مسافرکشی دروازهبان اسبق پرسپولیس
در روزگاری که قراردادهای میلیاردی برای فوتبالیستها یک دستمزد معمولی محسوب می شود و در دورانی که هر روز شاهد حضور چهرههای غیرورزشی و غیرفوتبالی به عنوان مدیر در عرصه ورزش و فوتبال هستیم.
و در عصری که ارزشهای اخلاقی فقط شعار هستند و در عمل کمتر خبری از آن هست و ورزشیها مدام در مصاحبههایشان دیگران را تخریب میکنند. گپ زدن با یک روزنامه نگار پیشکسوت که زمانی هم فوتبالیست بوده میتواند تنفسی در این هوای نه چندان پاک، محسوب شود.
این روزها گاهی اوقات یادمان میافتد آدمهایی هم هستند که برای این فوتبال زحمت کشیدهاند، آدمهایی که کمتر کسی به یادشان میافتد اینکه چه بودهاند و برای ورزش و رسانهها در حد توان خودشان چه کردهاند.
محمد رزمجو یکی از این آدمهاست. خبرنگار پیشکسوت و دبیر سابق مجله معتبر و قدیمی دنیای ورزش که اکنون دیگر کمتر از او خبری میبینیم و میشنویم.
او در گوشهای از این کشور بزرگ و پهناور بدون هیچ جنجالی و با تکیه بر بازوان خویش روزی خود و خانوادهاش را درمیآورد.
با دنده عوض کردن و چرخاندن فرمان تاکسی سفید - نارنجی قدیمیاش. حتی دیدن تاکسی پیکانش هم آدم را به روزگار دور میبرد.
رزمجو یکی از پیشکسوتان روزنامهنگاری که اکنون با غیرت و شرافت و مردانگی راننده تاکسی شده و نان خود و خانوادهاش را درمیآورد تا منت کسی را نکشد. شاید این سرنوشت تلخ اغلب روزنامهنگارانی باشد که عمری با عزت و شرف زندگی میکنند و از آلودگیها دوری میجویند!
شاید بهتر است بقیه روزنامه نگاران با خواندن حرفهای این پیشکسوت فکری به حال آینده نه چندان دور خود بکنند؛ روزگاری که بعد از 20 و چند سال تلاش صادقانه و قلم زدن عاشقانه به دست فراموشی سپرده میشوند!
گفتوگو با مردی که لیسانس ادبیات دارد و دیپلمش را در سال 1352 گرفته میتواند خواندنی و جذاب باشد یا حداقل خواندن این مصاحبه یادآوری میکند که در پشت پرده این فوتبال پرهیاهو چه آدمهای با وجدانی هستند که اکنون در سکوت خبری کار میکنند و از رفاقت نه تنها سوءاستفاده بلکه استفاده هم نکرده و نمیکنند تا خود را به درجات بالا برسانند و پستهای مدیریتی بگیرند.
برای مردانی چون محمد رزمجو، مردی و مردانگی و مشتیگری در این روزگار هنوز قیمت دارد و ارزش برایشان صفرهای حساب بانکی نیست بلکه مردی و مردانگی و جوانمردی به معنای واقعی نمرده است؛ آنهم در حالی که حقوق بازنشستگیاش شاید به اندازه پول خرد ستارههای کاغذی این روزهای فوتبال نباشد.
در گفتار و ادبیات رزمجو هم هیچ نشانهای از بیحرمتی حتی نسبت به آنهایی که با او نامهربان بودند دیده نشد. شاید خواندن این مصاحبه برای ستارههای امروزی دنیای فوتبال بد نباشد. از این نظر که یاد بگیرند به جای تخریب و تحقیر حریف و همدورههای خود به گونهای دیگر صحبت کنند و حتی در رفتارشان نیز صداقت کلامی موج بزند.
گفتوگوی فارس با محمد رزمجو دروازهبان اسبق پرسپولیس، روزنامهنگار و یک ایرانی متعصب و متعهد را در تاکسی اش بخوانید؛ امیدوارم اهالی رسانه با خواندن حرفهایش به افتخار صداقت این مرد یادی و تجلیلی در شان و شخصیت رزمجو و خانوادهاش بکنند.
رزمجو حاضر نبود این مصاحبه را انجام بدهد و میگفت دوست ندارم تصور کنند که میخواهم با گفت و گو با رسانهها خودم را مطرح کنم و آویزان کسی بشوم؛ اما در نهایت با اصرار ما و مشتیگری خودش حاضر به مصاحبه شد.
اما رسالت رسانه ای ایجاب می کند که به سراغ چنین افرادی باید رفت و ناگفته هایی را به رشته تحریر درآورد. باید نشان داد که از این سفر پر زرق و برق فوتبال که عده ای میلیاردی می برند و امرار معاش می کنند، هستند کسانی که چند دهه از این رشته نوشتند و چیزی هم عایدشان نشد.
آنهایی که شب هایشان را در تحریریه به شب رساندند و حالا باید در یک صندلی سفت بنشینند و در خیابان های شلوغ تهران رفت و آمد کنند و فقط با خاطرات خوش گذشته زندگی کنند.
