آژانس هواپیمایی
tanki

هرچه دورتر، بزرگتر

شروع موضوع توسط zoono ‏14 ژوئن 2007 در انجمن ریاضی و فیزیک

  1. zoono

    zoono کاربر تازه وارد

    تاریخ عضویت:
    ‏16 مارس 2007
    نوشته ها:
    24
    تشکر شده:
    0
    در منظومۀ شمسی وقتی به سیارات و مکان آنها می نگریم، متوجه می شویم هرچه این سیارات به خورشید نزدیکترند، اندازۀ آنها کوچکتر - و چگالتر - است و با دورتر شدن از خورشید، سایز سیارات بزرگتر - ولی بیشتر متشکل از گاز - می باشند. علت چیست؟

    برای توضیح این موضوع، ابتدا بایستی گذری بر نحوۀ تشکیل سیارات داشته باشیم. درآغاز، مادۀ تشکیل دهندۀ سیارات، جرم های عظیم هیدروژن، هلیم، کربن، نئون، اکسیژن و ازت بودند و احتمالا هیدروژن ۹۰ درصد این توده را تشکیل می داد. این غبار عظیم با چرخیدن در گردابهای بزرگ و تحت تاثیر نیروی ضعیف، گرد هم آمدند. هرچه مواد به هم نزدیکتر شدند، تاثیر نیروی گرانش بیشتر شد و حال این نیروی گرانش بود که آنها را گرد هم می آورد و در نتیجه تراکم با سرعت بیشتری انجام شد.
    بیشتر مواد بصورت گاز باقی ماندند. هلیم و نئون بصورت اتمهای جداگانه در آمدند. اتمهای هیدروژن دو به دو بصورت ملکول درآمدند و هر اتم کربن با چهار اتم هیدروژن، تشکیل ملکول متان را داد. هر اتم ازت نیز با سه اتم هیدروژن، تشکیل ملکول آمونیاک را داد. و هر اتم اکسیژن با دو اتم هیدروژن، تشکیل آب داد.
    در این بین دو عنصر نه بصورت اتمهای جدا و نه بصورت ملکولهای کوچک مجزا باقی ماندند. اینها آهن و سلسیوم بودند. اتمهای سلسیوم با اکسیژن ترکیب شدند ولی ملکولهای جدا از هم تشکیل ندادند. در نتیجه تحت تاثیر نیروی الکترومغناطیسی، این ملکولها روی هم انباشته شدندو - این ترکیبات را بنام سیلیکاتها می شناسیم - و ابتدا بصورت ذرات غبار و بعد ریگ و سپس بصورت سنگ و صخره درآمدند. (اتمهای عناصر دیگر هم مانند آلومینیوم، کلسیم، پتاسیم وغیره نیز وارد سیلیکاتها میشوند).
    اتمهای آهن نیز با فلزات دیگر ترکیب شدند و قطعات بزرگ سنگ و فلز را تشکیل دادند. این قطعات چون سنگینتر بودند، بیشتر جذب مرکز کرات شدند و هستۀ فلزی کرات را ایجاد کردند.
    ازطرفی سیاراتی که بزرگتر بودند، بخاطر گرانش بالاتر، توانستند ذرات گاز و سیالات بیشتری را گرد خود جمع کنند. درواقع در سیارات کوچکتر، سرعت حرکت ذرات گاز، از سرعت گریز سیاره بیشتر است و درنتیجه از سطح سیاره فرار می کنند. البته عامل دیگری که در فرار ذرات موثر است، حرارت سیاره می باشد. در شرایط گرمتر، سرعت حرکت ذرات بیشتر و در نتیجه احتمال فرار بالاتر می رود. عطارد با گرانی سطحی ۲/۳ برابر گرانی سطحی ماه و فقط با سه هشتم گرانی سطحی زمین، جو و اقیانوس ندارد. ولی مریخ با گرانی سطحی در حدود عطارد جو بسیار رقیقی همراه باکمی آب دارد. فاصلۀ مریخ از خورشید، چهار برابر عطارد است و دمای سطح آن نیز بطرز قابل ملاحظه ای سردتر است (دمای عطارد به ۳۵۰ درجه ولی دمای مریخ به ۲۰ درجۀ سانتیگراد می رسد).
    بنابراین سیارات دورتر از خورشید - به علت حرارت پائینتر - ذرات بیشتری گرد خود جمع می کنند و در نتیجه بزرگتر می شوند. هرچند این سیارات بیشتر از ذرات غبار و گاز تشکیل می شوند. ولی سیارات نزدیکتر به خورشید، به علت حرارت بالاتر، قسمت اعظم - یا تمامی - جو و سیالات خود را از دست داده، بیشتر از سنگ و فلزات سنگین ساخته می شوند.


    رامین عزیزی.​
     
avanak همکاری در فروش عسل طبیعی و گرده گل ایرانیتبلیغات در گوگل