناپذیر زبان فارسی شده اند. حتی کلماتی که مشابه فارسی دارند را نیز معقول نیست حذف کنیم. کلمات فارسی و دخیل را با هم به کار می بریم.
این وسواس آقا هومن در فارسی نوشتن خوب است به شرطی که یک جانبه نباشد, بلکه موارد مهم تر را نیز مورد توجه قرار دهد: ما نباید کلمات جدیدی که وارد زبان فارسی می شود را اجازه ی ورود بدهیم, نه کلماتی که جز< تاریخ و فرهنگمان شده اند را خارج کنیم. امروزه سیل ورود کلمات انگلیسی را باید کنترل کنیم. من از استفاده ی کلمات انگلیسی با نوشته های فارسی مخالفم. مثلا ننویسیم هارد, بنویسیم Hard و اگر بشود کلمه ای معادل با آن به کار ببریم.
به امید ظهور. یا حق