مسافرکشی دروازهبان اسبق پرسپولیس
* از رانندگی باکی ندارم
رزمجو وقتی نگاه متعجب ما را به پیکان تاکسیاش دید، این شعر را گفت:
آن ذات که از ذات خود یزدان است
در راه طلب نور یقین خواهان است
آن ذره که با عشق به او چرخان است
فارغ ز غم وادی سرگشتگی و حرمان است
این را گفتم تا بدانید که از رانندگی تاکسی باک ندارم. کار سخت است اما ذرهای که از عشق خدا میچرخد هیچ واهمهای ندارم. این اول و آخر حرفم بود و خواستم بدانید که از اینکه رانندگی میکنم هیچ واهمهای ندارم. هر چیزی را هم که بپرسید عین واقعیت بیان خواهم کرد.
*
بچه جوادیهام و فوتبال را از زمین خاکی شروع کردم
من محمد رزمجو متولد 10 مهر 1332 هستم. بچه جوادیه راهآهن هستم و در آن منطقه به دنیا آمدهام. الان هم هر روز به محل قدیمیام میروم و سر میزنم. خانه پدریام آنجا بود که پارسال به یکی از بساز بفروشها فروختیم که ناتو و کلک هم از آب درآمد. میخواست به ما لایی بیندازد که گفتیم عیبی ندارد شما را به دست خدا میسپاریم. من در جوادیه به دنیا آمدم. دبستان و دبیرستان را هم در جوادیه تمام کرد. دیپلم را هم سال 1352 از دبیرستان رهی معیری که در میدان کشتارگاه بود گرفتم. همزمان با درس هم فوتبال هم بازی میکردیم. در زمین خاکی میثاقی که اکنون بوستان ولایت شده است بازی میکردم. آنجا با بچهها یک تیم محلی داشتیم و زیرپیراهنی میخریدیم و رنگ میکردیم و آن را به عنوان پیراهن فوتبال برتن میکردیم. بعد از آن به تیم ستارهها آمدیم که در جوادیه بود و بچههای خوبی در آنجا بودند. از آنجا پیش پرویز ابوطالب آمدم که در استقلال جنوب بود و تیمهای نونهالان تا بزرگسالان دیهیم را اداره میکرد.
* یک خبرنگار اسمم را از تیم ملی خط زد
حمید خوشنیت هم یکی از بازیکنان دیهیم بود با تیم جوانان دیهیم قهرمان تهران شدیم. از جوانان دیهیم به تیم نادر رفتیم که زیرمجموعه دیهیم بود. دسته دو باشگاه تهران بازی میکرد. پس از آن پرویز ابوطالب تیم بوتان را تحویل گرفت و دو سال هم در این تیم بازی کرد که پس از آن در سال 1352 به تیم ملی جوانان دعوت شدند. حشمت مهاجرانی سرمربی این تیم بود. 4 ماه در این تیم تمرین کردم و اولین دوره مسابقات بینالمللی جوانان در اهواز برگزار شد. عربستان، کویت و عراق آمده بودند. یک تیم خارجی دیگر هم بود که به همراه تیمهای خوزستان، اصفهان و تهران و اگر اشتباه نکنم خراسان در این مسابقات حضور داشتند. در آن دوره من را به تیم جوانان خوزستان قرض دادند زیرا آنها دروازهبان نداشتند. آنجا هم خوب کار کردم که جزو 24 بازیکن تیم ملی قرار گرفتم. اما من را از پای هواپیما بیرون کشیدند و گفتند سن شما زیاد است در حالی که سن من واقعی بود و بازیکنی که 4 سال از من بزرگتر بود همراه آن تیم اعزام شد.
بعد از سالها که به دبی برای تهیه گزارش رفتم به مهاجرانی گفتم چرا آن زمان من را خط زدی؟ این سؤال در دلم مانده بود. که مهاجرانی گفت یک خبرنگار اسم تو را از فهرست خط زد.
* در 19 سالگی دروازه بان پرسپولیس شدم
در محیطی که من به دنیا آمدم و بزرگ شدم کیلو کیلو مواد مخدر بود اما یک کیلو شکر نمیتوانستی پیدا کنی. با این حال من سالم بزرگ شدم. چون سر سفره پدرم بودم. پدرم خدا بیامرز کارگر راهآهن بود. بگذریم بعداز آن اتفاق پرویز دهداری به من پیغام داد که به تیم هما بروم. اما خدا بیامرز فتحالله غریبنواز که از پیشکسوتان پرسپولیس بود به حسین خانبان پیشنهاد داده بود من را به پرسپولیس ببرند. من پرسپولیس را دوست داشتم اما اگر به هما میرفتم میدان برایم بازتر بود ولی رفتیم پرسپولیس. مودت دروازهبان اول بود، هادی طاووسی خداحافظی کرده بود و رفته بود و حسین قرهخانلو گلر دوم بود. من هم با 18-19 سال سن گلر سوم پرسپولیس بودم. همایون بهزادی آن زمان سرمربی پرسپولیس بود. بعد مستر کونف را آوردند بعد هم بیوک وطنخواه سرمربی شد.
مسافرکشی دروازهبان اسبق پرسپولیس
* بعد از انقلاب روزنامه نگار شدم
زمانی هم که خدا بیامرز امیر آصفی سرمربی شد من سه سال پشت خط مانده بودم و فوتبال را رها کرده بودم. درسمان هم عقب افتاده بود. از آنجا به تیم بیژن سنندج رفتم. این تیم را خدا بیامرز مهندس ادب درست کرده بود به نام بیژن ذوالفقارنسب. بیژن سنندج در لیگ دو تخت جمشید بازی میکرد.من هم رفتم لیگ دو تخت جمشید بازی کردم که انقلاب شد و فوتبال تعطیل شد و ما را از سنندج به تهران فرستادند. در انقلاب فرهنگی هم دانشگاهها تعطیل شد. آن زمان من دانشجوی زبان و ادبیات فارسی بودم که چند واحدم مانده بود. بعد از بازگشایی دانشگاه سه دانشگاه تبریز، مشهد و اصفهان را پیشنهاد کردم که من به دانشگاه اصفهان رفتم و سال 61 لیسانس زبان و ادبیات فارسی را گرفتم. بعد از آن منصور فریاد شیران من را به تیم دارایی برد. من دو سال در دارایی بازی کردم و توسط جعفر صمیمی سردبیر و مدیرمسئول دنیای ورزش به روزنامه اطلاعات رفتم. به عنوان خبرنگار در آنجا استخدام شدم.
* دانشجوی دانشگاه سیار هستم
شده برخی از مسافرانتان شما را بشناسند؟
بله برخی میشناسند و ابراز محبت هم میکنند. به من میگویند پشت فرمان تاکسی چه میکنی؟ میگویم من دانشجوی دانشگاه سیار هستم. آدم در این دانشگاه پروفسور میشود. افکار مختلف، انسانهای مختلف را میبینید از جیببر و چاقوکش تا مهندس و دکتر. نظامی،معلم، دانشجو و محصل. انواع و اقسام عقاید میآیند و ما هم شنونده هستیم و گوش میکنیم همه اینها درست است و درس اینکه در نیکی کردن شتاب کن. چون آقا هیچ چیزی معلوم نیست. فردا معلوم نیست چه میشود. اگر در نیکی کردن شتاب کنی ذهن و روان و جسم همه با هم هماهنگ میشوند. موقعی که هماهنگ شد شما یک سفینه و ذره میشوید و در فضا سیر میکنید. میروید بغل دست خدا. این دیدنی است. شعر هم میگویم شعر هم زیاد میخوانم از مولانا،حضرت حافظ با خیام، ابوسعید ابوالخیر، باباطاهر عریان با همه آنها کیف میکنم. این شعر هم که میگویم از خودم است.
عشق معشوق شوریده شیدایت کند جام می دیوانه و رسوایت کند
چیست این شوریدگی شیدایی و رسوایی و دیوانگی نوش یک جرعه زان می زود آشکارت کند
این می، می الستی است و شاعر گفته است
تا در طلب گوهر کانی کانی
تا در هوس لقمه نانی نانی
این نکته رمز اگر بدانی دانی
هر چیز که در جستن آنی آنی
میخواهی جیببر شوی جیببر میشوی میخوای ثروتمند شوی اگر بخواهی خاکی و عارف شوی همان میشوی، پس بهتر است خاکی و عارف شوی.
* با مایلیکهن هم همبازی بودم
از بازیکنان مطرح فوتبال ایران چه کسانی با شما در پرسپولیس همدوره بودند؟
آنهایی که اکنون خیلی در بورس هستند محمد دادکان و محمد مایلیکهن هستند. با حاج محمد (مایلیکهن) هم بازی بودم.
* قدر یکدیگر را بدانیم
بگذارید برایتان یک شعر بخوانم این شعر مال من نیست نمیدانم چه کسی این شعر را گفته ولی هر که گفته دمش گرم.
دنیا چو حباب است ولیکن چه حباب
نی بر سر آب بلکه بر روی سراب
آنهم چه سرابی است که بینند به خواب
آنهم چه خوابی خواب بدمست و خراب
این حکایت دنیای ماست؛ دنیایی که انسانهای دانا و توانا و عارف و شوریده در ماوراءالطبیعه میروند این حرفها را میزنند که میگویند دنیا هیچ است من پاپتی باید دنبال بنز 200 میلیونی بدوم؟ داشتنش خوب است، داشتن سرمایه بهتر از نداشتن سرمایه است ولی سرمایه و سلامتی را نباید با زیر پا گذاشتن هم نوع خودت به دست آوری. شربت برای همه شیرین است سوزن هم به دستت بخورد سوز دارد برای همه همین طور است. این مشتیگری نیست که همنوع خودت را فراموش کنی. در این دنیا از هر دست بدهی از همان دست میگیری.
فارس